kahveperisi

Yeni bir şey yok buralarda Hrant Dink

2012-01-18T23:53:00.000+02:00

Kendisi gibi düşünmeyen insanları yok etmeye gönüllü, öyleşartlanmış, öyle güdülenmiş o kadar çok insan var ki. Beğenmediği birdüşünceye, ancak papağan misali ezberine aldığı iki hamasi cümle dışındaverecek cevabı olmadığı için, düşünceye karşı düşünce üretemediği için..dahası, düşünemediği için, susturmayı çözüm bellemiş o kadar çok insan varki.

Susturmayı kahramanlık sananı da var.

Kahramanları üretmeye ve beslemeye ihtiyaç duyanların eliniattığı anda, hemen en yakınındakine ulaşmak isteyenlerin emrinde olmaya hazırve nazır o kadar çok "üç cümle kahramanı" var ki.. oöğrendikleri üç cümlenin, zulüm tarihi kadar eski bir maziye sahip olduğundanbile habersiz.

2007'de Hrant Dink öldürüldü. 2012'de, dün bir dahaöldürüldü. Dün, bu memleketin utanç defterine adını "Dink cinayetindeörgüt falan yoktur" diyerek yazdırdı.

Türkiye cephesinde yeni bir şey yok Hrant Dink. Utançgünlüğümüze bir sayfa daha ekledik sadece.

hayal kurma cemiyeti

2012-01-08T18:11:00.002+02:00

Benim bazen içimden saçma sapan şeyler yazmak geliyor. Gelirdi desem daha doğru olacak galiba. Eski yazdıklarıma baktım, tamam biraz çocuksu olmuş ama onca zaman sonra okurken bile beni mutlu etti. Yazmak da, hayallere dalmak da güzel şey. Çocukken hayal kurmak için kendime zaman yaratırdım. Derslerden oyunlardan ve aile faaliyetlerinden dakikaları kırpıp kendime koskocaman acayip korkunç ve olanaksız dünyalar yapardım.

Sonra ayrıntılara dalıp kurduğum hayali unuturdum. Çok uzaktaki bir gezegendeyim misal, aklım o gezegendeki evlere binalara takılıp kalırdı. Şehirleri düşünmeye başlardım, yollarını, yeraltı şehirlerini ya da uçan otobüs duraklarını. Ve galiba, bunları düşünürken mimar olmaya özendim, mimarlığın çok acayip bir meslek olduğu hissine kapıldım gittim. Sonra mimar oldum ve hayallerim bana epey bi güldü.

Mimarlıktan sonrası yine başka bir hayal kurma işi. Sinema, televizyon.. filmler diziler programlar! Bunlardan ala hayal kurma ve yaşatma faaliyeti olur mu? Meh. İşte bu tek "meh"in anlattığı üzre, benim ikinci meslek de nasibine düşeni aldı gülmelerden. İşin aslı şu ki, ben beceremedim. Ne mimar olarak ne de programcı olarak hayallerimi gerçekleştirdim. Yanına bile yaklaşamadım.

Döndüm başa. Yine hayal kurmak için kendime zaman ayırıyorum. Yazmak güzel şey, hayal kurmak da.

"hayal kurma cemiyeti" diye yeni bir blog açtım, boş boş durmasın diye üç eski yazı ekledim, bir de yeni bi şeyler yazdım. Aklımda konuşan gezegenler var, tatile çıkan yıldızlar, zaman yolcuları, zaman arsızları var. Banyo fayanslarının yaşamsal kararlar aldığı genel kurulları, şizofren ormanlar ya da aşık kanepeler.

Böyle işte.. bakalım ne olacak sonu.

Ekşi Sözlük

2011-12-29T19:43:00.000+02:00

Kötü kraliçenin aynası gibi bi yer olmuş burası. Hadi lafın gelişine uyayım: Ben bugün bunu gördüm.. bugün ben burada vicdansızlık gördüm, genç insanların, parçalanan bedenler için bahaneler ürettiklerini, üretilen bahanelerle tatminlerden tatmin beğendiklerini ve hatta sevindiklerini, mutlu olduklarını gördüm.

Kalkın gece vakti sigara almaya gidin, biranız bitmiş olsun markete bakkala falan gidin yürüyerek. Soğuk içinize işlesin. Ya da kıçınızı kaldırmayın boşverin. Kaçırdığınız en mühim şey misal Behzat Ç.'nin bir bölümü olsun. tamam paranız olmasın, çalışmak zorunda olun, cumartesi bile çalışın. Gelin burada ağlayın söylenin dert yanın. Sonra şunu sorun iki bira iki nefes sigara arası kendinize: Abi nasıl bir mecburiyet dağlardan sınır aşırtıp kaçakçılık yaptırır bir çocuğa? Annenize sorun, o sınırı geçen çocukların annelerine sorun.. bugün bombalarla parçalanan bedenler 15 yaşında, 19 yaşında.. birisi 16 yaşında hastanede. Ağır yaralı.

Devletiniz olmasın, vatanınız olmasın, dinsiz olun ahlaksız olun hatta.. ama be kardeşim bu kadar vicdansız olmayın.

Şimdi Ekşi Sözlük kötü kraliçenin aynası. Şimdi bu Sözlük'e bakan memleket, içinin onaylanan karasını görüyor. Senden daha vatanseveri yok diyor sözlük, senden daha akıllısı yok, senden daha bilmişi yok.

Yıllarca yutturulan haplarımız oldu bizim. Üç cümlelik hamasi ezberlerimiz oldu. Adam olduk sandık ama hapçı olduk sonunda. Anladın mı sözlükçü? Kafan güzel senin, için rahat değil mi? Vicdanın kime neye emanet?

Yanlışım varsa düzeltin notuyla devam ediyorum..

ssg, Ekşi Sözlük'ü tasarlarken Otostopçunun Galaksi Rehberi'nden esinlendiğini söylemişti. O kitapta bir şey daha vardı, aklımda kaldığı kadarıyla özet geçeyim: Hani çok uzaklardaki bir gezegenden, çok ama çok zaman önce gemilere insanları doldurup bizim dünya'ya yollamışlardı. Yolladıkları insanlara söyledikleri şey, 'gezegen ölüyor başka bi gezegene taşınıyoruz' gibi bir şeydi. Oysa aslında o gezegenin ahalisi, gemilere doldurdukları insanlardan kurtulmak istiyorlardı.. ssg'nin o gemilerde kimlerin olduğunu, acaba bir ihtimal, kitabın bu tarafında da esinlenecek bir şey olup olmadığını düşünmesini isterdim, Ekşi Sözlük'ün emanet edildiği kafalara istinaden.

Özgürlüğün Bedeli (Montserrat)

2011-12-27T10:46:00.001+02:00

Emmanuel Robles’in “Özgürlüğün Bedeli” (Montserrat) adlı oyununda mekan, zaman ve kişiler bellidir. İspanyol asıllı bir Venezüella soylusunun oğlu olan Simon Bolivar 1807 yılında girdiği ülkesini İspanyol istilasından kurtarma savaşımını 1825 yılında, Güney Amerika ülkelerinin bağımsızlıklarını elde etmesine kadar sürdürür. Bolivar Kolombiya’nın ve Peru’nun Devlet Başkanlığını yapar, adı kurtarıcısı olduğu ülkeye verilir: Bolivya.

Simon Bolivar her ne kadar bu aşamadan sonra otoriter eğilimlerini yansıtan ve ömür boyu sürecek bir başkanlık, yetkisiz bir yasama organı ve sınırlı oy hakkı öngören bir anayasa hazırlasa da başarı sağlayamaz. Çağdaşları ulusal devlet modellerini benimserken Bolivar, bir kıta birliği ister ve kendisini bu birliğin dayanağı olarak görür. Gerçekten de 1830’daki ölümüne kadar geçen sürede yaşanan iç savaşlarla kıta ülkeleri ayrı cumhuriyetler olarak bölgedeki yerlerini alırlar.

İşte “Özgürlüğün Bedeli” bu savaşımın bir noktasında geçer. Bolivar’ın başı derttedir ve neredeyse İspanyol askerlerinin eline düşmek üzeredir. Ancak bir İspanyol subayı baskını haber vererek onu kurtarır, kaçmasını sağlar. Bu subay Montserrat’dır ve Bolivar’ın nerede gizlendiğini bilmektedir. Bir diğer İspanyol subayı İzquierdo ise Montserrat’nın ihanetini bilir ve ondan tek bir şey ister: Bolivar.

İzquierdo’nun Montserrat’yı konuşturmak için bulduğu yol kendince pek parlaktır. Pazar yerinden öylesine toplanan altı kişi, Montserrat ile aynı hücreye konulacak ve onlardan canlarına karşılık bir şey yapmaları istenecektir: Montserrat’yı konuşturmak. Eğer Bolivar’ın yerini söyletemezlerse hepsi kurşuna dizilecektir. Oyun altı kişinin tek tek öldürülmeleri, Montserrat’nın inadını kırmaması ve bir altı kişi daha toplanacakken Bolivar’ın kaçtığı haberinin gelmesiyle biter. Montserrat linç edilirken Bolivar Puebla’ya girmektedir.

Oyunun en önemli karakterleri kuşkusuz Montserrat, İzquierdo, Peder Coronil ve altı tutsaktır: Çömlekçi, Tüccar, Anne, Komedyen, Elena ve Ricardo. Montserrat idealleri uğruna ölüme giden hem de peşinden suçsuz insanları da sürükleyen tam bir idealist bana göre. Onun fikirleri her hümaniste parmak ısırtacak kadar insan sevgisiyle şekillenmiş, kendi ülkesine ihanet edecek kadar gönlünü ve gözünü döndürmüş, ne var ki bu uğurda o çok sevdiği insanlardan bir kaçını da feda etmesini engelleyememiştir.

Montserrat özgürlük ister, insanın insana ettiği zulmün bitmesini ister ve bu evrensel değerlere dört elle sarılır. Estragon ve Vladimir gibi o da aslında bir şeyler beklemektedir. İki oyun arasındaki en temel benzerlik de budur zaten. Montserrat’nın beklediği bir kurtarıcıdır. En azından o, kimi neden beklediğinin bilincindedir. Sonunun yakın olduğunu bilir, gelen kurtarıcının kendisine bir hayrının dokunmayacağını da. Ancak Montserrat zaten kendi adına bu dünyada bir şey istememektedir. Onun derdi son tahlilde anlaşılıyor ki uğruna ölüme gittiği idealleri ve ölüm sonrası bir beklenti olarak “Tanrı’nın hoşnutluğu” dur.

Tutsaklardan Anne’ye sıra geldiğinde çözülmeye başlayan dili, Elena’nın attığı sloganlarla bağlanır. Fikirler, annelerden ve çocuklardan baskın çıkar. Böyle olunca da “iyi” fikirler uğruna ölenlerle, “kötü” fikirliler tarafından katledilenler arasında tek bir ortak payda kalır: Ölmüş olmak. Geride kalanların ortak paydası ise kahramanlarını yaratmaktır. Zamanla seri üretimine başlanılan kahramanlar artık her yanımızı sarmış ve gerçekleri yetersiz geldiğinden olacak düşlerimize dadanan sanal türleri bile piyasaya çıkmıştır.

İzquierdo ise bence oyundaki en etkileyici karakterdir. Onun etkileyiciliği insan sarrafı olmasından gelmektedir. İnsan doğası üzerine böyle bir bilgelikle, alçakça acımasızlığın yan yanalığı kayda değer bir özelliktir ve İzquierdo’yu önemli kılar. O insanlara baktığında kendine has özellikleri görür öncelikle. Katı ve gerçekçidir. Alaycılıkla bezeli üslubu, dehşet salarak desteklediği pragmatizmi ve inançsızlığıyla İzquierdo; Çömlekçi’yi testilerine model olacak hale getirmiş, Komedyen’i son yolculuğuna alkışlarla çıkartmış ve Tüccar’a giderayak yeni bir ticaret ve pazarlama anlayışı buldurmuştur. İzquierdo, kahramanları sever, çünkü bilir ki varlığını onlara borçludur.

Çömlekçi, Komedyen ve Tüccar için söylenebilecek hemen her şeyi, İzquierdo zaten söylemiştir. Anne ise bir “anne”dir. Ricardo ve Elena için ne denilebilir ki? “Ah! Gençlik!” ten başka!

Oyunda üzerinde önemle durulması gereken karakterlerden biri de Peder Coronil’dir. Peder’i tanımlamak “insanlık dışı” kavramına yeni açılımlar kazandırabilir. Zaten kendi tanımlamalarıyla insan olan ve insandan sayılmayanı açıklayan Peder tam bir din bezirgânıdır. Her dinde varlığına bolca rastlanılan bu tipin, yapılan her alçaklığa kendi emellerine uygun düştüğü sürece getirdiği tek bir açıklama olagelmiştir: “Din için ve Tanrı adına!” Böylece insana zulmedenler ve onların maşaları vicdanlarını ‘dinmatik’ ile yıkamış, cennet düşlerinin meltemiyle kurutmuşlardır. En baba kahramanlar, Peder’in mayaladığı hamurdan yoğrulmuş ve “İnsanlığa” hizmette kusur etmemişlerdir.

Emmanuel Robles’in “Özgürlüğün Bedeli” adlı oyununu izleyenler büyük bir olasılıkla Montserrat ile özdeşleşir, Anne ile ağlar ve İzquierdo’dan nefret ederler. Oyun onları alır götürür, içine çeker. Akıcı ve dinamik dili, gerçekçi anlatımı ve temasıyla etkiler. Montserrat sonunda ölür, ama o, özgürlük uğruna kahramanca ölmüştür. İzquierdo’ya bir şey olmamıştır ancak Bolivar kurtulmuştur ya, onun da sonu yakındır nasıl olsa. Perde inerken izleyiciler gözleri yaşlı, oyuncuları ayakta alkışlar belki, salondan çıkarken her şeye rağmen mutludurlar. Daha sonra üzerinde düşünecekleri ne kalmıştır ki?

Oyun izleyiciler arasındaki kahramanları yeniden üretmiş ve onlara demiştir ki: “Gidin rahat rahat uyuyun. Sizlerin uğruna savaşan ve ölen birileri var nasılsa. Ancak arada bir sıra sizlere gelecek olursa, üzülmeyin, şan, şeref ve Tanrı’nın hoşnutluğunu kazanacaksınız. İyi uykular.”Sonuç olarak demem o ki, ilk olarak Özgürlüğün Bedeli’ni izleyenler terapi olsun diye Godot’yu Beklerken’i mutlaka görmelidirler. Çünkü, Estragon ile Vladimir’de kendilerini bulacaklar ve varoluşları hakkında sorular sormaya başlayacaklardır. Takdir edersiniz ki bu, kahramanlara bel bağlamaktan daha faydalı bir uğraştır.

Bir erkeğe karşı duyulan ilk heyecan

2011-12-17T11:16:00.000+02:00

Evet tamam tam bi sözlük başlığı gibi oldu ama neylersiniz ki tam olarak da öyle: Ekşi Sözlük'ten bir başlık kopyaladım buraya.. şimdi bu başlığa yazıdığımı da kopyalacam işte o zaman hakikaten tam olacak. Hatta başka bir iki yazımı daha aktaracam buraya.

Ya aslında hem sözlük'ten hem de diğer blogumdan sevdiğim saydığım bazı yazıları burada böyle tek bir mekanda toplasam sanki daha iyi olacakmış gibi duruyor. Yani tabii daha önce de buna benzer bi şeyler yapmayı düşündüm ama tavsadı gitti her defasında. Tavsamadan önce aktardıklarım da dağınık nizam takılıyor ve lakin onlar için yapabileceğim bi şey yok, kalsınlar öyle.Evvet başlıyorum..

Bir erkeğe karşı duyulan ilk heyecan

"...Avucumu yanağıma dayayıp biraz sağa döndüğümde, onu daha iyi görebiliyordum. Tam yanımdaki sıranın başında otururdu ve aramızdaki boşluktan öğretmenin geçmediği ne kadar an varsa benim gözlerim onun üzerinde dolanır dururdu.

Anlatılan ders, tahtaya yazılan onca yazı ve parmak kaldırmaya hiç niyetim olmadığı halde gelip beni bulan sorular dikkatimi dağıtmaya yetmezdi. Gönüllü bir uyduydum.

O, sınıfın bateri çalan tek çocuğuydu ve ben ona aşıktım.

Benim gibi olmasa da, benim kadar ona aşık olan en yakın kız arkadaşımla ben, birlikte keşifler yaptık. Yaptığımız keşiflerin insanlık tarihi kadar eski olması çok sonraları farkına varacağımız bir ayrıntıydı. Rekabet, kıskançlık ve savaş!

Yıl sonunda elimizde kalan, ikimize de yar olmayan bir sevgili, büyük bir dayanışma içinde uygulamaya konulan intihar planları, ilk gözyaşları ve yenilgi.

Ama kayda değer bir şeyler öğrenmeye başlamıştık: Erkekler farklı bir türdü ve eğer izin verirsek, canımızı sıkma olasılıkları bulunuyordu. Ayrıca, belki dünyada uğruna ölünebilecek önemli bazı şeyler olabilirdi, ancak hiçbir koşul altında erkekler buna dahil değildi.

Yine de onun elinden her nasılsa almayı başardığımız papatyaları kuruttuk, sakladık ve bakıp bakıp ağladık...

" Bilimkurgu seven yaşlı teyze

"...Dün akşam yine küçük torunu bana bıraktı anası babası. Yörünge tiyatrosu izlemeye gideceklermiş. "Ee nooldu dadı robotunuza?" dedim, "sen söyle" diye annesi ufaklığı öne sürdü. Torun da gözler yerde açıklama yaptı "bozdum ben onu" diye. Sonra babası oğlunu savundu: "Seninle kalmak istedi, robottan sıkılmış."

"Neden sıkıldın evladım?" dedim,
"eski hikayeler anlatamıyor ki" dedi.

Meğer mesele, benim fırsat buldukça verdiğim "Asimov büyük adamdı, tee o zamanlar şu günümüzü görmüş" konulu vaazlarımmış. Çocuk Asimov'u bir tür peygamber sanmadan bi son vermem lazım bu işe, ama ben de kendime sahip olamıyorum ki be kardeşim. Hele o dadı robot aklıma geldiğinde iyice çeneme vuruyor rahmetli..."

Burjuva sınıfı varlıklı ailelerinin sanata desteği

Daha öncesine bakacak olursak: Özellikle yağlıboya resim sanatının varlıklı ve soylu ailelerce desteklenmesinin nedeni, bu sanatın o insanlar için bir tür belge yaratmasıydı. Suretleri başta olmak üzere, saraylarını, mallarını mülklerini, topraklarını, hatta kazandıkları zaferleri ve hatta hayallerini kayıt altına görsel görsel aldırıp, tarihe "bu bendim, bunlar da benimdir!" demenin en asil yolu, sanatı desteklemekten geçiyordu. (Kiliseye bağlılıklarını da aynı yoldan sunanlar çıkmıştır illa ki.)

Sanat bi dönem canla başla desteklendiyse bunun en şükela nedeni, o sanatın “anı kayıt altına alma” işlevidir. Geleceğe belge bırakma, iz bırakma işlevidir. Sanatçı denilen zat, desteğini aldığı zevatın portrelerini yapmaktan ya da malını mülkünü resmetmekten başını kaldırıp sanatını kafasına göre icra etseydi, destek yerine manzaralı bir köşe başı görürdü muhtemelen.

(Aynı dönemlerde bizim memlekette bu türden bir destek girişiminin esamisi bile okunmuyordu. Çünkü zaten, suret kaydı esasına dayanan sanat yasak idi, zinhar günah idi. Sanat da zaten sanat değil, zanaat idi.)

Varlıklı ailelerin sanata desteği, sanatın da onları (varlıklarını, yaşamlarını, kafa yapılarını, inançlarını, sistemlerini ve en önemlisi, geleceğe iz bırakma faslında) desteklediği sürece canı gönülden sürdü. Bir zorunluluk olarak sürdü. Sonra icatlar vasıtasıyla mertlik bozuldu, sanatın kayıt işlevi hattan düştü. Sanatçının elinde "sanatı" kaldı, destek faaliyeti tavsadı, keyfe kaldı. Alışkanlıklara ve birikimlere kaldı.

Alışkanlıkları ve birikimleri artı değer olarak yüklenip yeni ufuklara açılan burjuvaların bir kısmı da, biraz soylulara özenmekten (ve soylulaşmak istemekten) biraz da 'hanimiş bu malın mülkün sosyal sorumluluk şeysi’nden hareketle, sanat ve sanatçının dostu olmaya devam ettiler. (Gökten düşen üç elmadan biri bunların.)

Bizim memlekette zaten böyle bir alışkanlık ve birikim olmadığçün, sanat hava, sanatçı da civa olarak "yapma demiyorum, hobi olarak yine yap" desteğiyle mutlu mesut yaşadı. (Memleket zenginlerinin ‘batı’da nasıl? biz de öyle yapak’ tarzı, bu türden destek faaliyetlerine de imkan tanıyor. Hiç yoktan hallicedir en azından.)

Huzursuz olmak için biraz huzur lütfen?

2011-12-03T23:11:00.003+02:00

Bazen hayat rahatsız edici, gürültülü, saçma sapan bir müzik gibi. Söz yok, uyumlu tek bir ses yok.. birbirinin tepesine binen çirkin sesler karmaşası. Uzaktan bile hoş gelmiyor. Galiba bir parça huzurun en çok arandığı zamanlar da bunlar. Sessizlik, uyum, biraz yumuşak pufuduk bi şeyler. Dokununca el yakmayan, dikeni saplı kalmayan kadife saatler, yıllar.

Ve, kavuşunca biten aşklar gibi huzura erince tadı tuzu kaçan, yavanlaşan yavaşlayan akmayan gitmeyen yürümeyen zamanlar. Günler sanki eskilerde kalan bir çocuk oyunu gibi. Sanki yağ satarım bal satarım naifliğinde geçip gidiyorlar bir bir.

Farkında mısın, şunları yazarken bile insan daralıyor. Sen okurken sıkılmadın mı? Neden insan evladının peşinden koştuğu her güzel temiz sıcak iyi bir şey, sonunda boyunda zincir, elde ayakta devasa kelepçeye dönüşüyor? Huzurla huzursuz olan kimi tanıyorsun?

Bazen eski cesur günlerimi özlüyorum. Bazen sadece kendimi değil, hiç ama hiç kimseyi düşünmediğim, umursamaz dağınık zor şapşal ve ziyan günlerimi özlüyorum. Sabahın başta ağrı ile başladığı, gecenin ne başlayıp ne bittiği zamanları özlüyorum. Acaba onlar da beni özlemişler midir ne dersin? Şimdi gidip tek tek eski sokaklara, masalara yollara kaldırım taşlarına sorsam.. hatırlayan çıkar mı? Alın lan huzuru güveni sıcağı, verin bana beni desem, yedik onu biz derler mi acep?

Geçen bir reklam panosunda gördüm slogan diye yazmışlar galiba: "Yaşam yeni başlangıçların toplamıysa eğer, yeniden başla" gibi bi şey. Reklamcı insanı gayet kendinden emin bir çıkarım yapmış, belki de çıkarım falan değildir yaptığı bilmiyorum, sonuç önemli.. nihayetinde kocaman bir cümle çıkmış ortaya. Neymiş diye dönüp bakıyorsun bir kez daha, evet, yaşam yeni başlangıçların toplamıdır diyor. Belki de yaşam değil de hayat diyordur. Aslında bu daha uygun oldu sanki.

Hayat illa bir şeylerin toplamı olacak ya, o bakımdan gayet mantıklı. Şimdi ben çıkıp hayat her yeni başlangıcın mevcut başlangıçlardan düşülmesiyle elde edilen toplamın keşkelerin toplamıyla çarpılıp acabaların alayından çıkarılmasından ibarettir desem, kim çıkıp da bana manyak mısın ne alakası var diyecek?

Huzur diyordum değil mi.. aklım muzır işlerde ben halaa huzur diyorum. Külliyen ziyan bi insanım, arz ederim.

Dark City

2011-11-24T21:00:00.009+02:00

Uzayın bilinmeyen bir köşesinden gelen, uygarlıklarının devamı için çareler arayan birileri insan ırkı üzerinde araştırmalara başlar. Amaçları İnsan’ın ne olduğunu öğrenmektir. Bunu öğrendikleri takdirde Dünya yaşamına uyum sağlayacaklarını, belki de birer insan olacaklarını düşünürler.

Bu üstün yaratıkların beyin güçleriyle yapamayacakları iş yok gibidir. Zamanı durdurabilirler, insanların belleklerini silebilirler ve yerine arzu ettikleri bir anı demetini yerleştirebilirler. Kaderler değişir, hatta binalar bile yoktan var olabilir. Alın yazıları neredeyse saat başı yenilenen insanlar hiçbir şeyin farkına varmazlar. Öyle ki, güneşi unuturlar ama bunun da farkında değillerdir.

Derken, bir insanoğlu çıkar ortaya ve bu işe son verir. Çünkü deneyde ters giden bir şey olmuştur. O da yaratıcılarıyla aynı güce sahiptir artık.

Tüm yabancılar göğe çekilirken, arkada kalana der ki: “İnsanlığı yanlış yerde aradınız.” Yanlış yer beyin, doğrusu yürektir.

Her şey karanlık bu filmde. Hava, mekanlar, yabancılar ve doktor. Bu insan evladı, belleğine sahip çıkma uğruna, ruhunu karartan bir doktor. Tüm işbirlikçiler gibi çıkar karşılığı emek sunan; ama sonunda, insan yüreğine bir övgü olarak, imana gelen biri.

Filmde aydınlık olan tek şey, bir kumsalın resmi. Aslında o kumsalın hiç var olmadığını anladığımızda, Dünya’nın da var olmadığını anlıyoruz. Dünya yok. Sadece uzayda bir yer var. Yabancıların yarattıkları şehir, oraya topladıkları insanlar ve büyük bir laboratuvar. Tüm mekan bunlardan ibaret. İnsanların, Dünya’nın neresinden ve hangi zamanından toplandıkları belli değil. Zaten, önemli de değil. Çünkü orada yeni bir kimlikleri ve hiç yaşamadıkları anıları var.

Oluşturulan şehrin, 2. Dünya Savaşı sonrası şu "Soğuk Savaş" yıllarının başlarını hatırlatan bir havası var. Yönetmenin o zamanı seçmesinin nedeni, o yıllarda insanların belli ideolojilere göre kalıplanmaya başlanması olabilir mi? Ya da o zaman dilimi, bilgi çağı dediğimiz günlerin emeklemeye başladığı anlar mı?

Her şeyi aklın fonksiyonlarına yükleyen ve tüm cevapları orada arayan yabancılar, çoğu zaman, insan yüreğini ıskalayan egemen sınıflara mı denk düşüyor? Yoksa yaratma yetkisini -yeteneğini- bilinmez hangi nedenle, yarattıklarına kaptıran bir başka gücü mü adlandırıyor?

Peki ya bu gücü elde ettiğinde, ilk işi güneşi geri getirmek olan insanoğlu neden dünyasını bir tepsi olarak düşünüyor? İlkçağların, eğer ucuna kadar gidilirse aşağıya düşüldüğü varsayılan düzlüğüne dönüşüyor her şey? Sanki, bilimin vardığı somut gerçekleri bile inkâr eden bir bunaltı söz konusu. Güneş var, su var ama öylesine tekdüze ve sevimsiz ki yaratılan yer, orada yaşayacak insanların nasıl olacağını düşünmek bile içimden gelmiyor.

Belki de o yer, bir süre sonra, kurtarıcısından kurtulmak için, başka bir kurtarıcı bekleyenlerin diyarı oluyor.

Nasılsın ey memleket?

2011-11-22T13:36:00.003+02:00

Yalnız ve arızalı ülkem, muçe ore? Nasılsın diyorum, NASILSIN LAN?!

Çocukların donarak, yanarak, kurşunlanarak, dövülerek sövülerek ölüyor mu? Bu aralar günlük kadın öldürme faaliyeti tatminkar mı, yoksa arada sırada elinden kurtulup yaşayanı çıkıyor mu?

Gençlerle aran nasıl ey ülke? Manyak etmeden yetiştirebildiğin kaç tane kaldı elinde?

Kutsalların ne alemde peki? O anlı şanlı o uğruna tabur tabur ölünesi ilahi yarı ilahi ve gayet dünyevi kutsalların afiyette inşallah? Aman etini sütünü yemini suyunu eksik etme. Gözü doysun semirsin iyice. Genç çok bizde çook..

Sansürün yasağın baskın zorun nasıl? İnternetin kaç parça sansürlü? "Seçmek özgürlüktür" demişsin, iyi misin? Seçilsin diye seçenek belirleyenin söyleyeceği laf mı bu şimdi? Dalga mı geçiyorsun lan? Ben evladımın neyi izleyeceğine burnumu sokmazken, sen benim ne izleyip ne okuyacağıma ne halt yemeye karışıyorsun? Ne halt yemeye benim ne yazacağıma karışıyorsun?

Yahu sen ifade özgürlüğünün sadece kendi sesini duyasın diye icat edilmiş bir hoşluk olduğunu mu sanıyorsun?

Senin kafana uymuyorsa yazılıp çizilen her yer kapansın di mi? Senin kafanın ayarını seveyim ben.. O kafa yüzünden burnumuz sansürden çıkmıyor. O kafa yüzünden boyunlarımıza birer halat geçirilmiş, gözlerimize at gözlüğü..

Ruh sağlığın yerinde mi memleket? yoksa çoktaan koskocaman bir açıkhava tımarhanesine mi döndün?

Hiç kimse notları -1

2011-11-16T19:50:00.004+02:00

Hiç kimse sana acıyı öğretmedi. Bir allahın kulu çıkıp da sana, şimdi ateşe değen elin acıyor ama gün gelecek ateş olmadan yanacak her bir yerin demedi. İçinin yandığını hissedeceksin, öyle kuvvetle öyle başına vura vura ve öyle amansız, çaresiz, duraksız. Hiç kimse sana, canın yanacak canın çok fena yanacak demedi.

Filmlerde gördün, şarkılarda dinledin, okudun izledin tanık oldun.. başkalarıydı onlar, sen değildin. Sen, her şeyin üstünde yanında karşısında ötesinde berisindeydin. Kocaman saydam bir balonun içinde yaşıyordun, kocaman saydam bir uçan balon. Sihirli halı gibi, sihirli bir küre. O bulut senin bu bulut yine senin. Yağmurla yarıştın, denizle başın belaya girdi ama bütün rüzgarlar sana arka çıktı. Sonra bir de o güzel deniz kızı vardı, sana aşık.

Hiç kimse sana deniz kızları sonsuza kadar yaşar demedi.

Şu derenin tepeden döküldüğü yer var ya, işte orada tepe ile dökülen dere arasında, kocaman saydam uçan balonlar mezarlığı var. Dere o sihrini kaybetmiş kürelere çarpa çarpa dökülüp gidiyor denize.

Hiç kimse sana kocaman sihirli saydam uçan balonlar vardır demedi.

Bir gün gel birlikte o tepeye gidelim, derenin yanından sessiz sakin yürüyelim, tepeden denize bakalım, dere gitsin biz kalalım.

Hiç kimse sana unut demedi.

Ahmet Kaya, her zaman..

2011-11-16T16:21:00.004+02:00

- Söyle

Ahmet Kaya, her zaman..

2012

2011-11-14T18:47:00.004+02:00

Yeni yıl, yeni bir yıl olmak istemiyordu. Kafa dengi birini bulup iki tek atacak hali olsa burnunu çeke çeke söyleyeceği ilk ve (muhtemelen) son şey “rahat bırakın beni!” olacaktı. “Gelmek istemiyorum!”

2012 sıra numarasıyla insan evladının kişisel tarihine not edilecek olan yeni yıl, sevgili dünyamızın haline bakıp da “istemiyorum” demiyordu. Onun derdi, 2001’e duyduğu o boyundan büyük sevgiydi.

Yılların bekleme odasında gelmiş geçmiş bütün yıllar toplanır, eskiyen yıllar ilginç anılarını, paha biçilmez deneyimlerini sırasını bekleyen yeni yıllara anlatır ve 2475 hariç olmak üzere diğer tüm yeni yıllar anlatılan her şeyi can kulağıyla dinlerken, 2012, 2001’in kara saçlarına kendini kaptırır giderdi. Anlatılan hiçbir şey umurunda değildi.

Sayılı gün çabuk geçer döner gelirsin bir yıl sonra diye kendini avuturdu avutmasına ama, aklı 1914’e takıldığında feleği şaşardı. Gözü vardı sevdiğinde o bela yılın! Onun yokluğunu fırsat bilip tam bir sene boyunca meydanı boş bulacaktı. Burnunun dibinde bu kadar kur yapan allah bilir yokluğunda neler yapardı. Bir yolunu bulup burada kalmalıydı.. ama nasıl?

Hiç konuşmayan hiçbir muhabbete katılmayan, ne anlatan ne dinleyen 2475 belki derdine derman olurdu. Bu yılın öyle bir havası vardı ki, ne öncekiler ne de sonrakiler yanına bile yanaşamıyordu. Sanki içlerindeki en önemli yıl oymuş gibi davranırdı, sanki göreve başlamadan neler olacağını bilmek mümkünmüş gibi, “her şeyi gördüm, ben bilirim” hali vardı. Ama diğer yandan, hüzünlü bir yıldı 2475. Onun gözlerine bir bakan acaba haklı mı diye düşünürdü. Oysa ağzını açıp da tek kelime ettiği görülmemişti ki bugüne kadar.

2012, gidişine bir iki ay kala kararını verdi: Evet, konuşacaktı 2475’le. Ona diyecekti ki “benim burada kalmam lazım, çünkü aşığım!” Bana bir yol göster diyecekti, bir çözüm bul.. sen halden anlar gibi duruyorsun diyecekti. Dedi de. Konuştukça konuştu, 1914’den dert yandı. Bütün kuşkularını, bütün kıskançlıklarını anlattı.

Acaba zamanı çok çok hızlı geçirmek mümkün mü dedi. Acaba benim yerime 212 gider mi dedi. Belki aradaki o tek sıfırın farkını anlamazlar dedi. Hatta belki 212 bundan büyük bir mutluluk duyar dedi. Özlemiştir dedi. Sonunda bariz bir şekilde saçmalamaya başladığını anladı ve sustu.

2475 de sustu. Yine tek kelime çıkmadı ağzından. Ama daha önce kimsenin tanık olmadığı bir ana tanık oldu 2012. 2475 güldü. Sesi çıkmadı ama güldü. Sonra gözünde biriken yaşlar akmaya başladı ve 2012’ye cebinden çıkardığı bir mendili verdi. 2012 ne demeye o mendilin kendisine verildiğini anlamadı. Kendi gözünü silemiyor muydu bu sersem yıl? Sinirden eli ayağı titremeye başladı, duyduğu utançtan yüzü kızardı, sonra öfkeden morardı.

2012 o müthiş öfkesi ve eline yapışıp kalan mendiliyle Dünya’ya doğru yola çıktı. Kırık bir kalp ve aklı beş karış havada.

Demem o ki, ona iyi davranalım, anlayış gösterelim, üzmeyelim, kızdırmayalım. Aklı sevdiğinde kalan kıskanç bir yılın bozuk sinirleriyle daha fazla oynamayalım. Hırsını bizden almasın!

İletişim ve aşk

2011-11-06T18:55:00.009+02:00

Dünyamıza hayli zamandır "küçük bir köy" diyoruz. Bu köyde yaşayan insanların birbirlerinden haberleri var. Ne giyinip ne yediklerini bile biliyorlar. Zaten neredeyse herkes aynı şeyleri giyiyor, aynı beş dakikalık yemekleri yiyor. Ancak neylersiniz ki kapı komşusunu bile tanımıyor. Onun evinde bir değil birkaç dünya var çünkü: Televizyon bilgisayar dizüstü masaüstü cam yanı cep tablet plaka yaka düğmesi vs vs..

Kendini en mutlu hissettiği saatler bir şeyleri seyrederken geçiyor. Başkalarının hayatları, başkalarının başına gelenler ve kendisi dışındaki her şey. Özellikle sanal alemlere dalıp kendini yitirmekten çok hoşlanıyor. İş hayatından mı bıktı, yolda yürürken üzerine üzerine gelen kalabalık mı onu boğuyor, bir an önce evime gitsem ve şunları bir ekrandan rahat rahat izlesem mi diyor? Madem öyle, neden tuttuğu takımın hiçbir maçını kaçırmıyor? O mahşeri yığının içine girince, yine "bir" mi oluyor? Tatile çıktığında neden bi başka yığının ortasında dinlendiğini sanıyor?

Bir zamanlar dünyanın gidişini değiştiren insan, artık sadece önünde büyük bir hızla akıp giden görüntüleri seyrediyor. Aslını ararsanız iyi bir izleyici bile olamıyor. Çünkü belleği zayıflamış, yoğunlaşması giderek azalıyor. İnsan evladına ne oldu? Ne oldu da kendi yaşamının bile dizginlerini elinden kaçırdı? Eskiden yönetenlerin bir yöntemi vardı: Böl ve yönet. Şimdilerde sanki şu düsturu edindiler: Bir araya getir ve hepsine aynı şeyi göster. Böylece, onlar zaten "bir" olurlar. Sen de bildiğini okursun.

İletişimin bugün geldiği noktada İnsan, Ay'da atılan ilk adımı izledi. Bu İnsan'ın yuvasını ilk terk edişiydi ve şiirseldi. Sonra bir gün İnsan, evindeki televizyonu açtı ve Bağdat'ın bombalanışını canlı canlı izledi. Sanki bir bilgisayar oyunu izler gibi. Hani şu ha bire canlıları öldürdüğümüz oyunlardan. O oyunların içine daldığımızda önceleri bir şeyleri yok etmenin verdiği garip bir tedirginlik yaşasak da bir süre sonra gözümüz döner. Göre göre alıştığımız şiddet şimdi birkaç tuş olmuş elimizin altındadır. Bizi zorlar öldür onu der, yok et parçala! Hem zaten onlar gerçek değil ki.

Ancak Bağdat'ta bombalananlar gerçek insanlardır. Ne çare televizyonunun önünde oturan İnsan bunu ancak bir an aklından geçirir. O an, içinden yükselen ses der ki: Ne o? Daldın bakıyorum. Uyan arkadaşım, uyan! Tanımadın mı yoksa o bombaları yiyenleri? Onlar da İnsan tıpkı senin gibi. Birlikte daldan dala atlardınız, sonra ayaklarınız yere başınız göğe erişti. Yürüyüp gittiniz. Bu günlere geldiniz. Hiç mi hatırlamıyorsun İnsan'ı?

Ama İnsan evladı öylesine yabancılaşmıştır ki her şeye, sadece: Hı? der. Der ve geçer. Kanal değiştirir, misal bir macera filmi izler ve uyur. Görüntülerin kendisine ne yaptığını bilmez, nasıl şartlandırıldığını, nasıl kalıplandırıldığını anlayamaz. İletişim bir yönüyle sistemlerin ideolojik aygıtlarına dönüşmüş ve İnsan'a işte bunları kazandırmıştır.

Bir de yetmezmiş gibi insan evladı tutar aşık olur. Acaba hiç düşünür mü, ilk insanlar aşkı tanır mıydı? Acaba önce kim şöyle dedi: "Aşığım arkadaş!" Karşılığında duyduğu cevap şu olabilir mi: "Aşk mı? Nasıl yani?" İşte bu sorunun yanıtı insanlar için bir bulmacadır ve büyük bir olasılıkla, uzayın en ücra köşesine de gitseler yanlarında taşıyacaklardır.

Belki de aşkın keşfiyle asıl insanlık tarihi başlamıştır. Sadece üreme içgüdüsü değil, sadece karşı cinsten birisiyle yaşamı paylaşmak değil, bunu neden sadece o kişiyle yapmak istediğimizin yanıtı olabilir mi, aşk? Peki aşkı bize nasıl öğrettiler? Bize anlatılanlardan ne anladık? Nasıl yorumlayıp, kendimize uyarladık? Çocuklarımıza aşkı nasıl tanımlayacağız? Kaça ayıracağız ve hangilerine "yasak" diyeceğiz?

Kendi halinde bir aşk tanımlaması yaparken bile özgür olunabileceğini sanmıyorum. İçinde yaşadığımız toplum ve bu toplumun değer yargılarından bize ulaşan ileti, aşkın sınırlarını çizmiş. Bizden beklenen ise bu çerçevenin içinin doldurulması. Toplumdan topluma farklılıklar gösterse de iletişim marifetiyle köyleşen dünyada, aşk denilince insanların aklına hemen hemen hep aynı şeyler geliyor. "Nasıl aşık olunur?" adlı bir el kitabının şablonuyla yaşanıyor aşklar. Aşkımızı ifade ediş biçimlerimiz, tepkileri yorumlayışımız ve atağa geçmemiz de yine aynı tür bir iletinin marifeti.

Peki aşkı olanca saflığıyla yaşama özgürlüğümüze ne oldu? Aşkla tanışan insan evladı bu duygunun özgürlüğün anahtarı olduğunu anladığında acep neden engellendi? Dinlerle ortaya çıkan baskıcı ahlak anlayışı, dinleri kullanan egemenlerin hangi ihtiyaçlarını karşılamak adına, aşka "yasak","günah" tanımlarını soktu?

İnsan aklının özgürleşmesi, insanlar arası ilişkilerin sevgi temeline oturmasına yol açar. Kendini tanıyan, kendini ifade ederken özgürleşen insan giderek üzerindeki her tür baskının kaynağını araştırmaya ve anlamaya başlar. Bana öyle geliyor ki tarih boyunca insanları bir sürü misali gütmeye çalışanlar, insanoğlunun zaaflarını, ruh halini ve eğilimlerini çok iyi bilen iletişim kurtlarıdır aynı zamanda.

Açığa çıkmamak uğruna aslında zekanın bir işlevi olan aşkın nelere kadir olduğunu anlamış ve demişlerdir ki: "Eğer bir şeylere bağlanmak istiyorsanız işte size Tanrı, işte peygamber, işte vatan, işte ideoloji ve işte kahramanlar. Yok ben ille de aşık olmak istiyorum diyorsanız, yağma yok! Öyle her istediğinize aşık olamazsınız. Kuralları tasnifleri ve izinleri vardır bu işin. Yoksa sizi aforoz ederim, cezalandırırım. Hiçbir şey yapamıyorsam da sizi bir ayıplarım ki insan içine çıkacak haliniz kalmaz. Ya da şöyle yaparım: Bazı ahlak kuralları dayatırım size, gözeneklerinize kadar işler bu kurallar. 'Çok seviyordum, öldürdüm.' dersiniz sonra. Ben de ellerimi ovuştururum ve size: 'Arkadaş, bak senin kardeşini şu adamla sinemada görmüşler, ne iş?' diye sorarım. Gerisini siz getirirsiniz nasıl olsa."

İletişimin bilinen bilinmeyen, yakın ya da uzak bir gelecekte bulunacak her türü iş ve siyaset yaşamında emirlerimize amadedir. Simgeler çağında artık iletişim bir simge bombardımanıdır. Sabah daha bir gözümüz açıkken başlayan bu saldırı bilinçaltımızın tek delikli süzgecinden geçerek, düşlerimizde de devam eder.

İletişim en geniş anlamından en dar anlamına kadar iş ve siyasette, hatta tüm yaşamda bizim için iki yönlü bir silahtır. Bu kurallar kullananın niyeti doğrultusunda hizmet verir. İnsanları giydiklerinden, yediklerinden, söylediklerinden yola çıkarak tanımlamak iletişimin bir getirisi ise de aynı insanlara neyi giyinip neyi yiyeceklerini ve neyi söylemeleri hatta düşünmeleri gerektiğini bildiren de yine aynı iletişimdir.

Üretim ilişkilerinin tarihini bilmeden, felsefe tanışıklığını dostluğa dönüştürmeden yapılan siyaset bir kör dövüşüdür ve izleyicileri de sağırlardan oluşur zamanla. İletişim bizlere insanın öyküsünü sunar. Bu öykü, okunmalıdır.

İletişimi iş yaşamımızda, siyasette ve tüm hayatımız boyunca bilerek ya da bilmeyerek kullanıyoruz. Asıl felaket bence iletişimin ne olduğunu bildikten sonraki kullanımda boy gösteriyor. Benim elimde bir güç var. Bu gücü ben nasıl kullanacağım? Yanlış olduğunu bildiğim birçok şeyi yeniden üreterek mi? İnsanları ertesi güne hazırlayanların arasına katılıp, bu 'lanetli' düzenin bir dişlisi olarak mı? Yoksa, kanatlarını kazanmak isteyen bir melek saflığıyla mı?

En iyisi sanırım insan olarak, bildiğin sıradan iyi bi insan olarak kullanmak. Eğer bizler kimin tarafından ne adına hangi yollarla ve nasıl 'kopyalanmış yaşayan ölüler' haline geldiğimizi kavrarsak işimiz belki biraz kolaylaşır. Ne de olsa aynı 'İletişim Araçları'na bizler de sahibiz. Bu işte bir çelişki varsa da bu çelişki, oyunlarını döndürme adına bizlere bu aygıtları dağıtanları sorunu. Eh, ne yapalım, baştan düşünselerdi!

Kafayı sıyırmışım herhalde notu: 2001 yılında yazmışım bunları. İletişim araçlarını sıralarken o zaman sadece televizyon ve bilgisayar demişim, cep tablet dizüstü vs diye kısa bi güncelleme yaptım şimdi.. Uzun ve hayli sıkıcı bir ahkam olmuş ve lakin amma yazmışım be kardeşim, dursun şurada..

Medice, cura te ipsum

2011-10-31T18:44:00.005+02:00

"Ee? Nolacak bu böyle?" dedi, "bi şey olacağı yok, bırak biraz böyle kalsın nolacak" dedim. "İyi madem keyfin bilir ben sıkıldım zaten" dedi.

İnsanın iç sesiyle anlamlı bir diyalog icra etmesi zor iş.. ya da ben beceremiyorum. Bizim muhabbet "keyfin bilir anacım" eşiğinde takılıp kalıyor. Sonra bi bakıyoruz ikimiz de eşiğe serilmişiz.

Şimdi tabii aklı başında bir iç ses ile insanı sinir sahibi yapan bir içimizdeki çocuk mevzunu birbirinden ayırmak lazım. Bunlar karışmayacak, karşılaşmayacak. Hatta mümkünse birbirlerinden haberleri bile olmayacak. Aynı anda yayına başlayan iç ses ile içindeki çocuk kadar rezil bir durum olamaz. Bakma öyle ekrana sen de biliyorsun bunu değil mi?

Eskiden bir blogum vardı, çok severdim. Şöyle bir şey yapmışım başlık diye:

"Medice, cura te ipsum" Doktor civanım sen önce kendini iyileştir gibi bi şey anlamı. Çok anlamlı aslında. Kelin merhemi kapsamında değerlendirilebilir. Onca akıl fikir satmaca, onca ahkam, onca ben anladım lan bu hayatı sayıklamaları vs. Sonuç? Sonuç koca bir sıfır. Bunun tesellisi de o sıfırın solda olmaması. En azından edebiyle öyle tek başına duruyor. Koskoca bir sıfır.

Benim özetim şimdilik bu.

"Yeni insanlarla tanışma" notu: Bu bazen yük olur. Zor olur, yorucu olur, hatta korkutucu bile olur. Bir köşeye çekilip hayata üşenmek daha kolay, zahmetsiz gelir. (Şimdi bi daha bi daha kime, niye anlatacaksın ki kendini? Zaten artık herkes sadece anlatıyor. Dinleyen pek yok.)

"Uslanmadım" notu: Uslanmadım demek, akıllanmadım demektir. Her durumda, her şartta. Akıl garip bir şey. Zekayla ya da en fenası kurnazlıkla karıştırılan hakikaten garip bir karışım. Öyle doğuştan gelen genlerin hediyesi gibi değil, sonradan olma. Biraz deneyim, biraz pişmanlık, biraz da keşkelerin toplamı. Aslında analiz yapma yeteneği gibi daha bilimsel açıklamaları olabilir ama o analizlerin yapılabilme kıvamına gelmesi de üç günün hadisesi değil.

Peki "akıllanmadım" derken kasdedilen ne olabilir? "Hiçbir dersimden geçemedim, kafam kalındı almadı. O kadar dedim kendime 'bir daha mı? asla!' ama olmadı, çünkü unuttum. Verdiğim sözleri unuttum, aldığım her dersi unuttum. Unutmak hoşuma gitti, çünkü unutulası işler yapmayı sevdim. Zaten hangi 'keşke'nin miadı bir diğer 'keşke'de bitmedi ki? Ben uslanmadım, iflah olamadım."

Kanerin

2011-10-26T14:11:00.009+03:00

1.Bölüm "Ama önce şu Gargininamı beslemem gerekiyor!"

Çok değişik yerlere turlar düzenliyorlar.

Aslında benim niyetim şöyle sessiz sakin bir kıyı bulup dinlenmekti. Ama bir yere turla gidiliyorsa, artık o yerin ne sessiz ne de sakin olma özelliği var demektir. Bunu yeni mi öğrendin demeyin bana, bazı şeyleri biliyor görünmek gerçekten bilmek anlamına gelmiyor işte.

Onların ilanını gazetede gördüm. İlan aynen şöyleydi: "Götürülür..."

Şimdi böyle bir ilanı görüp de merak etmemenin bir yolu var mı? Nereye? Nasıl? Ya bu nasıl bir ilan?!

Son soru daha bir etkileyici oldu. Verdikleri telefon numarasını aradım. Bana cevap veren adamın gayet sakin bir şekilde "Sizi istediğiniz yere götürürüz" demesi daha da etkileyici oldu haliyle.

Adreslerini alıp gittim, ilanda adres namına bir şey yoktu. Bu önemsiz bir ayrıntı olarak görünmüştü gözüme. Bana tarif edilen yer, sıradan bir iş hanının aynı sıradanlıkta olan tek göz odasıydı. Ve bu sıradan oda, İstanbul'un iş merkezi olarak görülebilecek, bu tanımla akla gelebilecek bütün semtlerinden farklı, acayip bir yerindeydi. Daha doğrusu pek İstanbul içinde olduğunu da söyleyemeyeceğim. Neyse, bu da önemsiz bir ayrıntı sonuçta.

Daha kapıdan girer girmez "e hani bavullarınız?" dedi adam. "Ne bavulu?" dedim. "Böyle mi gideceksiniz yani?" dedi. "Nereye?" dedim. "Bunu siz bileceksiniz." dedi. "Ya bir dakika..." dedim.

Bu anlamsız diyalog bir süre daha uzadı böyle. Sonunda anladım ki, ha deyince gidebiliyormuşum.

"Siz gidin eşyalarınızı toparlayın, bu arada nereye gideceğinizi düşünün" dedi. Sırf gıcıklık olsun diye "ben uzaya gitmek istiyorum" dedim. "Hangi bölgesine?" dedi. "Nebulanın sınırında bir yıldız ve o yıldızın da bir gezegeni varmış duyduğuma göre" dedim. "A evet! O gezegeni biliyorum tabii, Kanerin!" dedi. "Hıı???" dedim.

Böyle garip kafa bulmalara bayılırım ben, bayılırım! "E peki," dedim. "Ben Kanerin'e gitmek istiyorum." "Eşyalarınız" dedi. "Onlar da gitmek istiyorlar" dedim. "Tamam" dedi. Tam çıkarken aklıma niye takıldı bilmem ama takıldı işte, soruverdim "Nasıl giyecekler alayım yanıma? Yani orası soğuk mu, sıcak mı??" Başını kaldırmadan cevap yetiştirdi bana "Ilıman, hatta sıcak."

İnadına eşyalarımı toplayıp gelecektim yine buraya. Kanerinmiş! Hem bakalım havası suyu nasıl? (Bu arada, Kanerin gezegeni gezi turu ücretini hemen konuştuğumuzu sanmıyorsunuz değil mi? Gitmeden önce bir ara konuştuk bunu ama neyse, sonra anlatırım artık.)

Evde, ılıman hatta sıcak bir yerde giyilebilecek türde olan giysilerimden özenli bir seçme yaptım. Aynı özeni, gitmesi gereken ne kadar eşyam varsa hepsine gösterdim. Bunu niye yaptığımı bilmiyorum. Şimdi durup da "niye?" diye düşünmenin bir manasını da göremiyorum açıkçası. Sonuçta, sırtımda ve elimde birer çanta irisiyle adamın kapısına dayandım.

Adam "hazır mısınız?" dedi. Kendimden gayet emin "evet efendim hazırım!" dedim. "Tamam, artık gidebilirsiniz öyleyse" dedi. Daha sürdürüyor kafa bulmasını diye düşündüm. Gülmemeye çalışıyordum ama nafile bir çabaydı tabii.

Adam masasının bitmez tükenmez gibi duran çekmecelerinden birini açtı ve bana iki tane raptiye uzattı. Biri mor, diğeri açık mavi. "Alın bunları takın" dedi.

Ne dersiniz şimdi? Yani kafa bulmalar bitmiş, sıra açıkça dalga geçmeye gelmişti demek! Uygun bir soru arıyordum. "Nereme?" dışında bir şey!

Adam baktı ki bende ses seda yok, raptiyeleri bluzumun askılarına tutturdu. "Bunlar sizin rehberleriniz" dedi. Bende yine ses yok. "Ne yani? Sizi rehber olmadan herhangi bir tura göndereceğimizi düşünmüyordunuz herhalde?" dedi. "Yok canım.." dedim galiba.

Sonra da sıkı sıkı tembihledi. Giysi değiştirdiğim zaman o raptiyeleri yine üzerime tutturmam gerekiyormuş. Onlar bana yol göstereceklermiş. Merak etmeme gerek yokmuş, çünkü beni anlarlarmış. Ve evet! benimle konuşabilirlermiş.

Artık açık açık gülmemin bir sakıncası olmadığına karar verdim. Ben kendi halimde gülüp dururken, adam çekmecelerin birinden kocaman bir tebeşir çıkardı. Sonra onunla duvara kocaman bir "Kanerin" yazdı. "Hadi gelip şu yazıya dokunun" dedi. "Ne olacak o zaman?" dedim gülmeme ara verip. Zaten sıkılmıştım gülmekten. "Kanerin'e gideceksiniz" dedi. "Nasıl?" dedim. Aslında sizler de takdir edersiniz ki, bu sorunun yanıtı tüm insan evlatları için büyük bir önem taşıyordu.

Uzay / zaman ilişkisinin tebeşirlerle ve adamın duvarıyla özel bir dostlukları olduğunu, hem uzayın hem de zamanın tebeşirin rengine vurulduklarını, ve eğer o tebeşiri kullanmazsa, başına feci şeyler gelebileceğini söyledi. Yani sonsuza kadar yaşamak gibi şeyler. Bunun için, hiç istemeden ama bir şekilde mecbur kalarak böyle bir işe başladığını ve gezi ücreti olarak da hiçbir şey istemediğini söyledi. Tabii haftada bir gelen temizlikçi hanımın yevmiyesi dışında. Çünkü, duvardan yazıları ve yerlerden tebeşir tozlarını temizlemek çok zor oluyormuş. Ve ayrıca, bu yazılar sadece ilk kullanıldıklarında işe yarıyormuş.

Bana bunları anlattı işte. Tebeşirin rengi mi? Giderken dikkat etmemiştim. Aklımdan uçup gitmiş. Döndüğümde ortada yoktu zaten. Bilmiyorum uzayın ve de zamanın vurgun olduğu rengi.

Çantalarım, mor ve açık mavi raptiyelerim ve ben, yani benim elim "Kanerin" yazısına dokundu. Duvarın akla gelebilecek her tür rengin, her tür tonuyla dolduğunu gördüm birden. Bir de raptiyelerden birinin, mor olanıydı sanırım "atta gidiyoruz bebeğim!" dediğini duydum. Mavi olanı da "başlama yine!" dedi galiba. Ama bana demediğine eminim.

Yolculuğumu ve Kanerin gezimi anlatmaya devam edeceğim. Ama önce şu Gargininamı beslemem gerekiyor!

2.Bölüm "Evet, gezegenimizin üstüne kimin oturduğunu biz de çok merak ediyoruz"

Duvarın renkleri birbirine karıştıkça karıştı. Bu arada raptiyelerimin seslerini de unutmamam gerekiyor tabii ki. Sanki ben orada değilmişim gibi, sanki benim omuzlarımın üstünde benim askılarıma takılı değillermiş gibi konuşup durdular. Sürekli!

Şimdi durup düşündüğümde yaşadığım hayal kırıklığını daha iyi anlıyorum. Öyle ya da böyle, bir başka gezegene gidiyordum. Şöyle keyifli bir uzay yolculuğunu hak etmediğimi kimse iddia edemez sanırım. O boşluk, o sonsuzluk, o yıldızlar!

Ama hiçbirini görmedim. Renklerin etrafımda dönüp durmaları bitince arkama dönüp adama "E hani yolculuk? Hani Kanerin?" diyecektim. Niyetim buydu. Renkler sakinleşince baktım ki, önümde duvar yok. Geriye baktım, adam yok. Hiçbir şey yok..

Aslında nelerin olup, nelerin olmadığını tam anlayamamıştım ki. Durmadan konuşan iki raptiyeniz varsa eğer, algılama hızınız hoş olmayan düşüşler kaydediyor. Ve bu da, bir turla gidilen her gezide olduğu gibi insanın sinirlerini daha ilk dakikadan bozuyor haliyle.

Raptiyelerin konuşmalarından aklımda kalan pek bir şey yok. Onların konuşuyor olmalarına hemen alışmamı beklemiyordunuz değil mi? Belki biraz sinirlenmiş olabilirim, kusuruma bakmayın. Ne de olsa, iki raptiyenin rehberliğinde ve bir tebeşirin sayesinde Kanerin adlı bir gezegene bu ilk gidişim. Raptiyelerin konuşuyor olması da ufak bir ayrıntı değil.

Her neyse..

Çevremde nelerin olduğunu, daha önemlisi, artık nelerin olmadığını anladığım o an geldi. Ben yine bir odadaydım sanırım. Yalnız bu seferki oda, kendi halinde bir odayı derinden yaralayacak, kendine olan güvenini yerle bir edecek kadar büyüktü. O kadar büyüktü ki, ona neden 'oda' dediğimi bana defalarca düşündürtecek ve kelime hazinemin zavallılığıyla acı bir yüzleşme yapmamı sağlayacaktı.

Oda büyüktü işte!

Her yanıyla büyüktü. Her yönüyle büyüktü. Tavanın olması gereken yerde bir çift kanat vardı ve o kanatların orada olması bana niyeyse hiç tuhaf gelmedi.

Sakın benden kanatların boyutlarını anlatmamı beklemeyin olur mu?

Yanımıza yaklaşan ilk şey, yine bir raptiyeydi. Aslında onun bir raptiye olduğunu hemen anlayamadım tabii. Ta ki benim mor ve açık mavi raptiyelerim, yerlerinde zıplamaya başlayıp "Babaa!" diye bağırana kadar.

Canımı acıtıyorlardı zıpladıkça. Ama çocukları bilirsiniz işte, neden / sonuç ilişkisi üzerinde fazla bir deneyimleri yoktur onların. Zıplaya zıplaya öğrenirler.

(Burada kısa bir ara verip, sizlere aklımın başımda olduğunu, o iki raptiyenin gerçekten birer çocuk ve yanımıza gelen diğer raptiyenin de gerçekten babaları olduğunu belirtmek istiyorum. Bunu ben zamanla ve uzun kıvranmalar sonucu anladım. Sizin de aynı acıları çekmeniz gerekmiyor. Bana inanın yeter.)

Gelen raptiye bir sandalye boyundaydı. Sivri ucunun üzerinde tüm tek ayaklılara örnek olacak bir ustalık ve incelikle ilerliyordu. Tam bu sırada bana rehber olsunlar diye iki yavru raptiye veren adama şükranlarımı sundum. Omuzlarınızı ve diğer raptiyeyi düşündüğünüzde, sanırım minnet duygularımı daha iyi anlarsınız.

Kanerin gezegenindeki tek canlı türünün raptiyeler olduğunu sanmayın sakın. Onlar bu gezegenin rehberleriymiş sadece. Zaten Kanerin'de her işi yapan ayrı bir canlı türü bulunuyormuş. Neyse, bunları size sırası geldikçe anlatacağım tabii.

Ama unutmadan söylemek istediğim bir şey var. O da Kanerin gezegeninin bizzat kendisi hakkında. Kanerin pufuduk bir koltuğa benziyor. Hani kocaman top gibi, yumuşacık koltuklar var ya bizim buralarda. Ancak biri oturunca bir parça içine çöker. İşte aynen onun gibi Kanerin. 'Bunu da nereden çıkardın?' demeyin bana. Gördüm çünkü! Yani bir maketini gördüm. O devasa odanın ortalarına denk gelen bir yerinde duruyordu. Önceleri "bu koltuğu buraya niye koymuşlar ki?" diye düşündüm. Bir kere çok büyüktü. Ama baba raptiyenin endamı aklıma gelince "herhalde buna oturacak boyutta bir şeyler de var buralarda" dedim. Ancak o koltuğun bir koltuk olmadığını, onun Kanerin gezegeninin bir bölü bilmem kaç ölçeğinde bir maketi olduğunu bana söylediler. Raptiye ve çocukları.

Ve aklımdan geçeni tahmin etmiş olmalılar ki eklediler hemen: "Evet, gezegenimizin üstüne kimin oturduğunu biz de çok merak ediyoruz."

3.Bölüm "Hiii! Gargininam!"

Baba raptiyeyle evlatlarının özlem dolu kavuşmaları bittikten sonra bana "hadi sizi kalacağınız yere götürelim bari" dediler.

Anlamaya çalıştığım şey, bana rehber diye verilen raptiyelerin bundan sonra ne işe yarayacaklarıydı. Yani omuzlarımı gereksiz yere işgal etmelerinin bir manası yoktu ki. Hem rahat da durmuyordu veletler! Kıpırdanıp duruyorlardı ha bire.

Beni bir araca bindirdiklerinde durum anlaşıldı. Raptiyelerin meslek yaşamları çok küçük yaşlarda başlıyordu ve benim raptiyelerimin de yaşları aslında o kadar da küçük değildi. Elbette Kanerin yıllarına göre.

İsterseniz size önce şu aracı anlatayım biraz. Tüm Kanerin gezim boyunca bu araçlara çok sık bindiğim için onlardan söz etmeden geçmek olmaz. Kanerin ulaşım araçlarına bizim buralarda 'oyun hamuru' diyorlar. Kanerinliler ise onları "Dobi" diye çağırıyorlar. Dobi'nin anlamı şu oluyormuş: "Çağrılınca gelen ve taşıyacağı şeyin şekline göre kendine bir çekidüzen veren ulaşım aracı."

Kanerin'e meğerse o kadar farklı canlı türü tatil yapmak için geliyormuş ki, sonunda çözümü işte böyle bulmuşlar. Yani Dobiler ile.

Kanerin tatil cenneti olmadan önce kendi halinde boşlukta dönüp dururken, ve üzerinde yaşayan canlılar daha Kanerin'e uzaydan şöyle bir alıcı gözüyle bakmamışken, Dobiler hiçbir işe yaramıyormuş. Bütün hayatları diğer Kanerin canlılarının şekillerini alarak, ve birden onların karşılarına çıkıp "Böö!" diye bağırarak geçiyormuş. Bu duruma çok bozulan diğer canlılar da, Dobilerin şakalarından bıktıkları ama yine de onları çok sevdikleri için, Dobilerin yeteneklerine uygun bir iş bulmaya çalışıyorlarmış.

Bir bakıma, Kanerin uzay yolculuğu tarihinin başlangıcını da bu arayış oluşturmuş. Olay şöyle gelişmiş: Dobiler ilk zamanlarda tebeşirlerin şekline girmeyi çok seviyorlarmış. Çünkü bu iş hem daha kolaylarına gidiyormuş, hem de tebeşirler korktuklarında o kadar yükseğe zıplıyorlarmış ki, bazen zıplayıp da havalara uçan tebeşirlerden geriye dönen olmuyormuş. Dobiler bu işe çok gülüyorlar ve tebeşirleri bir türlü rahat bırakmıyorlarmış.

Sonunda tebeşirler zıplaya zıplaya, birer zıplama ustası kesilmişler ve istedikleri kadar yükseğe, istedikleri kadar yana, ve en önemlisi istedikleri zaman zıplayacak hale gelmişler. Ayrıca yere sağ salim inmenin yolunu da bulmuşlar. Tebeşirlerin dönüş yolculuğunu nasıl yaptıklarının açıklaması, uzay / zaman ikilisiyle kurdukları dostlukta gizliymiş. Yerçekiminin bu işe çok bozulduğu ise ayrı bir olaymış ve Dobilerle bir ilgisi yokmuş.

Neyse, günlerden bir gün, tebeşirin biri o kadar yükseğe zıplamış ki, ilk defa o görmüş Kanerin'i bir bütün olarak. Yere inerken bas bas bağırıyormuş "Biri bizim gezegenin üzerine oturmuş!" diye.

Tabi önceleri buna kimse inanmamış. Bir kere gezegenin ne demek olduğunu bilmiyorlarmış daha. Onlara göre, yaşadıkları yerin adı Kanerin'miş ve Kanerin de 'yaşadığımız yer' demekmiş. Kanerin'in aynı zamanda bir gezegen olduğunu, daha bir ton başka gezegenler bulunduğunu ve ne gariptir ki diğer hiçbir gezegenin şeklinin de Kanerin'e benzemediğini öğrendiklerinde, hep birlikte düşünmeye başlamışlar: "Kanerin kimin koltuğu?" Aslında Kanerin felsefecileri arasında öyle kötümser olanları varmış ki, onlar şöyle düşünüyormuş: "Kanerin kimin oturağı?!"

Farkındayım konuyu çok dağıttım ama, bunları söylemeden Kanerin gezimi başka türlü anlatmayı beceremem ki. Lütfen biraz sabırlı olun.

Kanerin bilim tarihine tebeşirlerin çok katkıları olmuş. Hatta Kanerin bilim tarihi diye bir şey varsa eğer, bunun nedeni sırasıyla: Tebeşirlerin zıplaması, uzay / zaman dostlukları ve tabii ki Dobilerin şakalarıymış. (Bu sıralamada herhangi bir mantık hatası olmadığını da baba raptiye özellikle belirtmişti.)

Tebeşirlerin diğer gezegenleri keşfi, bu gezegenlere öbür Kanerin canlılarını götürmeleri ve oralardan bazılarını da Kanerin'e gelmeye ikna etmeleri çoook uzun Kanerin yıllarını almış. Bunu nasıl yaptıklarına gelince: Bu işin tebeşirlerin zıplamasıyla ve zıplatmasıyla bir bağlantısı varmış. Epey bir denemeden sonra anlamışlar ki, bir şekilde kendilerine dokunan her şeyi zıplatabiliyorlar. Birlikte zıplayıp gidiyorlar işte.

Ve en sonunda..

Kanerin'e başka gezegenlerden başka canlılar gelmeye başlayınca, o güne kadar her nereye gideceklerse kendi kendilerine giden Kanerin canlılarını bir düşünce almış, "İyi de, bu 'şeyler''i biz nasıl gezdireceğiz?" diye. Çünkü Kanerin'e gezmek üzere gelen 'şeyler', herhangi bir araç olmaksızın dolanmaya kesinlikle karşı çıkıyorlarmış.

Dobiler ise, hep yaptıklarını yapıyorlarmış yine. Hem de bu sefer çok daha büyük bir keyifle. Çünkü benzemeye çalışacakları o kadar farklı şey varmış ki. Dobi benzeşim tarihinin en renkli sayfaları bu yıllarda yazılmış.

Ve yine o yıllarda "Geleneksel 561. En Akıllı Kanerinli" yarışmasını kazanan en akıllı Kanerinli'nin o müthiş aklına bir fikir gelmiş ve Dobiler işte böylece "Çağrılınca gelen ve taşıyacağı şeyin şekline göre kendine bir çekidüzen veren ulaşım aracı" olmuşlar.

Kanerin gezim boyunca birçok Dobi ile gezdiğimi söylemiştim ya, şimdi düşünüyorum da, sanırım o ilk Dobi'yi asla unutamayacağım. Yani ne de olsa rengi siyahtı ve bana "Bir Gargininan olsun ister misin?" demişti.

Hiii! Gargininam!

Sonra devam ederim artık..

4.Bölüm "Sonunda çok sinirlenen mimarlar, yaptıkları maketleri Conkların başlarına atmışlar"

Sonunda beni kalacağım yere getirdiler. Kalacağım yer şeydeydi.. yani aslında pek bir yerde olduğu söylenemezdi. Havada öyle kendi halinde duruyordu. Önceleri gözüme bir garip göründüğünü söylemeliyim. Bana sanki kağıttan, kartondan ya da buna benzer bir şeylerden yapılmış gibi gelmişti. Yaklaşınca anladım ki, gerçekten de öyleymiş.

Kanerin'e gelen diğer canlıların nerede kalacakları büyük tartışmalara konu olmuş zamanında. Çünkü Kanerin'de diğer canlılara barınak olarak hizmet veren Conklar, biraz da yorgunluğun etkisiyle olacak, bir de başka canlılara barınak olmayı kabul etmemişler.

Beni getirdikleri yer bana uygun bir yerdi. Girilebilecek normal boyutta bir kapısı, odaları ve balkonu vardı. Odaların tamamen normal boyutlarda eşyaları ve bir dolu penceresi vardı. Tabii o şahane manzarasını da unutmamam gerekiyor. Garip olan tek şey, bu mekanın havada öylece durması ve sanki bir oyun evine benzemesiydi.

Mor raptiye "hadi sor" dedi. "Ben mi?" dedim. "Sen" dedi. Kızmıştım biraz. "Soracağım tabii!" dedim. "E sor o zaman" dedi. "Tamam" dedim.

"Ne bu??"

Mor raptiye bu rehberlik işinde çok başarılı olacak belli. Açık mavi raptiye bana daha bir çekingen gibi geliyor. Neyse..

Conklar, Kanerin'in ilk canlıları olduklarını iddia ediyorlarmış. Bu yüzden çok yorgunmuşlar. Conk efsanesine göre, Kanerin'de sadece Conklar varken ve onlar da bunun farkına daha varmamışken, durum şimdiki kadar karışık değilmiş. Onların garip bir özelliği varmış.. tamam, baştan anlatıyorum:

Bir sabah, bir Conk uyanmış ve demiş ki: "Biz neden varız?"

Bu soru Kanerin canlılarının oluşmasını sağlamış Conk efsanesine göre. Conkların çok değişik ölçülerde, çok değişik şekillerde ve çok değişik huylarda olduğunu söylemem gerekiyor. Bir kere, Kanerin'de yaşayan en büyük canlı türü onlar. Sonra, içleri boş.

Zaten her şeyi bu boşluk başlatmış işte. İçlerinde bir boşluk hissetmişler. Sanki dolması gereken bir boşluk. Tabii burada işin içine Kanerin masalları giriyor. Bu masallar hep, içinde acı bir boşluk hisseden çok iyi huylu bir Conk'u anlatıyor. Onun özlemlerini, hayallerini..

Sonuçta Conk efsanesi şunu demeye getiriyor ki: "Ey Kanerin canlıları! Eğer bugün varsanız, bilin ki bizim sayemizde varsınız. Eğer biz, boş boş oturmaktan sıkılmasaydık, siz de olmayacaktınız."

Böylece, yani Conk efsanesine göre böylece, Kanerin birçok canlıyla dolmuş. Ve tabii Conkların içleri de. Onlar hep çok iyi bir barınak olmuşlar. Ama hiçbir zaman, diğer canlılara göre kendilerine bir çekidüzen vermemişler ve çağrılınca gitmemişler.

Ancak gün gelip de başka gezegenlerden başka canlılar Kanerin'e gelmeye başlayınca olan olmuş. Conklar yeni gelenlerle içerini doldurmaya karşı çıkmışlar. İki nedenden: Biri yorgunluk, diğeri biçim değiştirme zorunluluğu. Zaten isteseler de biçimlerini değiştirecek halleri yokmuş. Onlar hep var oldukları için, diğer Kanerin canlılarının onların keyiflerine göre şekillendiğine inanıyorlarmış.

Ve o güne kadar Kanerin'de boş boş oturan mimarlara gün doğmuş. Kanerin mimarlık tarihinin hazin öyküsünü uzun uzun anlatmama gerek yok. Siz de takdir edersiniz ki, varoluşundan beri her tür barınağı zaten hazır olan bir yerde, mimarlık yapacağim diye tutturmanın bir alemi yok. Tutturanların da yürek dağlayan öykülerini dinlemenize gerek yok. Eğer aklınıza "İyi de, böyle bir yerde ne demeye mimarlık diye bir meslek ortaya çıkmış ki?" türünden bir soru geliyorsa, cevabı şu oluyormuş: "Kanerin edebiyat tarihi"

Kanerin edebiyatının en ilgi çeken, en çok okunan yapıtları hep şu soruya yanıt aramış: "Conklar olmasaydı, ne olurdu?"

Conkların olmaması durumunda başlarını nereye sokacaklarını düşünen romancılar, sonunda yine de başlarını sokacakları bir yerleri bir şekilde yapabileceklerini ve bu yerleri yapan birilerin çıkabileceğini anlamışlar ve yapmadan önce de "acaba yapılırsa nasıl durur?" sorusuna cevap olması için bir takım çizimler, hatta giderek maketler yapılabileceğini bulmuşlar. Sonunda iş öyle bir noktaya gelmiş ki, ciddi ciddi tasarımlar yapan, bunları 1/50 ölçeğinde çizen ve maketlerini hazırlayıp, ağaçlarını bile diken bir takım Kanerin canlıları ortaya çıkmış.

Kanerin'de, yaptıkları tasarımlar asla gerçekleşmeyen bu canlılara "mimar" demişler. Bizim buralarda da onlara mimar demelerinin, 'hayat ve boşver'in garip bir oyunu olduğunu bilmenizi isterim.

Kanerin başka diyarların başka canlılarıyla dolmaya başlayınca, mimarlar da hemen kolları sıvamışlar ve her yeni gelen canlı türü için barınaklar düşünmüşler. Bunların maketlerini yapmışlar. Ama Kanerin, Kanerin olduğu için bu tasarımlarını gerçekleştirecek malzemeyi asla bulamamışlar. Çünkü Kanerin'de yapı malzemesi diye bir şey yokmuş ve bu tanıma en çok uyan Conklar da kendilerinin böyle çağrılmasına karşı çıkmışlar.

Sonunda çok sinirlenen mimarlar, yaptıkları maketleri Conkların başlarına atmışlar. Conkların bilinen anlamda birer başları olmadığı için, olsa bile bu başın yer seviyesinden bir hayli yukarılarda bir yerde bulunması gerektiği için, maketler havada kalmış. Bu işe yine en çok yerçekimi bozulmuş ama tebeşirlerle olan sorunlarına, bir de bunu eklememek için sesini çıkarmamış.

İşte beni getirdikleri yerin neden havada öylesine durduğunun, ve neden bir oyun evine benzediğinin gerçek hikayesi bu oluyormuş.

5.Bölüm "Belki de tam bu anda merak ettim bir Garginina'yı"

Kanerin'de günlerim gezmekle geçti. Başka nasıl geçebileceğini düşünmedim değil. Yani raptiyelerimle uzun felsefi sohbetler yapabilirdim, Dobilerle yaşamın biçimlenme özelliklerinin, Conklar üzerindeki stres yaratıcı etkisini irdeleyebilirdim. Ya da bir deniz kıyısı bulabilirdim, Kanerin güneşinde yanmak isteyebilirdim. Ama bunları yapmak yerine, daha doğrusu, bunları çok çok az yaparak, deli gibi gezdim. Elbette aklı başında normal bir turist gibi de gezebilirdim ama, olmadı işte!

Olmamasının nedeni ise, bir Garginina bulma sevdasına düşmem. Bunu nasıl olup da aklıma soktuklarını ise daha anlayabilmiş değilim.

Siyah Dobi bana "Bir Gargininan olsun ister misin?" diye sorduğunda, bunu bana bir ulaşım aracının soruyor olmasını bir yana bıraksak bile, ne demek istediğini anlamış olduğumu sanmıyorum açıkçası. Daha sonraları Kanerin'in tarihi yerlerini gezerken bu konu yine açıldığında da anlayamadım sanırım.

Kanerin'de tarihi yerler var. Aslında doğrusu, tarihi olan tek bir yer var. O da Kanerin'in içine çöken tarafı. Orası, derin bir vadi. Derin bir çukurun, derin bir çukur olma özellikleri gösteren en önemli örneği. Ya da derin ve büyük bir okyanusun, olması gereken yerde olmaması sonucu ortaya çıkan, çok derin bir boşluk gibi bir yer. Derin bir yer işte..

Tarihi olmasının nedeni ise, orasının Conklardan bile önce varolmuş olması. Conk efsanesi bunu doğruluyor ve diyor ki: "Orası bizden önce de vardı arkadaşlar!"

Kanerin'de bu yerin bir de adı var tabii. 'Büyük Sevgi' Hatta 'Kanerin Gönüllü Derinlik Bekçileri' ise buraya 'Derin Aşk' adını vermişler. Bu çukurun herhangi bir tür sevgiyle, ya da herhangi bir tür derin aşkla ne gibi bir ilgisi olabileceği ise, Kanerin dışı tüm varlıklar için evrenin çözüm bekleyen bilmecelerinden biri. Açık mavi raptiyenin dediğine bakılırsa bu ismin, gezegenin üzerine oturanın kimliğiyle bir ilgisi var. Tüm Kanerin canlılarının asla kuşku duymadıkları tek şey, gezegenlerine bir şekilde oturulmuş olması. Bu bir tür inanç. Oturuşun şekli, kim tarafından ne amaçla yapıldığı ise ayrı tartışmaların konusu.

Bana kalırsa, bu içinden çıkılmaz tartışmalara girmenin ve daha da gereksiz bir uğraş vererek, bunları anlatmaya çalışmanın bir anlamı yok. Sonuçta değişen bir şey olmayacak ve tüm Kanerin halkı, ki bunlara Gargininalar da dahil, ısrarla gezegenlerine oturulduğunu söyleyecekler.

Her neyse..

Kanerin'in en sevdiğim yanı bulutları oldu. Onlara bulut dememin sebebi, bildiğimiz bulut olmalarıydı. Dünya'nın bulutları gibi. Zaten Kanerin'de benimle konuşmayan tek şey bulutlardı ve onların bu sessizliği ne gariptir ki, bir süre sonra beni rahatsız etmeye başladı. O kadar yakınımda durup da bir merhaba bile dememeleri biraz canımı sıktı. Raptiyelerin bile gayet sakin konuştuğu bir yerde, bulutların ne demeye konuşmadığı üzerine derin düşüncelere daldığım bir gün, mor raptiye bana bir konsere gideceğimizi söyledi. Buna nasıl sevindiğimi anlatamam. Yani, Kanerin müzisyenlerini dinleyecektim. Kanerin müziğini tanıyacaktım. Belki konuşan bir piyano ile sohbet edecektim, ya da belki onlar kendi kendilerine çalıp söyleyeceklerdi ve orkestra şefleri de bir kaya falan olacaktı.

Ben keyifle hazırlanırken, minik raptiyelerim bir Dobi çağırdılar. Konser salonu olarak hizmet veren Conk'un içine girdiğimizde yuvarlak bir sahne gördüm. Sahneye benzeyen bir yer gördüm diyeyim en iyisi. Çevresinde oturacak bir şeyler yoktu. Gelenler yerlere oturmuştu zaten, ben de oturdum.

Konserin başlamak üzere olduğunu söyledi raptiyelerim. Tamam dedim içimden. Yine "Konser başlıyor artık" dediler. Bu sefer "Tamam başlasın" dedim. Sesim de çıktı tabii. Sonra yine konserin başlayacağını söylediler. "Tamam ya! Başlıyorsa başlasın, ne yapayım yani?" dedim. Kızmıştım. Bunu üç kez söylemezlerse konserin asla başlamayacağını, çünkü konser vermek üzere bekleyen Nerdikaların bunu bir tür uğur olarak kabul ettiklerini söylediler.

Kanerin'de bir konserin başlaması için, salonda raptiyelerin olması ve üç kere konserin başlayacağını söylemesi gerekiyormuş. Salonda bulunan raptiyelerin sayısının Kanerin turizm tarihine geçecek halde olması ise, artık önemli bir sorun oluşturuyormuş. Eskiden konseri başlatacak tek bir raptiye bile güç bela bulunurken şimdi rehber olarak salon salon gezen bir ton raptiyenin olması, Nerdikaların bu uğur işini bir kez daha düşünmelerine çok haklı nedenler teşkil ediyormuş.

Kanerin müziği bana gün boyu bir şeyler yazılan, tıkırtıdan geçilmeyen büyük bir iş yerini hatırlattı. Nerdikaların bir tür daktilo olduklarını sanıyorum. Bizimkiler kadar küçük değil, Kanerin ölçülerine göre öyle çok büyük de değil, ama resmen daktiloydu bunlar. Şefleri de tabağıyla birlikte sahnede yuvarlanan bir kahve fincanıydı. Hatta bir ara, içinde gerçekten kahve olabileceğini bile düşündüm. O tıkırtıların bana çağrıştırdığı tek koku kahveydi çünkü. Aslında ben bir kayayı bu iş için uygun görmüştüm ama, daktiloların yanında bir fincan kahvenin daha bir şık duracağını kabullendim sonunda.

Nerdikalar'ın sadece ses çıkardıklarını, bizdeki benzerleri gibi herhangi bir kağıda, herhangi bir mesaj iletebilme özellikleri olmadığını söylediler bana. Ve çok şaşırdılar böyle bir şeyi düşündüğüm için. Hatta mor raptiyem "Yazmak mı? Onu da nereden çıkardın? Bir Nerdika'nın yazı makinesi olduğunu nasıl düşünebilirsin?" dedi. Kanerin'de yazı makinesi olarak iş gören şeyler, Gargininalarmış ve benim Nerdikalar'ı bu iş için uygun gördüğümü duyarlarsa çok kızabilirlermiş.

Belki de tam bu anda merak ettim bir Garginina'yı..

Kanerin'de az mı bulunuyordu onlardan acaba? Yani ne demeye o siyah Dobi bana ilk iş olarak "Bir Gargininan olsun ister misin?" diye sormuştu ki? Belki de, gezi anılarımı yazmak isteyeceğimi ve buna hemen oracıkta başlayacağımı sanmıştı.

Kanerin'in büyük çukurunun ve Gargininalar'ın birbirleriyle bir bağlantıları vardı herhalde. Bu ‘herhalde'nin kesin cevabını öğrendim sonunda. Böylece hem bir Gargininam oldu, hem de o Garginina benimle gelmeyi kabul etti.

Şimdi de bilgisayarımı rahat bırakmıyor! Biraz kıskanıyor galiba..

6.Bölüm "Ben de ona "Biliyor musunuz, Magnon var. Ama o çizgi..." dedim"

Hiç ummadığınız bir anda, aklınızın kıyısından köşesinden, hatta ‘acaba?’ sınırına yakın bir yerinden bile geçmeyen bi şey başınıza geldi mi?

Bu soruyu Kanerin gibi abuk bir gezegeni gördükten sonra soruyor olmam size biraz şaşırtıcı gelebilir, ama lütfen önce anlatacaklarımı dinleyin. Orada bile, evet evet Kanerin'de bile insanın başına olmadık işler gelebiliyor. Bulutların konuşmaması gibi, ya da Magnon gibi.

Kanerin'in derin çukurunda bir Garginina ararken, Magnon'u buldum. Gargininaların o derin çukurda son derece sakin ve son derece mutlu bir yaşam sürdüklerini söylemem gerekiyor bu arada. Hayatlarından o kadar memnunlar ki, onlarla yazı faaliyetine girmek isteyen diğer Kanerin canlıları bir Garginina'yı kendileriyle gelmeye ikna etmek için olmadık şeyler yapıyorlar. Buna ağlamak da dahil.

Sorun söz konusu Garginina'nın yazma sevdalısı bazı Kanerin canlılarıyla gitmeleriyle de çözülmüyor. Hatta olduğu gibi baştan, yeniden ve daha ateşli bir şekilde başlıyor. Onların nazlarıyla oynanıyor, iyi beslenmeleri gerekiyor ve asla kalplerini kırmamak icap ediyor.

Ve işin garibi, bir Garginina ile el ele tutuşup da yazma eylemine başlamak için, önce Garginina'nın elini bulmak gerekiyor. Bu canlıların bildiğimiz gibi bir elleri olmadığından ve daha da işin garibi, onların, Kanerin canlılarının da bildikleri anlamda bir elleri olmadığından, çoğu Garginina sahibi ömürlerini bir el bulma çabasıyla geçiriyor ve sonunda "başlarım şimdi yazmasına!" diye girişi olan gayet kısa cümleler kurarak, yazma fiiline kesin noktayı koyuyor.

Garginina'nın elini bir şekilde bulanlar ise, onunla el ele tutuşup yazıyorlar ne yazacaklarsa. Bundan sonrasına Garginina asla karışmıyor ama beğenmediği bir şey yazılıyorsa da, fikrini hiç çekinmeden beyan ediyor.

Mor raptiyemin söylediğine göre, bazı Kanerin canlıları bu el bulma faslını izlerken çok eğleniyorlarmış. Hatta bazıları bunu bir alışkanlık haline getirip, hiç aklında olmayan birinin aklına, bir Garginina sahibi olma fikrini sokup, sonrasında olanları izlemek için özel bir takım uğraşlar veriyorlarmış ve büyük bir olasılıkla o siyah Dobi de bunlardan biriymiş.

Gargininalar'ın büyük derin çukurun en derin yerinde yaşadıklarını bana söylediklerinde, onları görmek istedim. Belki o zamanlar aklımda bir Garginina sahibi olmak gibi gereksiz bir düşünce yoktu. Ama onları gördükten sonra, daha doğrusu, onlardan sadece birini gördükten sonra başka bir şey düşünemez oldum.

Zaten görüp göreceğim tek Garginina buydu. Öyle kolay rastlanmıyordu onlara, saklanıyorlardı. Saklanmalarının nedeni ise, aklı karışmış bir Dünyalı için bile oldukça açıktı. Onu gördüğümde, bulutlardan bir parçanın yere indiğini ve konuşmaya karar verdiğini sandım. Belki renginde, bulutlarda olmayan türden bir lacivertlik ve yine bulutlarda olmayan türden bir parlaklık vardı ama bir bulut gibiydi işte. Belki biraz da pamuk gibi.

Kanerin'de bir Garginina ile yazma eylemi şöyle gerçekleşiyor: Elini bulduğunuz Garginina'nın, bulduğunuz elini tutuyorsunuz. Sonra ne yazmak istiyorsanız, bunu düşünüyorsunuz. Bizim gibi bir takım tuşlar marifetiyle yazmaya alışmış olanlar için bu işlem biraz zor gelebilir tabii, ama alışınca nasıl bir keyif olduğunu tahmin bile edemezsiniz. İpek gibi ipliklerle boşluğa yazılan kelimeler, sonra onların toplanıp bir yumak haline gelmesi, ve başkaları da okusun diye bir yerlerde sergilenmesi. O yumağı alan diğer yazı severlerin, özenle yumağı açmaları ve yine havada asılı duran sözler, duygular, ne anlatmışsanız o.

Bu gerçekten inanılmaz bir keyif. Bir Garginina ile yazmanın keyfi. Ama bir Garginina'nın elinden çıkan yazıları okumak daha farklı bir şey. Bir kere, belli bir uzaklıkta durmanız gerekiyor. Rahat bir yerde okuyacaksınız ve okuduğunuz bölümlerin karışmadan sarılması için dikkat edeceksiniz.

Raptiyelerimle birlikte Garginina'nın yanına gittiğimizde, bana sesimi çıkarmamamı ve önce onun konuşmasını beklememi söylediler. Zaten bende konuşacak hal olmadığından bunu yapmam hiç de zor olmadı. Belki tam o sırada Magnon'u görmemiş olsaydım, sessiz kalma konusunda bazı sorunlar yaşayabilirdim ama, ben Magnon'u görmüştüm! Doğal olarak dilim tutulmuştu, çok doğal olarak..

Garginina benimle konuşmuş. Hem de epey bir konuşmuş. Ama bende ses yok. Bir Garginina sizinle konuşmuşsa, ona cevap vermemek o kadar olmayacak bir şeymiş ki, raptiyelerim şaşkınlıktan ne yapacaklarını şaşırmışlar. Bana "hadi konuş sen de" demişler. "E hadi, söyle bir şeyler" demişler. "Ya konuşsana kızım! Ne bekliyorsun??" demişler.

Ama bakmışlar ki ben orada değilim. Yani oradayım ama bakışlarım başka bir yerlerde dolanıyor. Hatta dolanmasını çoktan tamamlamış ve takılmış kalmış. Raptiyelerim nereye takıldığımı tespit ediyorlar ve benim son derece alık bir ifadeyle Magnon'a baktığımı görüyorlar. Sinirleniyorlar tabii.

Sonunda benden bir takım sesler çıkıyor. Sonra bunlar şöyle bir cümleye güç bela dönüşüyor:

"Ama.. ama.. bu Magnon!"

"Evet" diyor açık mavi raptiye, "Evet, bu Magnon. Ne olmuş yani?"

"Nasıl ne olmuş? Nasıl? O Magnon diyorum size!"

Magnon'un, Magnon olduğunu, benim bildiğim Magnon'la raptiyelerin bildiği Magnon'un aynı Magnon olduğunu, ve sonuçta hayal görmediğimi anlıyorum. Olacak şey değil!

Magnon bir çizgi roman kahramanı. Dünya'da yazılıp çizilen bir çizgi romanın, çizgi kahramanı. Yani tamam, adam bir galaksi imparatoru, çok yakışıklı, benim çocukluk aşkım falan ama.. burada ne işi var? Ve madem var, madem burada, neden yine çizgi? Neden!

Ben, artık bu gezegende ve tüm alemde, bilinen bilinmeyen, bilmem kaçıncı boyutta veya boyutu bile olmayan bir yerlerde göreceğim hiçbir şeye şaşırmayacak bir ruh haline girmişken, Magnon'u bile görmüşken, hem de yine çizgi bir adam olarak görmüşken.. bir Garginina'nın benimle konuşmuş olmasının umurumda olduğunu sanmıyorsunuz herhalde?

"Bana bak Garginina" dedim. Baktı. "Sen yazmak için varsın değil mi?" dedim. "Öyle" dedi. "Çok konuşuyorsun o zaman!" dedim. Bir şey demedi. "Benimle Dünya'ya gelebilirsin ama çeneni kapayacaksın!" dedim. Raptiyelerim omuzlarımdan düştü. Onları alıp yerlerine taktım. "Hiç uğraşamam, geliyorsan gel" dedim.

Geldi işte..

Bu arada sizlere açıklamam gereken önemli bir şey var. Bizim galaksimiz gerçekten bir imparatorluk, Magnon da gerçekten galaksi imparatoru. Kendisi iki boyutlu bir çizgi halinde varlığını sürdürüyor ve o bela çizgi romanı Dünya'da kim yazmışsa, ya yazdığı için tüm bunlar oluyor ya da tebeşirlerle daha önceden bir tanışıklığı var. Çok daha önceden.

Neyse..

Kanerin yolcuğum, bir Garginina, bir hayal kırıklığı, iki raptiyenin dostluğu ve bir Dobi'nin şakasıyla geçti gitti. Ve baba raptiyenin bizi ilk karşıladığı yerde, özel bir kabinde, üzerinde "Dünya" yazan özel bir duvarda, o yazıya dokunduğumda bitti.

Dünya'da beni yine o adam karşıladı. Aynı oda, aynı bol çekmeceli masa. Bana gezimin nasıl geçtiğini sordu. Kanerin'i nasıl bulduğumu sordu. "A bir Garginina bulmuşsunuz!" dedi. Sonra biraz şaşkın,"ona iyi bakın, öyle herkesle gelmez bu yaratıklar" dedi.

Ben de ona "Biliyor musunuz, Magnon var. Ama o çizgi.." dedim.

İşte böyle...

Uzak durun masallarımızdan!

2011-10-13T14:43:00.006+03:00

Yine dünü bugünü karıştırmaya başlıyorum ama zaten pek de önemi yok zamanın. Çünkü konumuz: Kocaayak! Ruslar bunu arıyorlarmış galiba. İsrail'liler de denizkızı arıyorlarmış sanırsam. Aslında bir şey sandığım falan yok, geçenlerde okudum böyle bir haber. Ödül konmuş zavallının başına bir de. Ölü ya da diri!

De ki yakaladın birini, ne yapacaksın muhterem?

Hayır artık memleket memleket ucube gezdiren sirkler kumpanyalar falan da yok bildiğim kadarıyla. Yok eğer varsa kendilerini şiddet ile kınıyorum. Sakin sakin de kınayabilirim ama yapmıyorum. Hak etmiyorlar çünkü. Yani bi sorun bana "şu fani alemde en gıcık olduğun şey nedir?" diye, hemen söyleyim: "Farklı olanın boynuna farkını asıp teşhir etmektir!"

Bi düşünün, babamızın malı muamelesi çekip ve narin popolarımızı yayıp her bir yanını batırdığımız bu gezegende, denizkızı gibi ya da kocaayak gibi bize hem benzeyen hem de hiç benzemeyen bir takım canlılar var. Yani her bir halimize bayılıyor olsalar, zaten şu zamana kadar aramıza karışmanın bir yolunu bulurlardı. Ama size söyleyeyim, bunlar bizim ne mal olduğumuzu gayet iyi biliyorlar ve tırım tırım kaçıyorlar alayımızdan. Bunlar bizimle muhatap olmak istemiyorlar anacım. İstemiyorlar! Kendi hallerinde yaşamak istiyorlar belki? Ne hakkımız var bu canlıları kafese tıkmaya?

Onlar efsaneyse, çok rica edeceğim yine efsane olarak kalsınlar. Bilinen ve bilinmeyen bütün alemlerin dört başı mamur efsanelere ihtiyacı vardır canlar. Gizemlere, sırlara, hayallere ihtiyaçları vardır. Gerçekler can yakar çünkü, iç sıkar, daraltır. Soluklanmak için her gerçeğin, bir yalana ihtiyacı vardır.

Şimdi sen yakala Kocaayak'ı, yakala denizkızını.. ne kalacak senden geriye? O sinirden tiridi çıkmış, tel tel ipe dizilmiş gerçeklerin mi? Al başına çal o vakit, gerçeklerini.

Ne diyecektim unuttum yine. Neyse aklımdayken hazır, kocaayak ile denizkızı şekerime seslenmek istiyorum şuracıktan: Dolanmayın ortalık yerde! Bilmiyor musunuz ki, biz insan evlatlarının merakından ve iştahından kurtulan olmamıştır. Ham yapıyoruz birlikte takıldığımız dünyamızı. En akıllı biz, en şahane yine biz.

Bu da böyle bi mesaj kaygılı bir yazı olsun nolacak? Hatta alenen ve külliyen sadece mesaj olsun, mesaj da şu olsun: Uzak durun masallarımızdan!

Zirkonya masalı

2011-10-03T21:46:00.005+03:00

Andromeda tarafından Samanyolu'na girince sağ koldan devam ediyorsun üçüncü karadelikten dönünce hemen karşına bir beyaz cüce çıkıyor. Gidip yanına halini hatrını soruyorsun, bi ihtiyacı var mı keyfi yerinde mi falan öğreniyorsun. Değilse, gönlünü alıyorsun sohbet muhabbet ediyorsun. Sıkılmak vaz caymak yok.. yoksa Zirkonya hakkında hiçbir şey öğrenmeden geri döner gelirsin.

"Zirkonya benim umurumda değil! Unuttum ben onu çoktan" diyecek sana, sakın kale alma. Kolay değil elbette onun hakkında konuşması. Eğer bildiklerimiz doğruysa, Zirkonya bu cücenin tek gezegeniymiş. Cüce olmadan önce tabii. Bütün galaksi irili ufaklı birçok gezegeni etrafında fıldır fıldır döndüren yıldızlarla doluyken, bu sessiz sakin yıldızın tek bir gezegeni varmış. Kocaman mükemmel bir su gezegeni: Zirkonya!

Gezegen kadar bir okyanustan ve adalardan ibaret bir masal dünyası. Ayrıca, yıldızıyla aralarındaki uyum da takdire şayan. Ne sıcak ne soğuk, sıcağa yakın ılıman mesafesinde bir gezegenmiş Zirkonya. Üstünde herkes varmış, herkes Zirkonya'da yaşarmış.

Sonra bir gün gelmiş yıldız yaşlanmış. Ölüp gitmesi gerekirmiş ama o ölememiş. Arada bi yerde takılmış kalmış. Zirkonya ölmüş onun yerine. Gözünün önünde döne döne ölmüş. Üstündeki içindeki her şey ölmüş. Koskocaman bir mezar taşı gibi dönüp durmuş Zirkonya. ceza gibi, bedel gibi, halı altına süprülen bütün keşkeler gibi dönmüş durmuş.

Geriye sadece efsaneler kalmış.

Varlığın ve yokluğun sırrı Zirkonya'daymış.
Zirkonya'dan kurtulanlar varmış.

Şimdi sen git aklını çel, ikna et gir kafasına şu yıldızın. Al bak bu rakı, bırak susuz içsin. Bu da son çaren, Orhan baba. Sessiz dinlesin. Dökülür sana, illa ki dökülür. Öğren gel, Zirkonya kime güvenmiş? Kurtulanlar neredeymiş?

Terazi burcu kadınına yapılmaması gerekenler

2011-09-26T20:34:00.005+03:00

Ben bir teraziyim, bu ay benim ayım.

Burçlarla ilgili bi şeyler söyleyecem ama yazının sonuna kalsın, şimdi hiç sırası değil. Zaten benim "fala inanma falsız kalma" gibi paket servis şahane bir bahanem var. Ayrıca evet, bu ay benim ayım, şımarmak istiyorum az buçuk.

Terazi kadınına yapılmaması gerekenler diye gayet geyik bir mevzuda faideli bilgiler sunacağım, afiyet olsun. (Yani tamam biraz acayip kadınlar baştan kabul etmek lazım ama en azından ne yapılmaması gerektiği anlaşılabilirse günü kurtarma olasılığı mevcut. Zaten fazlası için umuda kapılmamak şart, hayat kısa.)

Rahat bırakacaksınız. Baskı kurmaya çalışmak, alem buysa kralı benim ayakları atmak yok. Kaba olmayacaksınız, kibarlıktan kırılmayacaksınız. Ortayı tutturmanın bi yolunu bulun, malum denge hadisesi önemlidir terazi kadını için.

Hiçbir zaman bir sonbahar kadını olduğunu unutmayın, bakın bu hakkaten önemlidir. Siz bakmayın onların şakımasına, aslında hüzne ve melankoliye çok yakındırlar. Köşeyi dönsem ölüm düz gitsem hayat tadında ve bam teline bir dokunmayla yerle yeksan olacak bi dengeleri vardır. Yav aslında işte o dengeyi bozmayın da gerisi önemli değil, o fena oluyor. Toplayana kadar sadece kendisi değil, yakın olan herkes dağılıyor illa ki. Var öyle bir maharetleri, dikkatli olmak lazım.

Çok pis sanatçı halleri olduğunu ısrarla söyleyeceklerdir, ayrıca buna iflah olmaz hayal dünyalarını ekleyip bir de üstüne anlayış bekleyeceklerdir. İnanın, anlayın, hı hım falan deyin. Baktınız ciddi anlamda uçuşa geçtiler, altlarına yumuşak bulutlar pufuduk yastıklar yataklar serin, tepe üstü çakıldıklarında o güzelim kafaları acımasın fazla. Yazıktır.

Gel/git kafaları var, ruh halleri zaman zaman bu gel/git'lere eşlik ediyor. Bırakın gitsin bırakın gelsin. Hiç elleşmeyin, canınız kıymetli ve malum hayat kısa.

Emin olun zekanızı takdir edecek kadar zekaya sahipler. (Gözünüzü seveyim bu takdir hadisesini bi doğru değerlendirin. Ve yine emin olun, siz tepe üstü çakılırken o altınıza pamuklar sermeyecek.)

Yazının sonu notu: Ön yargılama kurumu, 12 adet burç vesilesiyle yüzyıllardır mükemmel bir hizmet vermektedir. Bu tür bir yargılamanın hızına erişebilen daha çıkmamıştır. Yargılama "burcun neydi anacım?" sorusuyla başlar ve alınan cevap doğrultusunda anında tamamlanır. Vicdanları rahatlatmak babından yükselen burcun da sorulması temenni edilir. Kaybedeceğimiz zaman bir dakika, kazancımız, her yönüyle tanımaktan mutluluk duyacağımız bi insan olacaktır. Tanımak emek ister, o bakımdan lütfen ama lütfen bir şans yaratın ve "peki yükselen neydi?" diye bi sorun. Önyargınız sağlam, içiniz rahat olsun.

İstanbul, göz kararı nostalji

2011-09-17T14:45:00.003+03:00

Diyelim hava berbat, trafik berbat bile değil. Köprünün üstünde zaman donmuş, altından çağlar geçip gidiyor. İstersen izin ver saatlerce canın sıkılsın, sinirlerin bozulsun, ayağın kolun boynun uyuşsun. Ya da boşver ve İstanbul'a bir bak.

Ben çok yaptım bunu. Önceleri öylesine can sıkıntısından. Yer bulmaca oyunu icat ettim bi ara. Bak dedim burası Fındıklı, akademi. Buradan Beşiktaş'a yürürdük, hatta sonra ta Ortaköy'e. O zamanlar daha Ortaköy düzenleme kurbanı olmamış, Fındıklı parkı gibi dağınık. Onu da düzenlemişlerdi bi ara değil mi?

Kız kulesi'ni nereden baksan görürsün, ama Salacak sahilinde anıların izini sürmek zor iş. Göz kararı nostalji.

On yıl Ataköy'de yaşadım. İstanbul benim için sahil yolunda başlardı, özlerdim. Oysa çocukken her yer İstanbul'du. Her yer, Taksim'e yaklaştıkça daha bir İstanbul olurdu. Aklımda nirengi noktası bir meydan vardı, bir de annemin götürdüğü tiyatrolar. Şimdi anlıyorum ki bana tiyatroyu ve Taksim'i sevdiren meğer annemmiş.

İstiklal'de kaldırım taşlarına sarhoşluğumu adayıp, gelene geçene kelime kelime bakıp, aman be istanbul! dediğim de oldu pek çok.
Aman be deyip gittiğim de.
Ama dönünce, tam köprüde iman ediyorum her defasında:Ben bu şehri seviyorum.

İstanbul'un her halini sevmekle birlikte, meydanlarının hastasıyım. Bu şehri eğer soluk alırken görmek istiyorsanız meydanlarına gidip, iki tur atın. Şehrin kalbi meydanında atıyor, o sesi dinlemek lazım. Her gün yolumuz bir meydandan geçse de çoğu zaman attığımız adımın farkına varmadan koşa koşa bir ucundan diğerine uçar gideriz. Akılda bin türlü düşünce dolanır durur, geçtiğimiz meydanı görmeyiz duymayız bile.

Benim dediğim bu değil elbette. Bir beş dakika mola verin diyorum, beş dakika meydanı dinleyin. Taşına, seyyarına, uçan kuşuna, arabasına, kokoşuna sarhoşuna bi bakın. O beş dakikada hiçbir şey hatırlanacak kadar görülmez zaten, sadece bakışlardan belleğe bir panorama kazınır, silüet olur "ahh istanbul" anılarına. Yıllar sonra bir sesle hatırlanır, bir "taze simiiytt!" nidasıyla geri gelir bakılan her insan, her meydan.

Şimdi şu eski fotoğrafa bakıyorum, yüz yıldan çok zaman olmuştur bu fotoğraf çekileli. Eminönü meydanının atlı arabalı, faytonlu hali. O öndeki iki tramvayı da atlar çekiyor. Dolmuşlar otobüsler gibi onlar da müşteri bekliyor bir yerlere götürmek için. Hatta kadınların bineceği tramvayın perdeleri bile kapalı.

Aslında değişen çok şey var..
Değişen çok şey var ama ne kadar zaman geçerse geçsin değişmeden kalan tek bir şey var: Şehre dair her şeyi, bıkıp usanmadan anlatan öğretmenler gibidir meydanları. Kaytarmadan, sessiz sakin bir dinlemek lazım.

Tanrının bitirme tezi

2011-09-12T17:30:00.007+03:00

Tanrının bitirme tezi herhangi bir şey olabilir. Hatta belki hiç bilmediğimiz bir şey'dir.

Misal: Yeni bir evrendir.
Yıldızları, kara delikleri, nebulaları gezegenleri yoktur bu yeni evrenin belki. Paralel falan da değildir, tek ve bir’dir.

Hayallerimiz bile bildiklerimizin izinden gidiyor, ya da hissettiklerimizin. Şimdi ben bu yeni evrenle ilgili ne desem, ne düşünsem neyi kurgulasam, algım bu evrene ayarlı olduğu için çok çok zeka sahibi bulutlardan falan söz ederim. Tanrının bitirme tezini, her durumda, kendi hayal gücümün sınırlarında bulmaya çalışırım.. ama şu var ki, insanı kesinlikle herhangi bir şeyin “bitirme” faslına dahil etmem. Bence, eskiz bile değiliz. Malum hadise: Üretim hatasıyız.

Neyse, diyelim tanrı mimarlık öğrencisi. (Evrenin ulu mimarı diye tanımlanmış
zaten, keşke bunu ilk söyleyen ben olsaydım)

Peki daha önce tanrının henüz bir çocuk olduğunu söyleyen olmuş mudur? Kesin olmuştur.. ve diyelim ki bu çocuk tanrı biraz büyümüş, kumdan kaleler kardan adamlar misali, ilk sanat faaliyeti babından bizim evreni tasarlıyor. Bu işi çok seviyor, diyor ki ben bunu meslek edineyim kendime. Çok proje yapıyor böyle, bi ton varlık tasarlıyor.. bunların ilklerinden biri, işte bildiğin insan. Kardan adamlar gibiyiz, kumdan kaleler gibi gezegenimiz.

Tanrının bitirme projesine denk bir şey bu tez. Yepyeni bir evren. (Evrenden daha büyük, daha kapsayan, daha daha bi şey hayal edemediğim için evren diyorum yine. Yani bu evren illa çok büyük olmak zorunda değil. Belki de bit kadar bir şey.)

Hayır asıl mevzu şu ki, bu bitirme projesinin jürisi kimlerden oluşacak? Neden bunu soruyorum, çünkü bazen jürinin kimliğiyle, eğilimleriyle çok ilintilidir bitirme projeleri, tezleri. Şimdi böyle bi düşündüm ne gereği varsa, keşke tanrının bitirme projesinin jürisinde bir de insan olsaydı diye.

“Olmamış” deseydi, “akıllı ol” deseydi, "ne bu şimdi?" deseydi, "bu mu yanee??" deseydi, "höff!" deseydi..

Ne güzel.

Kaf dağında acıyan yürek?

2011-09-07T16:53:00.003+03:00

Kaf dağı, burnumuza dayanan havuçtur. Bundan kimsenin en ufak bi kuşkusu olmasın lütfen. Yani bunu sadece benim söylüyor olmam bile sizleri yıldırmasın.

İnanın ve inandırın: Kaf dağı bir havuçtur.

Kaf dağının adının koyulduğu zamanlarda yaşıyor olsaydım ve bana soran çıksaydı adını ne koysak diye, "havuç olsun efendim" derdim. Dolap beygirinin gözü önüne mi bağlanıyordu o havuç? Hani mezilde havuç var koş yakala ye o onu! Havucu? Döner durur dolap beygiri, havuç hep önünde. Ulaşamaz bir türlü, yakalayamaz, yiyemez ve tüketemez.

Tükenmeyen, tüketemediğimiz her ne varsa işte onun simgesidir Kaf dağı.

Ulaşamayız bir türlü, elimiz yetişmez soluğumuz yetmez. Yamaçları, uğruna telef olan nice gerçek avcısının naciz bedeniyle dolu. İşin güzel yanı ise, Kaf dağının görünen bir hedef olması. Hedefe kilitlen ve yürü! Hatta, merak et Kaf dağının ardını. Bak sana bir de hayal verilmiş, ne güzel. Yeme de yanında yat.

Al kendini vur yollara. Bak kaf dağın orada. Dön dön dön.

Bir de yürek ağrısı diye bir şey var. Kaf dağı ile hiçbir ilgisi yok. Kalp ağrısı nın gayet bilimsel doktorsal vs açıklaması var, bunun yok gibi. Gibi.

Şimdi bu aslında yüreğin acıması gibi bir şey.

Eskiden bunun teşhisi öyle hemen yapılamıyordu. Muzdarip olanlar başlıyordu anlatmaya.. işte benim de sol yanımda bi sızı var, böyle sanki içimde bir yer acıyor, yanıyor falan diye.. buyur göster ablacım tam olarak neresi desen işte burası diye göğsünü yumruklayanı çıkıyordu ama, yetmiyordu adam gibi teşhis etmeye bu illeti. Tabii teşhis olmayınca, tedavi de hikaye oluyordu.

Halbuse artık günümüzde şartlar ve imkanlar çok değişti. Şimdi bize yürek acıması şikayetiyle gelenleri hemen zaman makinemize bindirip kişisel angutluk tarihlerinin üç beş ay sonrasına gönderiyoruz. Bi bakıp geliyorlar kendi hallerine. Teşhis/tedavi bir arada paket program.

Büyümek

2011-09-03T14:59:00.002+03:00

İkinci ergenlik diye bir dönem olduğundan neredeyse eminim. Bu dönem güç bela aşılınca sanki bir düzlüğe varılıyor ve soluklanmak için bi mola veriliyor.

Galiba bu molanın adı da: Büyümek oluyor.

Muhtemelen herkes giriyor bu ikinci ergenlik dönemine. Girmeyenler zaten büyümüş de küçülmüş olanlar doğuştan. Onlar her şeyi bilerek doğdukları için gerek görmüyorlar ikinci bir hesaplaşma çatışma ve uzlaşma dönemine. Saymıyoruz onları, gıptayla bakıyoruz, iyi ki de varlar diyoruz.

Ve lakin insanlığın büyük bir çoğunluğu onlar kadar şanslı olamıyor ne yazık ki. Bir tür mecburi hizmet gibi yaşadıkları ilk ergenlik döneminden orta hasarlı olarak çıkıp, son derece normal insanlar saflarına katılıyorlar. Sonra bir gün önlerine bir hesap geliyor. O ana kadar isteyerek ya da istemeyerek yapılan her seçimin bir dökümü veriliyor ellerine. Bir bak bakalım deniyor, sendeki hesaba uyuyor mu?

Hadi şimdi yüzleş, hesaplaş ve affet.
Ve sonra, bir mola vermeyi unutma sakın.

İnsanlık tarihinin en uzun günü

2011-09-02T21:53:00.005+03:00

Bir peri olarak “asil kan” konusunda ilginç düşüncelerim var sanırım.

Düşüncelerimin öyle çok parlak bir arka planı yok. Oturduğu sağlam bir zemin yok. Ezberim kuvvetli değil, resmi ideolojinin eğitim adına bellettiği tarihle başım hiç hoş değil.

Ben kafadan sallıyorum, işime geldiği gibi atıyorum.. tam bir “ben yaptım, oldu” taktiği. Böylesi hoşuna gidiyor.

Buraya kadar tamam sanırım? Öyleyse buyurun lütfen, düşünceleriniz benimle aksın biraz..

Tanrıyı gökyüzüne yollamakla iyi halt yediğimizi sanıyorum. Aslında bu tam olarak bir “sanma” hadisesi değil, daha çok bir “emin olma” hali. İçime öyle doğuyor diyelim, daha bilimsel ve daha bize göre olur.

Tanrı yeryüzündeyken işler çok basitti. Her şey çok daha sadeydi. Tanrı dağdaydı, taştaydı, ağaçtaydı sudaydı. Rüzgarın öfkesinde, ateşin intikamındaydı. Yıldırımda, şimşekte ve depremlerdeydi.. Tanrı burada, bizimleyken, gözümüzle görürken ve heybetini duyarken her şey çok daha kolaydı.

Sonra tanrıyı attık yanımızdan. Ay oldu güneş oldu yıldız oldu. Yine gözümüz görüyordu, yine vardı ama çok uzaktaydı. O da bizi görüyordu, o da bizi duyuyordu. Orada, dünyanın üstünde bir yerlerde bizi izliyordu. Biz de onu.
Onun böyle uzaklara sürgün edilmesine üzülenler de (sanırım bu nedenle) putlar yaptılar. Suret, simge, yerine koyma, model, örnek vs. vs… adı yok açıklaması komik falan ama, bence çok daha insani.

Tam burada bir mola verip günümüze gelmek istiyorum: Uğruna ölünesi onca bayrağın, çakıl taşlarının, kalelerin burçların, sınır boylarının.. ait olunan o ihtişamlı kimliklerin, ve hatta yaratılan onca markanın, imajın, takımın topun taraftarlığın.. ve hatta bu takımların “renklerinin asaletinin” insan beynini gece yarısı atıştırması niyetine yiyip tüketen zombiler gibi hayatımızda olmasının nedeni de budur. Diyorum işte, tanrıyı yollamayacaktık gözden uzak yerlere. Duracaktı burnumuzun dibinde. Ota boka tapınmaya meyilli arızalı ruhlarımıza basit ama kesin bir çözüm sunmuş olurduk. Çünkü gözün gördüğü, kulağın duyduğu bir tanrının yeri dolamadı daha. Bin ayrı icat da çıkarsak, dolamayacak.

Tamam döndük yine masala..

Tanrının gözden uzak olması gerekiyordu. Çünkü onun adına konuşmaya hevesli çok insan vardı. Hayvanlarda böyle bir ihtiyaç yok, ne güzel. Bizim onlardan daha zeki olduğumuz doğru ama, sadece bu nedenle, bizden daha akıllı olduklarını sanıyorum. İhtiyaç duymayacak kadar akıl. Yeter de artar bile.

Her neyse.. tanrı göğün yedi kat üstüne yollandı boyumuz biraz daha uzadı. Bakın kısa kesiyorum, yoksa ben de bilirim çok ama pek çok tanrıdan, tek bir tanrıya geçilmesinin acıklı tarihini anlatmayı. (Üşendiğimden değil, sonuçta zaten tanrıların tek tek yok olup tek bir tanrıda karar kılınmasıyla, bunları böyle külliyen gözden kaybetmenin hikayesi çok da farklı değil..)

Tanrı muhtemelen küstü bize ve “tamam lan madem öyle ne haliniz varsa görün” deyip çekti gitti. Orası ayrı bir hikaye. Çok karışık. Ben bir pastafaryan olarak çok da takmıyorum bu mevzuyu kafama. Buralarda olan bitenin o giden tanrılarla bi alakası yok nasılsa..

Tanrının adına konuşmak isteyenlere böylece gün doğmuş oldu. Adamlar ve kadınlar, o gün bugündür bir hilti zarafetiyle çalışıyorlar kafalarımızda. Ne sözleri bitiyor, ne sözcülükleri. Gün de bitmiyor anasını satayım.. İnsanlık tarihinin en uzun günü.

Tanrı sözcüsü kutsaldır, çok şahanedir, asildir, farklıdır, ayrıdır, özeldir, değerlidir, önemlidir. Her şeyden önemlidir hatta. Kral olur, lord olur, kraliçe olur, sultan olur padişah olur. Bir de bunların el verdiği diğerleri olur, onlar da misal dük olur kont olur markiz falan olur. (Kiliseye havraya imamlara şeyhlere şıhlara hiç gelmiyorum. Ortada bir oyun varsa, oyuncular da vardır di mi?)

Asalet denilen kurum (ya da kuruluş, teşkilat, “şey”) öyle leziz bir şey olmuş ki, krallarını kraliçelerini kesip öldüren toplumlar bile asillerine gözleri gibi bakmışlar. Onların yok olup gitmesine pek de izin vermemişler. Bir tür hayranlıkla, mutlak bir gıptayla ve o sınıfa dahil olabilmenin hayaliyle onlara sahip çıkmışlar. Masallarımız prenseslerle, prenslerle şenlenmiş, en çok izlenen “başarı öyküsü” Kül Kedisi’ninki olmuş. Bu arada kim bilir kaç kuşak kadın beyaz atlı prensini beklerken telef oldu gitti bilmiyoruz. Konumuz o değil, ama emin olun, o beyaz atı soylu bir markanın beyaz arabasıyla değiştirirseniz öyle çok da bi şey fark etmediğini görürsünüz.

Asaleti sıradan fanilere ikram edenler de çıkmış. “Hayır! Asıl asil olan sizlersiniz!” demiş bunlar. Haklılar tabii.. Zaten asalet denilen şey, tanrının sözcüsü olan mutlak güç sahibi bir tahtın makul bir paylaşımıysa, bu paylaşımın her insan evladına ulaşmaması için bir neden yok. Neden sadece kontlar kontesler asil olsun ki? Onlar asilse misal, terzi Adem de asil. Hem üç beş tane kont varsa, milyonlarca adem var. Onlara “asıl siz asilsiniz, asıl sizin kanınız mavimsi ve fena halde asil” demek daha makul.

Çelişki nerede?

Soylular sınıfını yakıp yıkan, demokrasi özgürlük eşitlik adalet savaşları veren ama bayrağına kanına toprağına taşına asalet bahşedenlerde mi, benim masalda mı?

Bireyi öne çıkaran, insanın hakkına hukuğuna saygı duyan, eşitlikten taviz vermeyen ama o insanların önüne “ulaşılabilir hayal” diye ayrıcalık, dokunulmazlık ve hatta kutsanmış bir mevki (misal şehit olmak) koyanlarda mı, yoksa şu şahane sallamada mı?

Hım?

Kırtasiye manyaklığı ve salaklık

2011-08-27T21:33:00.004+03:00

Kırtasiye manyaklığının taa süt dişlerine kadar izleri takip edilebilen bir manyaklık türü olduğu rivayet edilir.

Şöyle oluyormuş:

- Süt dişi çıkan bebeği alıyorsunuz, tulumunu önlüğünü değiştirip eline dişini kaşıyacak bi şeyler veriyorsunuz ve bir yetişkin topluluğunun huzuruna çıkarıyorsunuz.

- Dişleri hayli zaman önce çıkmış bulunan bu topluluğun üyelerine diş hediği dağıtıyorsunuz ve bebeği ortalarında yere bırakıyorsunuz.

- Bebek sızılar ve salyalar içinde yerde şaşkın debelenirken, çevresine kitap gibi, kalem gibi, makas gibi, altın gibi.. gibi ve gibi bir takım malzemeler koyuyorsunuz.

- Hangisine meyleder de eline alırsa, o malzemenin simgelediği ya da çağrıştırdığı işi yapacak/kaderi yaşayacak diye fala inanma falsız kalma tadında bir inanç besliyorsunuz.

Sonuç:

Bebek kitaba kaleme uzanırsa yok öğretmenmiş, yok bilim insanıymış falan olmayacak, yanılıyorsunuz. Bebeğin kaderi çevresine dizilen kırtasıye malzemelerinin albenisiyle ve çokluğuyla çizilmiştir. İlla ki bir gün gelecek ve o masum bebek bir kırtasiye manyağı olacaktır!

Rivayet sonu notu: Ateş olmayan yerden rivayet neyin çıkmaz.

Gelelim "salaklık" kısmına:

Hayatımın anlamı, olmazsa olmazım, ana fikrim, özetim, dip notum.
Farkına varana kadar da bi ton zaman geçirmişim. Dolayısıyla: Katmerlim, çift dikişim, ezberim, amentüm.

Son perdem, son faslım ve son kabulüm.

Meğer bütün keşkelerimin nedeni buymuş.
Meğer her bi şey boşuna yarım kalmamış.. meğer ben tembel, vurdumduymaz ya da boşvermiş değilmişim de, her bir şey, beşi bir yerde bir salaklıktan ibaretmiş.

Arka kapak yazım, önsözüm, son baskım.

Can sıkıntısı insana neler yaptırır?

2011-08-20T21:56:00.003+03:00

Can sıkıntısı denen acayip şey, nedenleri belirsiz ama sonuçları hayli belirgin olan bir ruh hali.. (Galiba)

Bedenin herhangi bir şeyden sıkılıp da dert edineceğini sanmıyorum. Misal kalp, vazifesinden sıkıldığında mevzuyu sorgulamaz. Hakikaten çok çok sıkılmışsa çeker gider. Bütün organların, sıvıların, bezlerin, kemiklerin ve bi ton ıvır zıvırın, ve bunları örten toparlayan tenin toplamına, her bir saç teline, tırnağa ya da bir çift ela göze beden diyorsak, neden bu sıkılma faslında bunu külliyen es geçip can'dan dem vuruyoruz ki? Neden ruh sıkıntısı dememişiz acep?

Can sıkıntısı bence deneysel bir hal.. ya da deneylere açık bir hal demeliyim. O sıkıntıyla insan her şeyi deneyebiliyor. En azından bunu istiyor, çabalıyor. Misal balkondaki saksı medeniyetiyle iletişim kurmayı deniyor bir kez daha. Sıradan bir evin, sıradan balkonunda, gayet sıradan bir eski saksının içinde kendilerine bir gelecek yaratmaya çalışan biraz sıradışı canlıların kurmuş olduğu medeniyetten söz ediyorum. Bu medeniyet belki benim balkonumdaki saksının içinde serpilip gelişmiş olmayabilir. Yani belki bunlar başka bir yerlerden geldiler, başka bir alemden geldiler. Nereden bileyim değil mi?

Hatta belki bunlar benim eski sardunya saksıma gelmeden önce, şu galaksinin en parlak medeniyetlerinden biriydiler.. ama sonra vahim bir felaketle yok oldular. Kalan bir avuç canlı (ki, burada kullanılan "avuç" ölçü birimi, gezegen Dünya'nın marifeti olan insan canlısının avucu kadardır, çünkü söz konusu canlılar endam itibariyle bizim buralarda ancak bitlerle boy ölçüşebilir.) İşte bu geriye kalan canlılar kendilerine yeni bir ev bulmak için yola çıkıyorlar ve bula bula benim balkonu buluyorlar. Balkonun tamamı olsa yine iyi, ama sonuçta bunların alayı gelip o eski, kenarı kırık mavi saksının içine yerleşince bi garip oluyor her şey.

Garip olan, canın bu kadar sıkılmasıdır belki. Saksının içinde yanıp sönen onca ışığı merak edecek ruh halidir. Hatta belki ışıkları tutmaya çalışmaktır, alıp dizinin dibine oturtmaktır. Anlat be güzelim demektir, anlat, sizin oralar nece? Sizin gökyüzünüzde büyük bir ayı var mıydı, bir yay? Ya peki hangi masallarla büyüdünüz de adam oldunuz? Kırmızı bisiklet, kırmızı rugan ayakkabı ve kırmızı balon birlikteliğine kaç kurban verdiniz, kaç renk küstü size?

Can sıkıntısı ruhun firarıdır desem, canım sıkılacak.
Saksıyı da atamıyorum.
Ne olacak?

Gereksiz notlar

2011-08-19T10:28:00.005+03:00

Hayata dair notlara devam.. yalnız bu sefer notların adını gereksiz koydum. Ne gereği varsa.

Her aşk bitermiş notu:

Malumu ilamdır.

O değil de asıl mesele, ya bitmeseydi noolurdu? Bi düşünmek lazım sağlam kafayla. Aşk bir hastalık hali. Öyle çok da makul bir durum değil. Arızaya geçiyorsun, teyakkuza geçiyor (hatta) sana dair ne var ne yoksa. Bak buradaki "yoksa" daha önemli. Olmayanı da seferber etme halidir aşk. Neyse mevzu kaynamasın, demem o ki bu halin bitmeden sürmesi, durmaması, bi soluk almaması insanı öldürür. Bu kadar da kesin iddia ediyorum. O bakımdan, o -mış'ına kurban olunası "her aşk bitermiş"i yanaklarından öpüp, bağrımıza basalım derim. Hayatımızı kurtarıyor, biterek.

Keçileri kaçırmak notu:

Keçilere bu fani alemde bonus kazandıran insanlık halidir. Dellenen insan olur, keçiler zaaftan nasiplenir.

Aslında, güttüğün bi şeylerin seni ekip gitmesi acı verici olmalı. Ego ağır hasar alır sonraki bahara nasıl çıkar kimse bilmez. Ama bir yandan da, azat etmektir, sana tabi olanı. İyi bir şeydir her durumda. Ama başka bi diğer yandan, kimse "yav buna koyun bile emanet edilmez, kurda kuşa yem eder" diye ünlenmek de istemez. Bu durumda sırf çakma imaj çağının hatrına keçilere dört gözle bakmak gerekir. Hayır bir de bunların klonu felan var, karışır hepsi birbirine mazallah tam olur o zaman manzara. Yemişim manzarasını diyosan, sal gitsin keçileri klon klon, boy boy. Zıplayıp tırmansınlar, çeksinler dere tepe düz gitsinler. Keçileri kaçırmak yerine artık başka bi şey bulmalı. Kaçtı hepsi, hem o eski çayır çimen de yok.

Bitki çayı notu:

Reklam filmleri genellikle aynıdır.

Bitki çayı doğaldır, saftır, durudur, temizdir, zararsızdır, cicidir, usludur gibi bir mesaj verme derdindeler, ki, bu gayet anlaşılır bi şey. Sonuçta ıhlamur, ada çayı bilemedin papatya içirmeye çalışıyorlar millete. Israrla anlamak istemediğim hadise ise, neden alayının reklam filminde aynı tipte kadınlar minik yudumlar alıyor bu çaylardan? Yahu birinin de halinde tavrında bi arıza olsun. Saçının teli oynamış olsun. Hepsi nasıl masum nasıl ütülü nasıl huzurdan iki kere ermiş bi ruh halindeler öyle.

Bunların erkekleri de aynı model. Alayı birden beyaziş örtü gibiler. Hatta kolalı mendil gibiler. Lavanta torbası gibiler lan! Biri mavi biri pembe. Huzur, sükunet, sağlık güzellik tüy gibi bulut gibi ne bileyim böyle terapi gibi bi takım reklamların ciddi anlamda stres yaratması nedir bilmiyorum. Ihlamurdan soğudum yeminle. Manyaklık bende zaar.

Dünya notu:

Bu gezegenin bir parçası olduğu galaksi, komşusu Andromeda galaksisi ile 3 milyar yıl sonra çarpışacakmış. Gezgenin zeki ahalisinin son hesaplamaları bu şekilde. Eski hesaptan 4 milyar yıl kadar az. 3 milyar yıl sonra Güneş hâlâ daha parlıyor olacak değil mi? Bu tür yıldızların ortalama ömrü 10 milyar yıl kadarmış. Bizimki daha yolun yarısında. Yani galaksiler efendi gibi dursa durduğu yerde, en azından Güneş'in ömrü vefa edene kadar yaşayacak gezegen Dünya da.

Tabii her durumda gezegendeki zeki varlıkların külliyen koskoca gezegeni buhar etme potansiyelini göz önünde bulundurmak gerekir. İhtimal dahilindedir ancak bu canlıların sadece kendilerini imha etme ihtimalleri daha fazladır. Çok daha fazla. Benim bu güzel ama bahtsız gezegen için temennim şudur: Madem galaksiler çarpıştığında bi tür kıyamet kopacak ve Dünya yok olacak, bari o gün gelmeden bir zaman önce insan kendini silsin süpürsün şu gezegenden. Emekli olsun Dünya. Bi rahat nefes alsın. Son günlerini huzur içinde geçirsin.

(Aksini düşünmek bu aralar pek içimi açmıyor. Yani bırak Dünya'yı, bütün galaksiye yayılmış bir insan ırkı düşünün! Ve bunlar yanlarına en başta dinlerini, milliyetlerini falan alıp gitmişler. Yeni bir gezegene yerleşiyorlar bi ton macera şu bu, ama kafa aynı kafa. Gittikleri her yere o kafayla birlikte, çocuklarını da götürüyorlar elbette. Ama ilk fırsatta çocuklarını öldürüyorlar. Çünkü bunlar, kendi gelecekleri demek olan evlatlarının üzerinde deney yapabilen, fırınlara tıkıp boğabilen, kesip biçebilen, üzerlerine bombalar yağdırabilen, bedenlerini meşreplerinin keyfine göre kullanabilen, onları canlı bomba ya da canlı kalkan haline getirebilen türde canlılar. Yaşadıkları gezegene çektirdikleri de ayrı bir hikaye.)

Hakikaten bahtsız bir gezegen bu.

Çocuklarla evlenenler: Hastasınız!

2011-08-17T14:59:00.004+03:00

Çocuk yaştaki kızlar diye yumuşatmadan (ki bu da aslında yumuşak falan değil ama işte “görece”) şöyle bir giriş yapmak istiyorum: Çocuklarla evlenen erkekler, hepiniz hastasınız. Geleneğiniz batsın, töreniz yerin dibine geçsin. Hastalığı gelenek haline getirmişsiniz. Törenle pipiniz kesilip tescilli erkek olduğundan beri, ziyandasınız, zararlısınız. Azalarak falan değil, hemen şimdi külliyen ve birden yok olun, cehennemin dibine gidin.

40, 50 ya da 60 yaşına kadar yaşayıp, bu alemden nefes diye, ses diye, iki gram tecrübe diye, bilgi diye ilim irfan diye ala ala bunu mu aldınız? Bir çocukla halvet olasınız diye mi yarım asır yaşadınız? Sorsak maaşallah hepiniz dininde namazında insanlarsınız değil mi? Bu mu lan sizin imanınız? Buna mı iman ettiniz 60 yıl boyunca, bu dersi mi aldınız hayatan, eli ayağı şeyi tutmayasacılar?

Sizlere çocuklarla evlenmenin dinen günah olmadığını hatta peygamber sünneti olduğunu söyleyen çıktı değil mi? O yüzden bu kadar rahatsınız. Ama size bir iyi bir de kötü haberim var: Kötü haber, gerizekalısınız. İyi haber, bunun farkında bile değilsiniz. Aptallığınız yüz yıllardır insanım diyenin omuzuna yüktür, ayağına zincirdir. O yılışık o kendini bi bok sayan o her nimeti özüne hak gören bulaşık zihniyetiniz, o çocukların ah’ıdır, analarınızın utancıdır.

Lan haydi eskiden olsa, zorlaya kanırta bir nedeni, eh işte makule yaklaşan bir kaçış yolu bulunurdu yediğiniz haltın. Öyle görmüş, yok başka bir bildiği, ne bileyim işte cehalet, koşullar vs. vs. Ama her zıkkımı önünüze seren bilmem kaç kanallı televizyonlarınız var, her evde olmsa da illa ki ulaşabileceğiniz bir yerde iki tık ile “gogil”e girip tek parmak harf harf arayarak “porno çocuh” yazacağınız imkan var anasını satayım.. ben de kime laf söylüyorum değil mi? Çocuk pornosu arayanlar arasında dünya çapında ilk sıralara yerleşen yine sizdiniz, unuttum. Hastasınız.

Ve sizlerin hastalığı içine ettiğiniz şu toplumu da zehirliyor. Çünkü sizler çocuklara hallenirken, o çocukları size satan babaları da muhtemelen başkalarının çocuklarına para sayıyor. Çünkü kendi kızına, kendi evladına kıyabilen insanların oluşturduğu bir toplum iflah olmaz. Çünkü adam kendi çocuğunu elin herifine satıyor lan? SATIYOR! El kadar yavruyu babası yaşındaki, dedesi yaşındaki erkeklere satıyor. Başkalarının çocuklarına neler yapar kim bilir? Kim bilecek, hepimiz biliyorruz işte ne yaptıklarını. Marifetmiş gibi, telli duvaklı, düğünlü dernekli hem de.

Kendi çocuğuna bunları reva gören; komşusuna, sokağına, şehrine ülkesine, insana hayvana soluk alan veren her şeye, dünyaya hayallere ve dualara ziftin pekini reva görür. O yüzden kendi pisliğimizde debeleniyoruz, o yüzden kokuyoruz.

Hayat notları

2011-08-14T12:14:00.005+03:00

Aslında: Hayata dair kısa notlar - 2.Bölüm olacaktı bunun adı ama uzun oldu vazgeçtim. hayat notları iyidir.. devamı gelirse ona da notların hayatı falan derim nolacak.

Geç kalmak notu:

Zamanı geçirmek, zamanını geçirmek. Nasıl olsa olur diye hep ertelemek, saatlerin günlerin hiç bitmeyeceğini, hep bir yerlerde bizi beklediğini sanmak. Bazen cesaretin yok olması, bazen basiretin bağlanması, bazen boşvermek ve bazen de unutmak, sabahına hatırlamak: Geç kalmak!

"Aa siz yaşamaya mı karar verdiniz? Ama geç kaldınız, hayat geçti gitti. Bakın hala annenizin sesi kulaklarınızda değil mi? 'Geç kalıyorsun okula, hadi kalk artık!' Şimdi, keşke hep geç kalsaydım okula diye mi düşünüyorsunuz yoksa? Ama yine geç kaldınız, keşkeler de bitti."

Çağın hastalığı notu:

Etiketleme merakı.

Markası, ederi, nasıl yıkanıp kurutulacağı, içindekiler, dışındakiler, nereye ait olduğu, kimlerden vs. vs.. Hap haline getirilip yutturulan her şey. Üretilen, yaratılan, tanınan, tanınmayan, bilinen ve dahi bilinmeyen her şeye; insana, düşünceye, olaylara şuna buna illa bir etiket yapıştırma ve onu artık sadece o etiketten ibaret sanma merakı. Bir nevi moda.

Kopya çekmek notu:

Bir uğraştır, kimi zaman ömür boyu sürer gider.
Bazen koskoca devletler bile "yapılmışı var" diyerek yasalarını kopya çekerler, bazen insanlar saç biçimleri, düşünceleri, tavırları, tarzları, hatta duyguları, tepkileri bile kopya çekerler.

Kopyalanası bedenlerin özlemiyle bıçak altına yatanlar, kopyalanası kafaların sihriyle kafalarını emanete bırakanlar, ezberi kuvvetliler, bir "tarzı" olanlar, ikonlar, krallar, kraliçeler, marjinal prensesler, hayranlar, canlar cananlar. Kopya çekerler, hem de kimi zaman başka hayatları. Hatta aşkları, hatta ölümü. Yapılmışı var, diyerek.

Özgür irade notu:

İlk nefesin alındığı andan başlayarak her adımda kalıplanan insana dair her şeyi bir yana koyarsak, ana-babadan başlayan otorite bildirimlerinin kalıcı etkisini, yönlendirmesini es geçersek, bütün yasakları ve zinhar günahları yok sayarsak ve hatta herhangi bir reklamdan, filmden, marşlardan, simgelerden, abc'den, hatta "benim annem canım annem" şarkısından bile, hayati kararlarımızı verirken etkilenmiş olma olasılığımızı "hadi len!" diye ötelersek, evet özgürüz. İrademiz de gayet özgürdür diyebiliriz.

Özgür irade masalı, 20. yüzyıl'ın insan evladına attığı en büyük kazıktır.

Trafik lambası notu:

Bir trafik lambasına bakıp ne düşünebiliriz? İşlevini bi yana bırakacak olursak, çok çok renklerin anlamını, insan psikolojisine etkisini, neden o renklerin tercih edildiğini falan düşünürüz herhalde. O direği, bu gezegende herhangi bir yere dikene kadar nelerin yaşanmış olabileceğini pek düşünmeyiz ama değil mi? Oysa bence trafik lambası, insanı anlatabilecek donanıma sahip bir araçtır.

Bu ışıklı direği bir yerlere dikmenin ilk koşulu tekerleği bulmuş olmaktır misal. Sonra o tek tekerden insan ya da hayvan harici bi güçle çalışan araçlara gelmiş olmak gerekir. O araçların hayli yaygın hale gelmiş olması gerekir. Yani bi ton insan araç sahibi olacak ve kendini yollara vuracak.. ee bunun için de o araçların çok kolay ve ucuz yoldan üretilmesi, hem de çok üretilmesi gerekir. Sonra insan evladının da bu gezegende çoğalıp hemen her yerine yerleşmesi gerekir, ki bu aslında o tek tekerin suçudur.

Bir trafik lambası toplum yaşamını da anlatır. Sosyologlar için bence bulunmaz bir nimettir kendileri. Al her ışığını, her vidasını ayrı ayrı incele.. o derece. İnsanların bir yerlere toplanıp, toplandıkları yerde yerleşip bir arada yaşadıklarını anlatır misal, en basitinden. Bir arada yaşabilmek için bırak efendice yaşamayı, bazen sadece hayatta kalabilmek için çok basit kurallar koyulması gerektiğini anlatır. İnsan evladının ortak kabullerinin olması gerektiğini anlatır di mi?

Yani dur-bekle-geç kadar temel bir kabul olabilir mi? O kadar basit bir kuraldır ki bu, uyulduğu takdirde hayat kurtarır. Ama şu üç basit kurala uyulmadığı da çok olur. Durman gerektiği yerde durmazsın, beklemen gereken yerde atlarsın sazan gibi, ya da hadi geç denilmiştir ama allah bilir hangi prangalı nedenlerle çakılır kalırsın olduğun yere. Hayat geçer, sen bakarsın. İşte bir trafik lambası yeri gelir insanı filozof da yapar böyle. Onun ışıklarına dalarsın, kırmızıyla dikkat kesilir, yeşille rahatlar, sarıyla hayatı boşa alırsın.

Ben bazen hayali trafik lambaları istiyorum hayatımda. Sadece bana görünsün, gözüm üstlerinde olsun. Duracağım gideceğim zamanı bileyim. Bekle diyorsa bekleyeyim. Hatta arada bir muhabbet etsin, zaman geçsin gitsin.

Hayata dair kısa notlar

2011-08-12T13:57:00.004+03:00

Zaman içinde birikti bu notlar. Kimi unutulmaya yüz tuttu, kiminin anıları daha taze. Bazıları çok önemli, bazıları tam bi saçmalık. Hem saçma hem önemli olanlar canımın içi. Saçma bile olamayanlar, tıpkı özel radyo sunucularının rahat sunuşuna özenip, sınırları dahilinde rahat sunum taklidi yapmaya çalışan devlet televiziyası memuru gibi sıkıcı. Bir kısmı gayet resmi, bir kısmı saldım çayıra, diğer bi kısmı yokuş aşağı boşalan freniyle uçuşa geçen bir kamyon hassasiyetinde. Ve lakin hepsi hayata dair.. kısa, kıpkısa notlar. (Bölüm 1 olsun, devamı gelir belki)

Akvaryum notları:

Bi heves edinilen akvaryuma, aynı hevesin devamı olarak 9 adet balık alınır. İki sarı, iki beyaz, bir turuncu manyak, bir çöpçü, bir tane gri silik soluk bi şey ve iki tane de karışık renkli bulutumsu kuyruklu şiirimsi balık. Ki, bu ikisinin seyrine doyum olmaz. Zaten bu tür akvaryumların da sebebi hikmeti huzur veren bi seyir zevki sunmalarıdır. Ya da bana öyle gelmiştir, yanlış bilmekteyimdir, hüsnü kuruntudur.

Akvaryum ahalisinden eksilenlerin olduğu ilk haftanın sonunda fena halde dikkat çekmeye başlar. Yok piramidin içinde, yok bitkinin arkasında diye olası yer tespitleri yapan huzur avcısı bünye, sonunda baktığı yerlerde görmek istediği balıkları göremeyince, mevzuya uyanmıştır. Hatta taşların arasından melun bi zombi gibi ağır ağır yükselen sarı bir kuyruk da, bu uyanışa vesile olmuştur. İşte ol saatten sonra, gerilim dolu günler başlamıştır. Her gün bir balığın kaybolduğu gözlenmiş, turuncu manyağın gelen geçen her balığa kafa attığı müşahede edilmiştir.

Sabah akşam alınan içtimalar, sonunda saat başı aramalara ve hatta son demlerde nöbet tutmalara evrilmiş, ancak 8 adet balığın tek tek ve fakat, asla tek parça halinde olmadan yok oluşları önlenememiştir. Akvaryumda kalan son canlı turuncu manyak olmuştur. Balıklar için, "bunlar aynı türden balıklardır alın böle ekip olarak" diyen satıcı zat, balıkların aynı zamanda birbirlerini telef etme potansiyelleri olduğunu söylemeyi unutmuştur. Sonuç olarak, sataşacağı balık bulamayınca akvaryum eşyalarına kafa tutmaya çalışan turuncu manyağın ani vefatıyla huzurunu sevdiğimin seyir zevki son bulmuş ve artık rüyalara girmeye başlayan balık kafaları, kuyrukları hafızadan dehlenmiştir.

Bir süre için akvaryumdan alınacak tek içtima, amfora üzerinde koloni kurmaya heves eden yosun familyasından olacaktır.

Aile imamı notu:

Heyecanla bekliyorum kendisini. Dinimizi öğretecekmiş.

(Dinimiz: "Ama ben öyle inanıyorum" diyenler çok ama çok oldukları için onların inandıkları şey bizim hepimizin dini oluyor. Hatta bu dinin öyle tamamı falan da değil, sadece bir mezhebi bizim .. gibi bi şey işte bu dinimiz.)

Okul öncesi eğitimi diye Kuran kursları açılmış dinimiz öğretilmiş. Tabii isteyene.. öyle zorlama falan yok. Okul başlamış sonra, ilkokul lise hem de dua ezberli sıra üstünde namaz talimli, bildiğin uygulamalı din dersleri verilmiş, dinimiz öğretilmiş. Tabii yine isteyene? Yok hayır bu sefer isteyene de istemeyene de zorla öğretilmiş.

Devletin televizyonu dini sohbetler, dini yayınlar yapmış, diyanet alo fetva hattı bile açmış, aman sistemden kaçan tele yakalansın dinimizi öğrensin diye.. ha demek yetmemiş, kesmemiş, olmamış, şimdi de aile imamı olacakmış. Ama bi sor bakalım, zorunlu mu diye? Hayığ! Elbette isteyene. Din önemli arkadaşlar, herkesler öğrensin dinimisi. Amin.

Aşık olmak notu:

Kafanın bi başka tür çalışması. Normal seyrinden çıkması, kendine bin türlü kaçamak yollar, arka kapılar bulması.

Çünkü hayat sekteye uğruyor aşık olunca, ezberi bozuluyor. Böyle gelmiş böyle gider ne varsa önce bir duruyor, hiçbir yere gitmiyor. Sonra çil yavrusu gibi dağılıyor sağa sola. Uçup kaçanı bile oluyor.

Dağılma hali kesindir, onu biliyorum. Zaten bellek de kısmi felce uğruyor, sanıyor ki aşk hep böyle. Hep vardı, hep de var olacak. Aşık olunca, aşkın olmadığı zamanların farkına varılıyor galiba.

Kendini evlat edinmek notu:

Önce klonlama işinin sorunsuz hallolması gerekiyor.

Şimdi diyelim benden bir ben daha klonlanıyor ve ben bu beni, 3 günlük bebek iken evlat ediniyorum. Bu bebeğin aynen ben gibi olmayacağı kesin. Görünüşte her bi şeyi bana benzeyecek, bu da kesin. Ama doğuştan gelen misal mizacı ya da bazı yetenekleri haricinde benden çok farklı bir insan olacak, bu daha da kesin. Kesin olmayan şey bu her halini bildiğimin bebeğini ben nasıl yetiştiririm? Huyunu suyunu biliyorum. Kafası ezelden beridir nelere çalışıyor, nelere hiç basmıyor gayet net biliyorum. Naparım ben benimle?

Kendini evlat edinmek, "ne dilediğine dikkat et" temennisine örnek oluşturacak gibi duruyor. "Al buyur" diyecekler bir gün, "işte bu kendin.. evladın gibi büyüt onu."

Ne çıkar ortaya "ben" diye acep?

Olgunlaşmak notu:

Salıncaktan düşmektir, kedinin ölmesidir, yüzmeyi öğrenmektir, boy veriyor mu diye dibi yoklayıp kum çıkarmaktır, can sıkıntısıdır, dinlemektir, dinlenmektir, demlenmektir, hatadır, hatalardır, keşkelerin halay çekerek acaba sınırını ihlalidir, illa ki aşık olmaktır, malum insanız demektir, anlamamaktır, hiçbir şey anlamamaktır, ama, anlamaya çalışmaktır, bilmektir, bilememektir, kuşku duymaktır, emin olmaktır, hayal kurmaktır, ezberleri sevmektir, hepsini unutmaktır, bi bok bilmemektir, biliyorum diyene yüz vermemektir.

"Çoh şişen tez fısalır"

2011-08-08T20:53:00.002+03:00

Erzurum'da yaşanan olay akşamdan suya koyup sabaha yumuşaması beklenen fasulyeden bir olay değil, önce bunda bir anlaşalım.. sonrasına daha salim bir kafayla bakmak için bu bence şart.

İslam hoşgörü dinidir, yok aman dinimizde zorlama falan yoktur türü yumuşatma manevralarını bu bahis kaldırmaz. İki nedenle kaldırmaz: Birinci neden, dinde zorlama bal gibi de vardır. Hoşgörü denilen şey zaten en iyi ihtimalle, tepeden bakan güç sahibinin kibrini ifşadan başka bir şey değildir. İkinci neden, olayı eleştirirken bile alt metinde zıp zıp zıplayan, satır aralarından iki de bir kol bacak çıkaran asıl düşüncenin, "e ama o 'bayan' da içmeseydi iyiydi" mesajını göndere çekmek isteği olmasıdır.

"Bayan" notu: Bayan ne? "Kadın" demek bu kadar mı zor? Bakın size bir şey söyleyeyim, bu "bayan" hitabı minibüs şöförü kibarlığının iki gıdım ötesine götürmüyor kullananı..

Erzurum'da olan biten hadise, dincinin arsızlıkta level atlaması değilse bile, muhafazakarın şişine şişine şımarmasıdır. Ki, ben bu vatan evlatlarına özlerinden kopup gelen bir atasözleriyle seslenmek isterim: "Çoh şişen tez fısalır"

Kaldı ki bu şişinme mevzusunun doğal yaşam alanı sadece Erzurum değil. Kasvetli sanat filmlerinin tutucu boğucu kasabaları vardır hani, herkes birbirinin gardiyanıdır o kasabalarda. Gidişat, o kasabanın ülke olmuş haline doğru. Her şey kapalı kapılar ardında mübah.. meydanlar sahiller masalar mevkiler, kadınsız.. ağır bir bıyık tahakkümü, preslenmiş yaşamlar.

Birileri çıkıyor "bu dinsiz imansızları bir yerde toplayalım, ne halt yiyeceklerse gözümüzden uzakta yesinler bari" diyor. Mealen yazdım, tam olarak galiba "Müslüman gibi yaşamayanlar" diyordu.. neyse çok da farklı değil benim yazdığım, hele ki sözün sahibinin gözünde.

Fark şurada ki, artık bu "toplama kampı" önerileri bile gayet rahat söylenebiliyor. Kardeş sen faşizmin ziftli yokuşlarında epey bir yol almışsın demek ise, emin olun an itibariyle bile, az da olsa cesaret istiyor. Dinsel faşizmdir bu. Ya da din faşizmi. Ve bunun da öyle akşamdan suya yatırılacak bir hali yoktur.

Neyse ney.. daha fazla uzatmaya halim yok.. ve lakin, başka bir "üstün hoşgörü" meselesi üzerine yazdığım şöyle bi şey var:

İnançsızlık ve ifade özgürlüğü

Tercih edilmiş yalnızlık ve asosyal insan

2011-08-06T19:39:00.003+03:00

"Yalnızlığım başına buyruk. Artık dinlemiyor beni, seni de dinlemiyor. Zaten, sen varsın diye yalnızım ben.

Yalnızlığım keyfe keder. Canım nasıl istiyorsa öyle, bensiz adım atacak hali yok. Biraz tutuklu, biraz aşık. Topla gel diyor bana ama inan umrumda değil.

Yalnızlığım radyo dinliyor bu gece. Radyoda yalnızlık dinliyor. Elinde eski bir kalem, ucu çoktan kırılmış ama yazmaya çalışıyor inatla: Eski beni.

Yalnızlığım sehpa çiçeği Nurten'e küsmüş, hiçbir rengi istemiyor. Canı sıkkın, canı yalnız, içesi gelmiş. Artık iki teke emanet"

Mümkün olduğu kadar yalnız kalmak isteyen insanların ve bunu sağlamak için elinden geleni yapanların inzivanın bir adım ötesinde olduklarını düşünüyorum. Aslında bu devirde o bilindik anlamıyla inzivaya çekilmek pek olacak iş değil, ancak kıyısından köşesinden yanaşılabilir, pek de güzel olur.

Neden?

Ama bu 'neden?' sorusunun yanıtı, yalnızlığı çok sevenler için geçerli. Ya da yalnızlığı tercih edenlerin nedenleriyle çok ilintili.

Hani herkesin zaman zaman yaşadığı bir ruh hali vardır: Diğer insanlarla uğraşacak gücün, isteğin kalmadığını hissetmek. Envai çeşit nedeni vardır bu duygunun da, en belirgin nedeni bence yorgunluktur. Kafası yorulmuştur artık, kaldıramaz.

Biraz da yaşla ilgilidir bu ruh hali. Eskilerin deyimiyle görmüş geçirmiştir. Bakar şöyle bir çevresine ve hep aynı şeyleri görmekten bıktığını, usandığını düşünür. Aynı duyguyu aynı yoğunlukta kaç kere yaşayabilir ki bir insan? Kaç kere aşık olur aynı arsız telaşla? Kaç kere ilk kavgasının gözüpekliğiyle dövüşür, kaç kere yıkılır bir insan? Kaç kere kaç ulaa.. neyse, konuyu sulandırmamak lazım... devam:

Aile, iş yaşamı, eş dost muhabbetleri, dağıttığı bir zaman dilimi, çoluk çocuk, sıfır kilometre sevdalar, beyaz sayfalar, acı, hüzün, karmaşa, sorumluluk.. ne varsa işte hayata dair bazen dibini görerek bazen tadımlık yaşanmış, geçmiş gitmiştir. Onca hengameden sonra yanına kalan eğer kendisiyse çok şanslıdır, çok!

Çevresinde çok değer verdiği insanlar olabilir. Hani sosyal anlamda yalnızlık gibi bir derdi, kaygısı yoktur. Onun derdi aslında kerameti kendinden menkul bir başka kafaya, kafalara uzun zaman tahammül edemeyecek hale gelmesidir ve inanın, bunun sevgisizlikle, bencillikle hiçbir alakası yoktur. Adam ya da kadın, artık mümkünse kafa dinlemek istemektedir.

Bir tarihte öğrenmiştim ama şimdi balık hafıza durumu malum, unuttum tam sayısını, bugüne kadar dünya üzerinde insan evladının yazdığı romanların, tiyatro oyunlarının, çektiği filmlerin vs.. yüz küsur sayıda teması varmış. Yani dön dolaş yüzden az fazla temada yazılıyor ne yazılacaksa, ne çekilecekse. E peki o kadar kitap, film neyin nesi? Şu oluyor ki, neyi anlattığın değil nasıl anlattığındır önemli olan! Evet mevzu bu... aynı şeyi, daha farklı nasıl anlatabilirsin?

Yaşam da buna benzer bir şey. Bilmem hangi ağacın dalından yere indiğimizden beri insan ırkının o kısa ömrü boyunca görüp tadabileceği, ben de yaşadım len! diyebileceği kaç durum var? Doğumla ölüm arasında geçen zamanı, bu gezegende yaşayıp da birbirinden aman da aman farklarla dolduran kaç insan var? Yiyorsun, içiyorsun, uyu kalk, aşık ol, bir işin olsun, iki yer gez, albüm düzenle, çiçek al, yetiştir, öfke, şiddet hatta gözün dönsün kıyım yap.. ama yapılmışı var zaten, fark nerede? Yaşamdaki fark da, nasıl yaptığında, neyi değil.

Gelelim yalnızlığı tercih eden insana. Bir sabah uyanır o insan misal, der ki: Ben kendimi bundan daha fazla, daha az ya da daha bilmem ne ifade edemem! Ben, ben gibi yaşadım. Ben oldum sonunda ve ben olarak kalmak istiyorum.. ee seviyorum da kendimi. Hey diğer insanlar! Bakın bu dünya! Buyurun sizin! Ben artık izliyorum. Ama bu izlemede öyle bel bel seyir hali yok, yanlış anlamayın. Duyarsızlık yok, sevgisizlik yok. Sadece, perde!

Peki ya asosyaller? : Sosyal yaşamdan elini ayağını "bile isteye" çekenler ve "huy bu" faslından sosyal yaşam kaçkını olanlar diye kabaca ikiye ayrılan insanlar.

Huyu böyleyse, yani doğum hediyesi mizacı gereği sessiz sakin hatta epeyce çekingense, asosyal olması onun özelliğidir.

Bile isteye asosyal olmayı seçenlerin ise bu seçimi yaparken ne düşündüğü, neleri göze aldığı ayrı bir mevzudur. Belki de şunu düşünmüşlerdir:

"Artık herkes sosyal yaşam fanatiği oldu. Her saatin, hatta her dakikanın nasıl geçeceği planlanıyor artık. 'Geçsin' diye uğraşılıyor sanki.. ve sanki, insanlar kendileriyle iki dakika başbaşa kalamayacak kadar bıkmışlar kendilerinden. Belki de 'neyle' karşılaşacaklarından korkuyorlar. Zordur ya hani kendine yetebilmek, o misal. Eğer sosyal yaşam denilen şey, hayatı yaşamak değil de ele tutuşturulan bir 'aktivite' reçetesi ile geçirmek, tüketmek ise, ben asosyal olmayı seçiyorum. Nasıl olsa kimsenin derdi olmayacaktır bu, çünkü kimsenin vakti yok."

Aklım bir bulut

2011-07-29T22:03:00.004+03:00

Her şeyin aslında çok kolay çok basit olduğu ama insana çok zor ve çok anlaşılmaz geldiği eski zamanları özlüyorum.

Oh be! Sonunda söyledim ve kurtuldum. Eski zamanlardan kastım, bana dair olanlar.. benim eski hallerim, eski havadar günlerim. Babamın beni "benim uçtum akıllı kızım" diye sevdiği zamanlar. Ki, bunun büyük bölümü kazık kadar bir insan evladı olduğum yıllara denk gelir.

Eskiden kardeşimle ben Red Kit okurduk. Her macerasını bir mahalle tezgahında bulur alır ve tıpkı Mandrake gibi, tıpkı Asimov kitapları gibi, hepsine birden ders kitaplarımızdan daha çok özen gösterirdik. (Tamam gerçekçi bir düzeltme yapıyorum, blogumu annem okumuyor: Ders kitaplarına özen falan göstermezdik. Çoğu zaman kendimizi bile göstermezdik. Yok ama bunu yapan sadece bendim galiba.. kardeşim daha vefalıydı bu konuda.)

Tamam hatırladım ne anlattığımı: Red Kit'de bir kızılderili vardı. Tepesinde bir kara yağmur bulutuyla geziyordu. Nereye gitse bulut da onunla geliyordu. Tam üstünde ve sürekli yağmur yağdıran, şimşek çaktıran bir bulut. İşte o günlerin hatırası, ben de kendimi bu kızılderiliye benzetirdim. Ne zaman babam uçtum akıllı kızım benim dese, gözümün önüne bir kız ve tepesinde yağmur bulutu misali dolanan aklı gelirdi.Sanki konuşma balonu gibi, sanki çocukların çizdiği türden pufuduk bir beyaz bulut gibi.

Kendimi bu görüntüyle öyle örtüştürdüm ki, bir gün o bulut kaybolunca çok fena üzüldüm. Yani sonuçta insanın bir aklının olması iyi bi şey. Kafanın hayli üstünde seyrediyor da olsa, onun orada olduğunu bilmek güven veriyor insana.

Benimki yok olmuştu.

Aradım taradım, bilene görene anlayana anlamayana sordum nerede bu diye.. yok hayır, yine bulamadım. Meğer küsmüş bana saklanmış salak. Hayır tek başına bir ağaç tepesinde misal, ne yapacaksa? Bir daha milyon yıl da geçse iş bulmaz. Gidip başka bir kafanın aklı olamaz. Akıl arayan var mı hiç? meh.

Canı sıkılmış belli ki, döndü geldi bir gün. Hiç yüz vermedim. uzaktan uzaktan takip etti epey bir süre. Sonra geçenlerde bi baktım bu gelmiş yine tepeme kurulmuş. Tam böyle başımın üstünde nazlı nazlı dalgalanıyor. (ahahh bayrak şiyiri gibi oldu toparlamak lazım)

Şimdi yine gözümün önünde aynı kız, tepesinde bulut. Yılların imajı yani, kolay mı bir çırpıda bozmak?

Başlayacam la aklına notu: Aynı minvalde yazdığın bu ikinci yazı bakıyorum? Yani hakikaten kafa bi ferah di mi?

İnsan ömrü 1000 yıl olursa

2011-07-24T17:40:00.007+03:00

İnsan ömrünün yakın sayılabilecek bir gelecekte 1000 yıla kadar çıkması hakkında düşünmeye çalışıyorum. Hava sıcak kafa uyuştu uyuşacak. Zaten bu aralar malum pek hayra alamet işler yapmıyor, biraz kendine getirmek lazım. Hem mayışmasın kalksın bi silkelensin hem de zararlı faaliyetlerden uzak dursun. En temizi, şu 1000 yıllık yaşamı düşünmek.

İnsana, bilinen bilinemeyen alemlere ve galaksi ruhuna imanımın temelini "insan bir şeyi eğer düşünebiliyorsa illa ki yapar" inancı oluşturuyor.

İfade notu: Böyle inançlarla ilgili konularda yazarken, özellikle uzun karmaşık ve muhtemelen anlamsız cümleler kurmak farzdır. O bakımdan lütfen yazdıklarımı izanınıza havale etmeyin, ne diyor bu diye düşünmeyin ve oldukları gibi kabul edin.

1000 yıllık bir insan yaşamı nasıl olacak, ne yapılacak da bu kadar uzayacak yaşam vs. bunlar benim üzerinde düşündüğüm şeyler değil. İstesem de düşünebileceğimi hiç sanmıyorum zaten. Benim kafa çocukluğumdan beri sadece "şöyle olsa?" diye çalışır. Hiç bilmem ki bir gün de çıksın ve desin ki "şöyle olur!"

Bu yüzden bırakın nasıl olabileceğini düşünmeyi, birileri çıkıp tane tane anlatsa bile anlayabileceğim şüpheli. En iyisi yine "şöyle olsa?" çayırında hoplaya zıplaya dolanayım. Ve evet sorayım o zaman, 1000 yıllık yaşam nasıl olur?

1000 yıl yaşatmanın yolunu bulan teknolojiye, bilgiye, olanağa sahip toplumlar için çok şahane olur. Adamlar misal şu kök hücreden nefes borusu imali örneğinde olduğu gibi organ yapabiliyor, gen alimleri (lafa bak ahaha) daha bebek ana rahmindeyken olası bozuklukları, hastalıkları falan tespit edip iyileştiriyor, kalıtımsal hastalıklar sizlere ömür, ölümcül hastalıklar tedavi edilebiliyor, eskiyen hastalanan organlar yenisiyle değişiyor ve ortam bunları rahat rahat yapmaya müsait.

Kendilerine güvenli ülkeler kurmuşlar ve ömürlerini yüzlerce yıla çıkartacak teknolojiyi gözleri gibi korumuşlar. (Bu arada göz demişken, bu 1000 yıl yaşayan insanların gözleri de artık neyle değiştirilir, nasıl bir bakımdan geçer bilemiyorum ama kartal gözü gibi olur kesin.)

Her neyse, işte böyle bir medeniyette farklı bir tür ırkçılığın gelişeceğinden (insan her yerde insan olduğu için) gayet eminim. Bin yıl yaşayan ve muhtemelen bütün görsel kusurları da bi şekilde giderilen çok yakışıklı çok güzel, çok sağlıklı böyle elf gibi insanlar.. diğer yanda, ki bu da insanlığın büyük bir çoğunluğu demek, yine ortalama 70 yıllık yaşamlara mahkum, yine açlığa, savaşa, salgın hastalıklara, susuzluğa pisliğe mahkum insanlar.

Bir yanda yarı tanrılar, ortada, acaba bu tanrılar bizlere de biraz ömür bahşeder mi diye ayakçılık yapan, tetikçilik yapan ortalama insanlar, diğer yanda yarı tanrılara yedek organ, yedek kan, yedek can sağlamak için, emirlerinde çalışmak için, onlar uğruna yaşayıp onlar uğruna ölmek için yaşamasına izin verilen milyonlar.

Çok mu karamsarım?

Bak insan evladından söz ediyoruz? Hani teknolojisi Ay'a gitmeye yeten ama daha milyarlarca kardeşini aç uyutan, açlıktan öldüren? Temiz bir tas suyu esirgeyen? Keyfi için hayvanları öldüren ve başka insanlara hayvan muamelesi yapmaya hayli meyilli olan?

Neyse işte.. Çok karamsarım evet. Sıcaktan herhalde. meh.

Uykucu zaman masalı

2011-07-14T13:28:00.003+03:00

Evvel zaman içinde zamanın kiri pası üstüne başına sinmiş kafası güzel kendisi idare eder bir kadın yaşarmış. Zaman evvel iken kadın biraz salakmış. Gel zaman git zaman kadın bi parça akıllanır gibi olmuş. Ama bu durum zamanın hiç hoşuna gitmemiş.

"Sana akıllı olmak hiç ama hiç yakışmıyor ki?" demiş.

Bunu duyan yeni akıllı kadın hemen aklına danışmış "bu zaman ne diyor böyle?" diye. Yeni aklı da deneyim fakiri olduğu için tutup eski akla danışmış "ne iş?" diye. Eski akıl (ki, o da fazla kullanılmadığı için aslında pek de eski sayılmazmış) biraz düşünmüş, biraz kaşlarını kaldırmış, biraz ellerini koyacak yer bulamamış ve biraz da sağa sola öne arkaya sallanmış. Sonra gözleri parlamış ve yüzüne bilmiş bir ifade gelmiş destursuz yerleşmiş. Demiş ki: "Zaman manadır. Zaman, zamandır. Hatta zaman zaman, zaman nazlanır."

Yeni akıl eski aklın gözüne yüzüne burnuna kakülüne bakmış bakmış ve "hımm" demiş. Eski akıl pek bi memnun olmuş bu "hımm"dan. O kadar memnun olmuş ki, "evet evet ben artık oldum, her sözümde bi hikmet bir hımm var artık.. olee!!" demiş.

O sırada zaman, eski ve yeni aklın muhabbetini dinlerken çok ama çok sıkılmış ve uykuya dalmış. Çok ama çok uzun bir zaman, zaman uyumuş. Sonunda tanrı bakmış ki, düşündüğü tasarladığı hatta zamana bırakmayıp kendi elleriyle yapıp yarattığı her ne varsa, yerinde sayıyor. Ne ile ne geri. Ne yukarı ne aşağı. Duruyor. Orada öylece ve bir başlarına sadece ama sadece, duruyor.

"Neler oluyor tanrım?" demiş tanrı, sonra "ha evet artık bendim o" diye efkarlanmış. Diğer tanrıları düşünmüş, hepsini anmış, anımsamış. "Ah ahh ne zamanlardı o zamanlar!" diye iç geçirmiş. Sonra birden durmuş ve susmuş. Aklına (eski yeni şimdiki sonraki her zamanki ve hiç olmayanki) birden bir iğne saplanmış. "Zaman?!" demiş, "zamana ne oldu nerede bu?" demiş.. sonra bakmış ki her şeyin sebebi zaman. Susan duran bi başına kalan her şeyin sebebi zaman.

"Nerede bu zaman!!" diye kükremiş ve işte bu korkunç sese uyanmış bizim zaman. "nerdeyim ben ne oldu bana?" diye telaşla etrafına bakınmış, tanrıyı kızdırması öyle çok da umurunda değilmiş ama uyuyup kalmış olmak ağırına gitmiş. Sonra kulağına sesler gelmiş ve hatırlamış neden uyuduğunu. Tutmuş kulaklarından atmış iki yarım aklı zamanın çöplüğüne ve kadına demiş ki: "Ben sana demiştim değil mi, sana akıllı olmak yakışmıyor ki diye?"

Gökten üç elma düşmüş, tam yere çarpacaklarken bu sefer yer çekimi uykuya dalmış.

Ama bu başka bir hikaye..

Çocukluğuma öğüt

2011-07-03T23:26:00.004+03:00

Tamam biliyorum sözlük başlığı gibi.. ki, zaten öyle bi şey, ama yazmışım zamanında işte.. içimden öyle gelmiş. İlginç sanki?

"Şimdi sana çok uzun bir yoldaymışsın gibi geliyor, çok uzun çok sıkıcı bir yol.. ama bir daha asla geçmeyeceğin, dönüp taşına toprağına bir selam edemeyeceğin tek yol. Onun için canım evladım, şu yolun tadını çıkar. Bıkma, usanma ve sakın uslanma. Sadece bil ki 'ah çocukluğum!' diyeceğin çok demlerin, çok iki teklerin olacak. Fakat malum, bir daha çocuk olamayacaksın.

İlk aşkını bana anlatma sakın. Bak ben unuttum, sen de unutacaksın. Merak etme, dünya dönecek yine. Güneş yine doğacak, sen de ölmeyeceksin bu aşk yüzünden. Aşk da ölmeyecek, yine seveceksin. Sonra yine. Ve hiçbirinde terk-i diyar etmeyeceksin. Hep kıyısından döneceksin, sonra boş vereceksin.

Bu boş verme fasıllarına dikkat et, kalıcı olmasın. Alışkanlık yaratmasın. Sonra çok acısını çekersin, boşluğa düşersin, düşersin. İnan hiç gereği yok, çekilecek şey değil. Sen kendini bileceksin sonunda sakın merak etme.

Öyle kolayına vazgeçme her şeyden. Hiçbir şey senin keyfini beklemiyor, sana tabi değil, senin değil.. ama sensiz de değil. Sen sadece bunu hatırla zamanı geldiğinde: Vazgeçme. Senden geçenlere de çemkirme durduk yere.

Vedalaşmayı öğreneceksin önünde sonunda, yeter ki sen bana 'keşke' deme."

Sonradan sonradan notu: O keşkelerin dibi tuttu lan :)Büyümek nasıl sinir bozucu bi şey di mi?

Alakasız bi durum beyanı: Ben yine Saros'dayım. Ev aynı. Artık yaşlanıyor ama keyfi yerinde. Yol aynı gibi, çok da umurumda değil. Denize inen yamaçta iki yeni ev yapılmış, ama boş. İnekler aynı, keçiler kayıp. Bahçe aynı ama kiraz ağacı sizlere ömür. Yılların kirazı.. Şimdi yerinde genç irisi bi dut var. Güya yeni dikilmiş ama boyu geçmiş boyumu. Çok sinir.

Her gün aynı hikaye

2011-06-28T15:49:00.002+03:00

Her gün aynı terane. Yazarak çözülmeyecek bir şey yok gibi. Yazdıkça bir bakıyosun her şey gayet açık gayet net gözünün önüne seriliyor. Her gün iki satır yazıp her gün her şeyin sırrına eriyorum. Yok hayır bana öyle gelmiyor, ya da, sadece bana öyle gelmiyor. İzlediğim okuduğum hemen herkes için bu geçerli. Hepsi yaza yaza insan evladını çözmüş, evrenin sırrına ermiş diğer evrenleri merak eder hale gelmiş. Hatta bazıları onları bile çözdü çözelecek anasını satim. Satmiim ya da, laf işte...

Her gün aynı hikaye. Özene bezene yazılan her şey akıl kirası olarak boşvermişliğin seyir terasında maziye nanik yapıyor. Nanik denilen şey zaten mazide kalan bir şey. Belki de bunu bir daha bir daha anlatmam gerekiyor? Hatta çizip anlatmalıyım. Şekillerle resimlerle vs. Anlaşılır olmayı isteyen anlaşılır bir şeyler yazar olur biter. Bundan daha basit bir şey yok ki?

Her gün aynı fasıl. Bir yazıyı okurken yazanının hayli zamandır kabızlıktan muzdarip olduğu gibi bir hissiyata kapıldınız mı hiç? Yazı mı kabız yazanı mı pek ayırt edilmez ama sonuç aynı yola aynı yöne çıkar: IIhh ıh.

Her gün aynı saçmalık. Zor iş. Evet kabul ediyorum taammüden saçmalamak zor bir iştir. Saçmalayacağım diye oturursan zorlanırsın. Sal gitsin. O zaman kolay. Hayat gibi. Bırak aksın bırak uçsun. Akıl gibi, bırak havalansın bırak kaçsın gitsin. Sen gibi ben gibi. Anlam yüklemeye çalıştıkça anlamsızlaşan her cümle ahirette arkamızdan kovalayacak ey ahali!

Her gün aynı ben. İşte bu, çekilmezlik düzeyinde kendine bir dönüm yer kapatıp iki göz odayla işe başlayan ben gibi. Aynı olmak için bu kadar uğraşa değmiyorum ama uğraşması zevkli. Sonuç hikaye. Zaten umurumda değil bugünün aynısı ile yarının aynısı. Sence? Sence de öyle değil mi?

Her gün aynı pislik. Kendi neyse nasılsa sanki sen öyleymişsin gibi bütün b.ktan özelliklerini davranışlarını falan sana yansıtan ve sana çemkiren birileri olduğunu düşün? Miden bulanmaz mı? Yuvarlandığı çamurdan seni işaret edip çamurr iştee çamurr çamurr diye debelense, için kalkmaz mı? öyyk yani.

Her gün aynı gün aynı güneş aynı gece aynı ayaz aynı nem aynı börtü aynı böcek..

Ne güzel.

Meh :/

Neden özür diliyorsun?

2011-06-15T11:18:00.004+03:00

Son yıllarda özellikle seçimlerden sonra nirvanasına ulaşan bir faaliyet var: "Özür dilerim/dileriz Atam!"

Geçenlerde Sırrı Süreyya Önder "demokrasilerde balkon diye bir müessese yoktur" demişti. Ben de şimdi bu sözden esinlenip "demokrasilerde yıllar önce vefat eden liderlerden özür dileme diye bir durum yoktur" diyebilir miyim? Açıkçası, evet böyle bi şey söylemek istiyorum. Ve hatta birkaç soru da sormak istiyorum:

Neden özür diliyorsun arkadaşım? Nereden yola çıkıyorsun, nereye varıyorsun da tutup Atatürk'ten özür dileme ihtiyacı hissediyorsun? Atam yapamadık, beceremedik, sana layık olamadık, kurduğun cumhuriyete sahip çıkamadık? E ee?? Atatürk mezarından kalkıp seni teselli mi edecek ne olacak?

Tabulardan kurtulmak için daha çok yolumuz var değil mi? Kendimize erişilmezler dokunulmazlar semboller simgeler kutsallar yaratmakta milletçe üstümüze yok değil mi?

Yahu neredeyse yüz yıl olacak, 100 yıl! Kazık kadar insanlar hâlâ daha birbirini şikayet ediyor, hâlâ daha kendini acındırma derdinde.. Yapamadık Atam ühühü..

Akıl fikir..

Neden zaman yolculuğu olmalı?

2011-06-06T11:56:00.005+03:00

Zaman yolculuğunun mümkün olmadığını söylüyor bilim insanları. Mümkün olmama sebeplerini "hıh çok da biliyosunuz siz!" bakışımla dinliyorum. (Okuyorum ya da, ne fark eder? Belki biraz bakışım kayabilir ve o müthiş ifadem bozulabilir ama hepsi bu.) Zaman yolculuğunun mümkün olamama ihtimaline sinir oluyorum. Çünkü benim inancıma hakaret gibi geliyor bu olamama öngörüsü.

İnancım şöyle bi şey: İnsan evladının hayal edebildiği her şey bir gün mutlaka gerçekleşir. Düşünebiliyorsa, tahayyül edebiliyorsa, tasarlıyabiliyorsa vs. vs.. mutlaka bir gün yapar. Bu biraz da 'gösterilen silah patlar' kuralıyla ilintili.

Eğer bizi bildiğimiz diğer canlılardan ayıran en kayda değer özelliğimiz biraz daha kafamızın çalışıyor olması ise, ve o kafa bize hayal ya da sanrı bir şekilde zaman yolculuğu silahını göstermişse, o yolculuk olacak arkadaş, başka yolu yok.

Olacak da ne olacak notu: Birileri çok eskilere, ama çok eskilere gidecek ve deniz kenarında bekleyecek. Böyle sudan çıkmaya yeltenen ne kadar canlı varsa tepelerine binecek doğruu denize geri sürecek. Çıkmayın la kalın denizde koduğumun mahlukatı diyecek. Öyle yani.

Ha diyelim kaçanı çıkanı oldu, o zaman yine zaman yolculuğu marifetiyle az bi sonrasına gidilecek ve mevcut ne kadar ağaç varsa altlarında nöbet tutulacak. Ağaçtan yere inmeye meyleden ne kadar ortak ata varsa kuyruğundan ağaca bağlanacak. İnmeyin lan!

Ayağa kalkmayın, ellerinizi kullamak durumunda kalmayın. El çalışırken yükü hafifleyen beden bi kafası olduğunu fark etmesin. O kafa gelişmesin olmasın böyle lüzumsuz şeyler.

Ey insan! notu: Bazen, ama bazen, keşke hiç olmasaydın diyorum.

Ya da boş ver, bi alıntı yapayım sana:

"Benimle birlikte yaşlan, en iyisi daha önümüzde. Bunun için yaratıldı yaşamın başlangıcı.. Bu son için"

R.Browning - Rabbi Ben Ezra

Son bi çekmece

2011-05-24T20:29:00.004+03:00

Eskiden ilişkiler hakkında akla zarar ahkamlar keserdim. Aslında bu blog benim fake blogum olacaktı ve ben elimden gönlümden geldiğince saçmalayacaktım. Çok aklı başında şeyler de yazabilirdim, çok ciddi olabilirdim, kızgın şaşkın kuşkulu takıntılı ve hatta sapkın bile olabilirdim. Her şey olabilirdim ama neye neden başladığımı unuttum.

Bi baktım şimdi ilk ne zaman yazmışım diye. 14 Mayıs 2009'muş meğer. Daha önceki blogları hesaba katmıyorum.. liladee zaten arşiv gibi bi şey. Ama bi "kanepe" vardı, ilk blogum, bak onun yeri başkaydı. Bi teması vardı sanki. Onpunto içinde bi blogtu, ve sanki, o kanepeye uzanıp doktorumla konuşur gibi yazardım.

Neyse şimdi konu dağılmasın, bu blogdaki ilk yazımın başlığı şöyle bi şeymiş meğer: "Çekmece temizliği teşebbüsü" hahhaa.. demek iki yılda bir evdeki çekmeceler anı içtimasına çıkıyor. Nasıl bi kafa yaşıyorsam artık..

Bu da böyle bir not olsun iki yıldan sonra. İyi ki kahveperisi olmuş aman da ne şeker aferim yazısı olsun.

İlla ki bi not daha olur notu: Bu gece Ahmet Kaya gecesi olsun. Epey zaman geçmiş.. özledim. Rakı da fena olmaz di mi?

ingilizce türkçe çeviri türkçe ingilizce çeviri firma rehberi

Ahmet Kaya - SöYLe

Hani?

2011-05-21T21:38:00.007+03:00

“Hani herkes arkadaş, hani oyunlar sürerken.. hani çerçeveler boş, hani körkütük sarhoş gençliğimizden.. hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken.. eskidendi, eskidendi, çok eskiden..”

Bir de şu var: “Kimse bize ihanet etmemiş, biz kimseyi aldatmamışken.. hani biz kimseye küsmemiş, hani hiç kimse ölmemişken.. eskidendi, çok eskiden..”

Nereden esti böyle?: Bugün çekmecelere dadandım yine. Dolaplar gözler raflar kıyılar köşeler elimden geçti bir bir. Atmaya kıyamadığım anılar, unutulmaya isyanı örgütlemişler meğer. Gözlerimin önünden geçtiler bir bir. Arada sırayı bozup öne çıkanı ve bana afra tafra yapanı bile oldu. Kaale almadım.

Eskidendi çok eskiden dedim.. ben de geçtim onlardan bir bir.

Geçtin de ne oldu notu: Bi şey olmadı. Muhtemelen benim geçtiklerim çoktan atı alıp Üsküdar'a geçmişlerdi. Üsküdar deyip geçmemek lazım şimdi. Madem lafı geçti bi abuklama vasıtasıyla, o zaman hakkını vermek gerek.

Üsküdar'a gider iken: "Aldı da bir yağmur".. İlkokul 1.sınıf müsameresi. Hani müsamere diye bi şeyler vardı bir zamanlar? Ben onlardan geçmedim bak misal. Hatırlıyorum her bi şeyi. Elimde bir şemsiye yüzümde yaşmak, diğer elimde bir mendil: Kırıtıyorum. Şarkıyı bi söyleyin şimdi içinizden, evet evet işte o makamdan kırıtıyorum. O nasıl bir yürümektir bilemedim. Bilemediğim için de ilkokul 1.sınıf müsameresinden sonra bir daha öyle yürüyemedim.

Ah Üsküdar Üsküdaar olalıı...

Yıllar geçmiş, üniversite zamanları. Benim kızım bina okur döner döner yine okur günleri. Bi dönem projesinde mevzu Üsküdar'da geçiyor. Salacak Kızkulesi falan külliyen şahit. Ve lakin, onların da sonradan hadım edildi malum, bellekleri. Üsküdar meydanı, Salacak, "düzenleme" mağduru.

Ne diyordum ben notu: Hani bazen bi aşkın anıları dökülür ya bi çekmeceden. Öyle bi şey işte.

"...hani körkütük sarhoş gençliğimizden.. hani şarkılar bizi henüz bu kadar incitmezken.."

2011-05-15T22:06:00.000+03:00

Yürü.

2011-05-13T21:42:00.004+03:00

Biliyorsunuz bizim biraz asabi bi başbakanımız var. Bu zatın ağzından çıkan sözler hayli zamandır bu memlekette emir olarak kabul edilmekte. Son örnek, Kars’taki İnsanlık anıtının “yıkın la bunu” fermanıyla yerle yeksan edilmesi oldu malum. Şimdi de şöyle bi cümle kurmuş, gereği ne zaman yerine gelecek meçhul: "Facebook filan falan yahu bunlar çirkin teknoloji"

Bu “filan falan” içinde alayımızın boy sırasına gireceği günler uzak değil.

Bu “filan falan” içinde kıymetli büyüğümüz Recep Tayyip beyin “çirkin teknoloji” tanımından kısmetince nasiplenenlerin fişinin çekileceği günler uzak değil.

Bugüne kadar bu alemde sözlüker olsun, bloglar olsun, blog siteleri, forumlar ve bu minvalde diğer mecralarda yazanlar için artık sözün biteceği günler uzak değil.

Elimizden gelen, yürümekse,

Yürüyelim.

Okumak yazmak öğrenmek kafa bulmak gülmek eğlenmek kızmak sinir sahibi olup küsmek için yürüyelim. Elimiz kolumuz dilimiz ağzımız bağlanmasın diye, henüz ayaklarımız zincirsizken yürüyelim.

Geç olmadan, güç olmadan, sadece kendimiz için değil, çocuklarımız için yürüyelim. Sansüre karşı yürüyelim, internetime dokunma çek elini demek için yürüyelim, ifade özgürlüğü için yürüyelim.

Haydi!

Yürüyüş yer ve tarihleriyle ilgili bilgiler..

Ne oldu ki notu: Blogger bi sapıttı son yazılanları sildi.. Ben de gideni eklemelerle bir daha yazmış oldum.

2011-05-07T22:38:00.002+03:00

Hayatımdaki en garip an, senin öldüğün ana denk gelmiş. Bir öykü yazıyordum, "isterse babası da gelebilirdi tabii, bu öyküde hiç kimsenin asla ölmeyeceğini biliyor musunuz?" diye yazdığım anda sen gitmişsin. Ya da, sen gittiğinde ben bunları yazmışım.

Sonrasında, bak kaç yıl sana yazamadım.

Baba, ben iyiyim. Bıraktığından daha iyi. Kızın bildiğin gibi aslında.

Huysuz, alıngan, kendini matah bi şey sanan. Ama şu var, galiba biraz büyüdüm artık. Anladım ki kıble ben değilim, her yol bana çıkmıyor, yol boyunda gelincik olmuşum.

Annemi merak etme, o da bildiğin gibi. Resim yapıyor, öğüt veriyor, ıspanaklı böreği yine çok güzel. Geçenlerde senin o çok sevdiğin oltu taşı tespiğini bana verdi. Seninle vedalaşmadı, sadece beni affetti. Çok üzdüm ya seni deliliğimle.

Bırak o öyle bilsin baba, ben balkon muhabbetlerimizi biliyorum. "Nasıl mutlu olacaksan öyle yaşa kızım" demiştin. Annemi bilirsin, mutluluk tanımı ezbere dayanır. Çok sıkı bir tanımdır bu, hiç şaşmaz. Döner dolaşır gelir teslim olursun.

Baba, ben iyiyim. Kızını kimse üzmüyor artık. Ben de kimseyi üzmüyorum, geçti o fasıllar. "Baki kalan bu kubbede bir hoş seda imiş" tüm türküler.

Sarı gelin kaldı tabii.. bir yere gideceği yok, o senin türkündü, nereye gidecekmiş? Türküde, mantıda, demli çayda, kırmızı karanfilde seni özlüyorum. balkon da sensiz hiç içime sinmiyor.

Bahaneye gerek yok baba, ben seni özlüyorum. İyiyim ama, ne olur merak etme beni.

Günaydın Sansür

2011-05-04T09:53:00.003+03:00

İnternete getirilmek istenen sansürün uç noktalarını anlatmaya çalışırken kullandığımız bir örnek vardı. Diyorduk ki: "Bunlar Ekşi Sözlük'ü bile kapatırlar!" Sizleri bilmem ama benim için bu, hakikaten çok uçlarda bir yargıydı. Önyargıydı hatta. Yok artık'dı.. Oha lan bu kadar da olmaz'dı.. Hadi canım sen de'ydi..

Oluyormuş meğer.

Lütfen şu adresi ziyaret edip bi okuyun olan biteni: http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=23338161

Okuyun ve lütfen meselenin "sözlük" olmadığını anlayın. Okuyun ve lütfen meselenin sadece "sözlüğüme dokunma" olmadığını anlayın.

Sıranın buraya gelmeyeceğini mi sanıyorsunuz? Sıranın blog sitelerine, haber sitelerine, oyun eğlence forum sitelerine gelmeyeceğini mi sanıyorsunuz?

Oy verebilen, suç işlerse şayet cezasını çekme sorumluluğunu taşıyan, askere alınan ve ölen, öldürülen, vergisini veren ve akla izana gelen bütün hak ve sorumluluklarını yerine getiren kazık kadar insanların, neyi okuyup neyi okuyamayacaklarına karar verebilceğini düşünen bir güç var. Devlet senin benim adıma hangi siteye girip girmeyeceğime, neyi görüp göremeyeceğime karar veriyor.

Gelsin madem yatak odama da girsin? Hangi gecelikle uyuyacağıma da karar versin? Penceremi açıp açamayacağıma, camdan dışarı bakıp bakamayacağıma da karar versin? Sokakta nasıl yürüyeceğime, başımı kaldırıp nereye bakacağıma ya da bakamayacağıma da karar versin oldu olacak. Ne düşüneceğime, ne konuşacağıma, çocuğumun ne halt yiyeceğine falan olduğu gibi devlet karar versin. Hatta bir önerim var, çocuklarımızı bizden 5 yaş civarı toplansınlar, büyük büyük binalara yerleştirip tek tip tek örnek tek tek basaraktan yetiştirsinler. Saksıda bitki gibi, kafeste kuş gibi..

Olmaz canım nasıl olur demeyin. Bir internet sansüründen nereye varıyorsun demeyin. Ya da, ne diyorsanız deyin. Bahaneler üretin, amalarınızı sıralayın. "Ama onlar da hak etmişti canım" deyin misal. "Ama onlar da ifade özgürlüğünün b.kunu çıkarmışlardı mirim" deyin.

Sıralayın bahanelerinizi, amalarınız öksüz yetim kalmasın. Sıra buraya, sıra her yere ve sıra yatağınıza geldiğinde, o bahaneleri amaları alır, susarsınız.

Gık.

Behzat Ç. hakkında dağınık bir yazı

2011-05-02T15:35:00.005+03:00

Ne zamandır aklımdaydı ama malum nedenlerden iki satırı bir araya getiremediğim için bi türlü toparlayıp yazamadım.

Malum neden notu: Sadece ve sadece üşengeçlik. İsteyince her bi şeye zaman bulan, olmadı yaratan bu bünyenin sıra aklındaki bi şeyi yazmaya gelince bahaneler havuzuna elde kepçeyle dalmasının başka bi adı yok. Üşendim la.

Şimdi bu “la”yı alıp, önce Beran Uzer’e bir selam edeyim istiyorum. Behzat Ç. hakkında yazdıklarını okuyunca “nan işte ben de bunu yazacağıdım” dedim, ama demekle kalmayıp vesile olarak da kabul ettim.

Ara bi not: Beran hanım güzel yazmış.

Yine dağınık nizam kaptırıp gitme usulü yazıyorum, affola.
Sondan başlayayım, hani o 30.bölümün insanı tepe sersemi eden finalinden. Savcı hanım dedi ya hani “Biz de mutsuz olalım” diye, hah işte oradan. Söz ağızdan çıkınca amirim bi kaldı öyle. Çok fena kaldı. Önce dağıldı, sonra öyle dağınık kaldı. İfadesi tam olarak buydu çünkü.

Aylar önce Bahar salağına evlenme teklif ettiğinde, Bahar buna cevap diye “mutsuz oluruz” demişti. Behzat da (o ne güzel bi vurguydu öyle bea) “Mutsuz olalım.. Biz de mutsuz olalım!” demişti hani?. İşte hanisi şu ki, bence Behzat amirim savcı şekerimden aynı sözleri duyunca, sanki aylar sonra ilk defa, ağzından çıkanı kulağı duymuş oldu. Ne dediğini, ne istediğini, neden öyle söylediğini anladı. Bir başkası söyleyince kafasına dank etti.

Dizinin reklam arasında zap yapmadan izleyen (hem de 10 dakikalık reklam aralarından beri) neredeyse fanatik bi izleyici kitlesi var. Dizi hakkında yazılanları ulaşabildiğim her yerden takip ediyorum. Bunların başında sözlükler alemi geliyor malum. Edindiğim izlemim şudur ki, bu dizi muhafazakarların, sağcıların dizisi değil. Onların Kurtlar Vadisi var misal. Behzat Ç. solcuların dizisi. Evet çok genelleyerek ve olabildiğince basite indirgeyerek söylüyorum bunu. Gayet net ve hatta malumu ilam: Bu diziyi solcular sahiplendi çoktan.

Polis şiddetine en ağır tepkileri koyan, sistemle, devletle, gücü sermayeyi elinde tutanla meselesi olan ve kendini, benim basit nitelendirmemle solda kabul eden insanlar sahiplendi bu diziyi. Bunun nedenlerine girmeye gerek yok, Beran Uzer’in yazısında Behzat Ç. karakteri çözümlenirken bu nedenler de anlatılmış zaten. Ben öyle okudum en azından..

Ve lakin, ey cemaat!

Ortada bir Bahar hanım var. Açın okuyun dizi hakkında yapılan yorumları ve bi görün bu kitlenin Bahar hanımcığımı aman da nasıl sevdiklerini. Ben dahil, kadını en yakın zamanda bırakın diziden sürmeyi, Fizan’a kadar arkasından teneke çalarak kovalamak isteyenler büyük ama çok büyük bir çoğunlukta.

Neden?

Yani Behzat amirimizi çok sevdik ve bu kadın onu redetti diye mi? Behzat Ç. ile mutsuz olmaya “olur la biz de mutsuz olalım” demedi diye mi?

Biz bu kadından niye hazetmiyoruz? Neden zerre sevmiyoruz? E hani solcu bu kadın? Bi gösteri olsun, ne bileyim bir protesto olsun, en önde bayrak sallayanı bu kadın? İdealist, dürüst, şahane bi şey? Güzel de üstelik. Yani benim tipim değil ama genele havale yöntemiyle değerlendirecek olursam, evet güzel bi kadın. Nedir yani, ne kusurunu gördük, neden sevmedik biz Bahar'ı?

Bakın ağırlıklı olarak solculardan oluşan bir izleyici kitlesinden söz ediyorum. Neden bu insanlar zanlılara kafa göz dalan amirime hasta diye sormuyorum, o başka bi şey.. ama neden bu insanlar “solcu kız tiplemesi” Bahar’a ayar?

Bahar tam bi solcu kız karikatürü olduğu için olabilir mi acep? Şaka gibi bir “tip” olduğu için olabilir mi? Bir karakter değil, bir “tip” olduğu için olabilir mi?

Behzat, Savcı, Hayalet, Akbaba, Harun ve hatta cinayet büronun diğer elemanları gayet başarılı birer karakter olabilmişken, Bahar klişelerden klişe beğenen dümdüz bir solcu tiplemesi olduğu için mi?

Bence neden böyle bi şeyler. Sevmiyorum la ben bu tipi.

Kapanış notu: Behzat abimiz galiba yerli dizi tarihinde ilk defa, her yaş grubundan kadının beğenisini, takdirini, gizli ya da açık ay nası ama nası çekici bi erkektir bu itirafını kazanmış bir vatan evladı.

Çok takdir ediyorum yeminle.

2011-05-01T11:35:00.000+03:00

Tatlı kaçık olmak istiyorum

2011-04-30T22:50:00.004+03:00

Zaman yolculuğu yapmak istiyorum. Işınlanmak istiyorum. Boyut değiştirmek, evrenler arasında kovalamaca oynamak istiyorum. Kara deliklere düşmek, galaksilerin tozunu atmak, iki yıldızlı gezegenlerde gece olmak istiyorum. Böyle manyağa bağlayıp deli galiba değmeyin lan yazıktır kontenjanından hayata tutunmak istiyorum.

MİM notu: Ruh halim? Peki madem: şöyle bi şey..

Tatlı kaçık diye bir oyun mu vardı? Yoksa bir film miydi, ya da dizi? Bi şey vardı hatırlıyorum ama neydi tam olarak çıkaramadım şimdi. İşte ben o çıkaramadığım şey olayım istiyorum. Hem tatlı olayım hem kaçık. İnsanları sinir eden uyuz bi kaçık değil, çok şeker bi kaçık olayım istiyorum.

Ben de çıkayım bir tümseğin üzerine, açayım kollarımı iki yana ve ilan edeyim cümle aleme: "Delirmeye karar verdim!"

Sonra azimle kararımı uygulamaya başlayayım. Ama yarı yolda korkayım, gözüm yemesin, alenen tırsayım ve kaçayım. Kaçtığım ve sığındığım yer aynı yer olsun, adını kaçık koyayım. Sonra bi yakışıklı dönsün köşeyi, baksın bana ama görmesin sadece baksın bana, aa ne tatlı bi şey desin, tatlı kaçık olayım.

ivet.
o.O

Sayıklama

2011-04-15T12:29:00.006+03:00

"...Annem daha sonra 'o senin dediğine karabasan denir' demişti. Dedirtmek kadar büyük karabasan olmasın doktor, diyen bilir. Ben o gece tam 3 saatimi sadece karanlıkta geçirdim. Şimdi sen merak ediyor musun nedir bu 'sadece karanlık' diye? Aklına gelen her nedeni ele o zaman. Ve evet, geçici ya da (gördüğün üzre) kalıcı körlük gibi bir durum da yok. Sadece karanlık var. Sadece sözler gibi.

Doktor ben sana geldim ama sandığın gibi değil. Delirdim mi diye sormak için seni seçmezdim zaten. Annemin içi bi rahat etsin diye geldim. Ona de ki: 'İnkar edilen bir karabasandan mütevellit kendini ispat vakasının hiç de önem arzetmeyen sayıklamaları'

Hatta mümkünse ekle sonuna bir zahmet: 'Geçicidir' diye.

Aramızda kalsın madem, anlatayım sana o gece olanları:

Geç yatmıştım. hemen uyudum. Erken yatsaydım da hemen uyurdum. Bazen kendimi bir tür komando eğitimi almış gibi görüyorum doktor. Kafamı koyduğum an yastığa, uyuyabiliyorum. Uykuya susamış gibi.

Kalk! dendiğinde saat kaç olursa olsun, kaç saat uyumuş olursam olayım anında kalkabiliyorum. Bilincimin açılması iki saniye bile sürmüyor. Saniye saymanın yolu neydi? İçinden saymak gibiydi değil mi, binbir biniki diye. Neyse ne boşver. Yyudum ve uyandım onu diyecektim. Karanlığa ve seslere uyandım ben.

Canını sıkmak istemem doktor, demiştim ya hani aklına gelen her nedeni ele diye. Yok say. Unut gitsin. Hiçbiri benim nedenim değil. Beni o gece uyandıran neydi bilmiyorum ama bir şeyi çok iyi biliyorum, çok iyi hatırlıyorum: Saati! Evet saati. Saatin kaç olduğunu çok iyi biliyorum. İyidir o saat. Yılların alışkanlığı, uyandığımda saate bakarım. Bu saat bazen bildiğin saat gibi saat olur. Bazen cep telefonu, bazen kafamda tıklayan manyak. Bakarım ama, birinden birine illa ki bakarım. O gece de baktım. saat 3..

Sonrası karanlık.

Emin ol doktor, bu hikayenin balkonumdaki saksıda medeniyet kuran evren kaçkınlarıyla hiçbir ilgisi yok. Onlar ateşlerini yanında getirmişlerdi zaten. Tekerleği bulmalarına gerek yoktu. Mandrake'nin gözüne inen uzay gemisinden geriye kalanlardır onlar, ister inan ve istersen inanma. Tam 3 saatini 'sadece karanlık'ta geçiren birine koyar mı sanıyorsun?

Karanlıktan çıktığımda, yani yine saatin yanar dönerini, sokağın lambasını falan gördüğümde geçen zamanı anladım. Ben saymadım dakikaları 60 ve 60. Hesabı bende değildir saniyelerin, 60'ın falan. Bana sorsalar manyak mısınız nesiniz şunu 100 saniye 100 dakika 10 ay 10 gün yapın derdim. 60 ne?

Tam 3 altmış, sadece karanlık.

O geceden ve o karanlıktan sonra ben eski ben olamadım doktor. Artık karanlık benimle konuşuyor, artık her rengin seceresini, beni kütük diye belleyenler bana kaydediyor. Artık seslerin hükmünü sadece kutularında unuttuğum küpelerim tanıyor, iki kelam ediyor, selamını alıyor.

Dün gece bir kahve fincanını içindeki kahveyle barıştırdım. İkisini birlikte öldürdüm sonra. Parçalarını sorguya çektim kim yaptı lan bunu diye. Bu, beni o yaptı dedi, tam o anda anladım ki, bunu yapan sadece karanlıktı.

Anneme 'karabasan görmüş yok bi şeyi' de doktor. İstersen karabasanın bilimsel açıklamasını falan yap, inansın sana, üzülmesin durduk yere..."

Delirmedim notu: Valla sıyırmadım daha. Öylesine bi sayıklama.

İtiraflar

2011-04-06T21:54:00.003+03:00

--- kısa kısa ---

İlk aşk: Anaokulunda çizmeli kediye aşık olmuştum. (Aklımda hep sene sonu gösterisindeki rolüyle kalmış.)

Karizmatik bi çocuktu. O zamanlar karizmatik nedir bilmiyordum ama bana sanki o kuyrukta bi çekicilik, o çizmelerde bi düş peşime gidelim buralardan havası var gibi geliyordu. Artık bu nasıl bi gelmeyse, o gün bugündür karizmatik denince bende uyanan hissiyat "nereye canım?" oluyor.
İlk aşk, istisnasız ilk hüsrandır. Biraz ihanet biraz göz yaşı ve biraz da utanmazlıktır. Utanmaz velet pamuk prensese yazılmıştı. Ben de elimle zehirli elmayla kalakalmıştım. Rezil lavuk.

Hastalıklı düşünce: Bu gezegenin üzerine biri, bi şey otursun istiyorum. Hepimizin şu fani alemde göreceği son şeyin Dünya'ya hızla yaklaşan evrensel bi göt olmasını istiyorum.

Hem hasta hem romantik düşünce: Enerjinin ben ölene kadar hiç kesilmeyeceği bir dünyada tek başıma kalmak istiyorum. Bazen. Evet bazen, şu dünyadaki tek insan ben olayım istiyorum. Benden başka herkes bi partiye, bi düğüne ya da ne bileyim, önemli bir toplantıya çağrılmış olsun. Herkes çeksin gitsin bi ben kalayım geride. Ama kimseye nazım niyazım olmasın. Niye beni çağırmadınız demiyeyim istiyorum. Demem de zaten. Gitsin herkes, dünya bana kalsın. Son nefesim olsun, ben öleyim ve dünya olayım istiyorum.

Godot'yu beklerken oynayayım istiyorum. Oyuncular ben, izleyen ben. Bi bok anlamayan yine ben olayım istiyorum. Herkes ama herkes eller havaya eğlenirken başka bir alemde, ben, bu abuk sabuk dünyada kalıp Godot'yu bekleyeyim istiyorum.

Ben, kahveperisi, bu gezegende doğmuş, yaşamış ve ölmüş son canlı olmak istiyorum.

Andımız, varlığımız

2011-04-02T22:59:00.003+03:00

Büyüklerimiz bizlerle çok uğraştılar. Vatana millete hayırlı bir evlat olalım diye, saygılı insanlar olalım diye çok ama çok uğraştılar. Ben öyle hatırlıyorum en azından. Ya da, benimle çok uğraşmışlardır, bana öyle geliyordur bilemem. Genelleme yapmak istiyor paşa gönlüm, engel olmayacağım.

Özet geç: Mesele "ANDIMIZ" Yani öyle çocuk yetiştirme, eğitim börtü böcük sevgi kelebek bi şey yazmayacağım. Aman diyim bi yanlışlık olmasın.

Genelleme: Yanlış bi şeyler olmuş.

Şöyle ki:

El kadar çocuklara yıllarca and içirdik. Ki, bizler de pek bi afiyetle zaten içmiştik. Yani bu halimiz, andı alıp hap misali içmiş halimiz. İçmeseydik ne olurdu? Hastalanır mıydık? Bi arızamız mı olurdu? Babamız atamız kimdi bilemez miydik? Ahlaksız edepsiz kimliksiz mi olurduk?

Her sabah, kendini sadece uykusuz hisseden çocuklara aslında doğru ve çalışkan olduklarını belletseydik, bunu kuşaklar boyu yapılmış bi tür gereksiz şaka olarak kabullenebilirdik.
Ama kabullenemedik, çünkü biz “önce” Türk idik.

Her şeyin başına getirip bir ırkın adını kondurduk. Buna üst kimlik diye bir de şekerleme uydurduk. Hapı kapladık bu şekerle, yutturduk. Ayıp ettik, bünyeye zarar verdik, yanlışız. Ama her şeyden çok, içeriği ne olursa olsun çocuklara “and” içirdiğimiz için yanlışız.

Okul bahçesinde çocuklarımızı minik askerler gibi sıraya dizip hizaya getirdiğimiz için yanlışız. Yanlış yaptık.

Sağa dön! Sola dön! Konuşma! Sırayı bozma! Gülme! Sesiz ol! dediğimiz için yanlışız. Yanlış yaptık.

Bizelere ırkçılık, "zencileri sevmemek gibi bi şey" olarak öğretildi. Ama bizim siyah insanlarla bir derdimiz yok gibiydi. Hem zaten koskocaman Osmanlı, "tebasını" adaletle hakkaniyetle yönetmemiş miydi? Bizim asil kanımızda ırkçılık olabilir miydi? Olamazdı.

O yüzden her sabah bu ülkenin halklarının el kadar çocuklarına "Türküm doğruyum.." diye başlatıp o kuş kadar varlıklarını Türk varlığına hediye etmekten çekinmedik. Hiç gocunmadık.

Kedi canımızı bizim.

İdam: Öldürerek adam etmek?

2011-03-30T10:46:00.003+03:00

İdam cezası geri gelsin diye gayet ciddi tartışan varsa, benim bu aralar biat etmeyi düşündüğüm "hayat ne güzel vapurlar falan"ı bir daha gözden geçirmem gerekiyor.

Sazanlık önlem notu: Bi naneye yaramaz ama ben yine de notumu düşeyim peşinen.. Arkadaşım ciddi misiniz siz? Yani birileri yine bu necip milletle kafa buluyorsa, bu sefer beni es geçsin lütfen. Kayda değer bir sazan olduğumu biliyorum ama idam geri gelsin diye bir tatışmayı ciddiye alıp çift dalmak istemem.

Velev ki ciddiyiz: Bu durumda, "Nasıl yani?" sorusu nazarımda gerçek yerini yurdunu bulacak demektir.

Herkesin bildiğini bilmeyen duymayan kalmışsa şayet, şuraya bi daha yazıyorum, bulunsun.

İdam en ince ayrıntısına kadar düşünülerek işlenen taammüden bir cinayettir.

Verilen cezaların amacı ıslah etmekse, idam ıslah falan etmez, öldürür. Ölüp gidenin ibret alacak bi hali yoktur ve lakin kalan faniler için ibret olması düşünülebilir. Hani bak adamı ipe çekiyorlar sonra, yapma sen bunu diye.

Nasıl ibret alacam ben? İşte burada devreye idamın aleniliği giriyor. Sen eğer insanlar ibret alsın korksun diye idam cezası veriyorsan, onu benim gözümün önünde vereceksin. Öldürerek adam etme yolunu seçtiysen bunu bana göstereceksin. Yani: İdam cezasının savunduğun gibi yaşayanları caydırma faydası varsa, şehir meydanlarına dar ağaçları kuracaksın şekerim. Bizim milletin ilk ve son tercihi Taksim meydanı olmuştur. İdam geri gelsin diyene de bu yakışır. (Ön sıradan yer kapmaya koşanı bile çıkacaktır, gurur duy)

İdam cezasının geri dönüşü, pardonu özürü falan yoktur. Suçsuz bir insanı öldürürsün, sonra suçsuz olduğunu anlarsın, sonra senin iki cihanda yatacak yerin kalmaz, haberin olsun. İdam isteyen savcı kadar, idama karar veren yargıçlar kadar sen de vicdanınla boğuşursun ne halt yedim ben diye.

Ha ama nereden bilecem, kanıtlar sağlamdı dersen, ben de sana sadece "Burası Türkiye kardeş biliyon mu?" derim. Yani şunu uzun uzun örneklendirecek halim yok gerçekten. Göze göz dişe diş ve kana kan'a işleyen kafan buna da işlesin bi zahmet.

İdam gelsin asalım keselim diyenlerin en gerzek savunusu "Amaa Amerika'da da var işte idam??" oluyor. E ama iyi şeye özen sen? yanlışa niye özeniyorsun? Bak oradaki ifade özgürlüğüne özen özeneceksen. Ne bileyim bak Mars'a falan gidiyorlar ona özen misal. İdam cezası veren eyaletlerine özenme, vermeyenine özen? (Belli bi seviyede tane tane anlatmaya çalışıyorum farkındaysan. Aferim de bana.)

The end notu: Sen sen diye özellikle konuştum. Sefam olsun. (Bir de lütfen takdir et, iki saattir idam idam diyorum, daha bir kere bile İLKEL! demedim. Umut etmek güzel şey, o bakımdan.)

"Kraliçem" kuşağının kaçak yolcusu

2011-03-25T22:15:00.003+02:00

Keyfi asosyallik yok efendim seçilmiş yalnızlık üzerine onca zaman ahkam kesip onayladıktan ve hatta kutsadıktan sonra şunu anladım ki: Bencillik la bu?

Bu ibretlik tespiti yaptıktan sonra bakalım hakikaten ibret almış mıyım diye kendime bi boy aynası aradım. Kendisini gayet ciddi boy aynası hisseden bi ayna buldum evde. Dolabın arkasına saklanmış salak. Aldım çıkardım yerinden odanın ortasına diktim. Geçtim karşısına süzüm süzüm süzüldüm.

"Ayna ayna söyle bana, var mı bu alemde benden daha bencili?" dedim, ayna bi baktı bana. Takıldı kaldı. "Lan" dedim, "aranıyo galiba"

Yok. Meğer alemde bencil aranmıyormuş. Bulmuş zaten ama nasıl söyleyeceğini bilemiyormuş. Hayır yani ne var bunda? Geç sen de delikanlı (cinsiyetçi söylem) gibi karşıma, ve de ki: "Haşa! Yoktur senden daha bencili sultanım"

Durum notu: Yeminle 4 bölüm Muhteşem Yüzyıl izledim takıldı kaldı dilime bu sultanım multanım.

Aslında ben "kraliçem" kuşağının kaçak yolcusuyum.

İnsanlardan hazetmeyen ama insanlıktan, yani toplam bir varlık olarak insan ırkından umudunu kesmeyen birinin kime ne faydası dokunur? Sadece laf.

Haydi tamam asosyalliğe bi kılıf uydururum sorun değil, ama yalnızlığa bahane yok arkadaşım. Kaldı ki, zaten yalnızlık diye bir şey de yok. Ben yalnız değilim. İyi ki de değilim. Ama yalnızlığı seviyorum. Yalnız kalmayı seviyorum. Kendimi seviyorum, oyalıyor beni. Kafa bi kendim var, takılıyorum iyi geliyor.

Şimdi burada işe yarar tek bir şey var, o da, eğer ben kendime iyi geldiğim kadar başkalarına iyi gelmiyorsam bi tür zararlı sakıncalı içeriğim var demektir. Korumak lazım el alemi, ahan da bahane 0_O

Diğer yandan, bunların hepsi laga luga. Bahaneler şahane, Zagrep radyosunda Lili Marlen türküsü bi tane. Hürriyet için hürriyet aşkına. Bir de: Marş söylemeden ölmek bize yakışmaz.

Sen daha yok keyfi asosyalim, yok efendim seçilmiş yalnızlığım var diye konuş dur. Boş lan. Valla bak, koskocaman bi boş.
HİÇ.

2011-03-25T07:48:00.000+02:00

Yirmi yaş dişi neden var?

2011-03-21T09:34:00.007+02:00

Şimdi şöyle notu: Yirmilik dişlerin ne halt yemeye var olduklarıyla ilgili gayet bilimsel bir açıklama yaptım, ama inandırıcı olsun diye masal süsü verdim. Bence gayet mantıklı ve faideli oldu. Afiyet olsun.

Masallar masallar.. hep rivayet edilmiş bunlar, hep anlatılagelmiş. Sonra zamanın tozlu raflarında, çıkmaz sokaklarında unutulmuş gitmiş.

Rivayet odur ki, tanrı insanı yaratmadan önce, "Yaratılmışlar, Acaba nasıl yaratılmışlar? ve Yok canım bunu ben yaratmış olamamlar" meclisini toplamış ve demiş ki:

"Bir sorunumuz var:/"

"Nedir tanrım?" demiş toplaşanlar,

"Galiba insan" demiş Tanrı.

"Yeni bir canlı mıdır kendisi?" demiş Azrail,

"Ya evet, ve aynı zamanda ziyadesiyle ölümlü:((" demiş Tanrı.

"Yok abi bitmez benim işim!" demiş Azrail.

Bunu duyan Cebrail durur mu hemen parmak kaldırıp söz istemiş gayet saygılı bir 'Yok canım bunu ben yaratmış olamamlar' olarak.

"Buyur" demiş Tanrı,

"İnananlardan mı olacaklar ya rabbim?" demiş ve hemen eklemiş, "hayır bunu soruyorum çünkü şimdiye kadar beni, bakın tam sayısını veriyorum, tam olarak 5 kere görevlendirdiniz. Otur otur sıkıldım. o bakımdan."

"Ohoo" demiş Tanrı, "sıkma canını sen ;)"

Tam o sırada, meclisin geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan ve arkasında güneş doğmayan büyük kapısı açılmış ve içeriye 'Acaba nasıl yaratılmışlar'ın başkanı girmiş, peşinden tam 77 gözünü sürükleyerek. Son göz de geçince kapı kapanmış. Başkan ve gözleri tanrının huzuruna varmış, evrensel barış selamını vermiş ve demiş ki:

"Kaç dişi olacak?"

Bunu neden sorduğunu o gün o mecliste bulunan hiç kimse merak etmemiş. Çünkü hepsi gayet iyi bilirlermiş ki, tam 77 gözü olan bu canlılın buna ilahi bir ahenkle uyan kaşları, kulakları ve hatta burunları ağızları kolları antenleri bacakları ve çok zevkli daha başka organları olmasına rağmen.. hiç dişi yokmuş. 77 ağız, hiç diş.

Neyse işte sıkıldım sonunu getirecek halim kalmadı, galiba bu başkan bir ağız 32 diş falan duyunca bi isyan örgütlüyor adalet eşitlik şu bu diye. Tanrı da bu gözü dönmüş ahaliyi teskin etmek için "ehemm.. madem öyle ben de bu yeni canlıya öyle bi diş verecem ki, siz dişsiz olduğunuz için bana iki kere daha iman edeceksiniz" diyor.

Masallar masallar..

Ne ki şimdi bu notu: Ne yani bilimsel açıklamalara çok inanıyosunuz da şimdi bana rererö yapılıyor :/

Newroz

2011-03-19T09:34:00.005+02:00

Görsel: Hasip Kaplan

O hep asker

2011-03-17T08:06:00.003+02:00

CHP’nin askerlikle ilgili kanun teklifinden sonra Babacan mealen şöyle bi şey demiş: “Asker millet olma özelliğimizi nasıl koruyacağız?”

Şimdi galiba bu sözün asıl nedeni, bedelli konusu değil. Yaz aylarında çocuklar gitsin askerliklerini yapsın pek güzel olur minvalinde bi takım öneriler ortaya atılınca Babacan’ın nassıı yani? diyesi gelmiş. Yani böyle hobi gibin mi askerlik yapacak bizim yiğidolar diye düşünmüş. İşte böyle düşününce de aklına yatmamış. Çünkü niye? Çünkü o zaman bizim asker milletin asker millet olma özelliği kaybolur.

Kısa not: Kaybolsun. Azalarak mı kaybolur, yoksa bi güzellik yapar hemen anında mı kaybolur bilmiyorum ama lütfen kaybolsun. İyi bi şey değil yahu. Ardından ağlayanı çıkmaz merak etmeyin.

Dün eski paşalardan birini çağırmışlar bir haber bültenine, nedir işte bu konuda fikriniz diye sormuşlar, ben de trafik kazası görmüş yurdum insanı gibi gözlerimi belerttim izliyorum. İzlemek istemesem de izliyorum, takılıp kaldım. Paşa o kadar kendinden emin, o kadar doğru bildiğinden emin ve o kadar kesin konuşuyor ki, yeminle korktum.

Diyor ki misal, bizde çocuklar davul zurnayla askere yollanır, her Türk erkeğinin hak ve vazifesidir askerlik yapmak. Hem öyle 6 ay falan ne diyorsunuz siz, hiç olur mu öyle şey? Yetmez mümkün değil.. Yapmıyın böyle şeyler çıkarmayın. Sonra bizim asker doğan asker milletimizin gencoları askerden kaçmak için, nasıl olsa bedelli çıkar diye gidip okulunu uzatıyor. Yok efendin master yapıyor. Yetmiyor gidiyor doktora yapıyor. Kesmiyor gidiyor ikinci doktora bi şey bi şey yapıyor. Halbuse ne yapması lazım? İlk iş olarak gitcek askerliğini yapacak. Bu bedelli söylentisi sayesinde alay alay doktor yetişti her daldan arkadaşlar, yapmayın! Hani asker hani vatan millet sakarya?

Abarttım gayet mutluyum notu: Tamam diyelim ben bu paşanın sözlerini hafızadan aktarırken taş çatlasın yüzde on oranında abartmış olayım. Ne olacak? Sözün özü, mantığın kilit taşı, algının temel kazığı değişiyor mu?

Yahu bırakın yaz tatilini şunu bunu, zorunlu askerlik nedir? Zorla din dersi veriyorsunuz, zorla askerlik yaptırıyorsunuz. Zorla ifade özgürlüğünü kısıtlıyorsunuz. Zordan ve yasaktan başka bi şeyden anlamıyorsunuz.

Devletlerin beka için kendilerine pek şükela düşmanlar yaratma faslında ne kadar becerikli olduklarını bilmeyen anlamayan kaldı mı? Her devlet bundan nasibini almıştır ve lakin bizimki kadar sonuç odaklı çalışanı çıkmamıştır. Bak kafadan koymuş adını, demiş ki: Sen asker bi milletsin! Yani kalkıp sen sanatçı bi milletsin diyeceği yok tabii. Olacak iş mi, çarpılırız.

İşe gelen bu milletin asker millet olma özelliğinin devamı. Emireri olacak. Vur diyince vuracak, öl diyince ölecek. Kafa sadece ve sadece “ama bizim her yanımız düşmanla çevrili, içimizde dışımızda kımıl kımıl düşman var” ile dolacak. Sorgu yok, sual yok, itiraz yok, isyan yok. Ne var? Emredersin Babacan komtanım var. Sen iste millet asker kalsın. Arınç amcam istesin Tatlıses uyanmasın. Tayyip abim istesin nükleer enerji ile bizim mutfak tüpü eşbaşgan olsun.

Yeter ki siz isteyin. Biz gerekirse yetmez ama evet bile deriz. Var o potansiyel.

Uzaylılar hakkında merak edilenler

2011-03-10T15:28:00.012+02:00

Gezegen Dünya ve onun üretim hatası insan evladı ile artık daha bi mesafeli ilişki yaşamak istiyorum. Merhaba merhaba.. Bu kadar.

Şimdi çok daha ciddi mevzulardan söz edeceğim okuyucu, faideli bilgiler vereceğim. Bugüne kadar hiç bilmediğin gerçekleri açıklayıp aha gördün mü bak işin aslı neymiş diyeceğim.

Kibar not: Teşekküre falan gerek yok, içimden geldi.

Konumuz uzaylılar. Yani biliyorum hiçbir dünya dışı yaşam formu bizim gezegenin yavşağıyla bile boy ölçüşemez (ki burada sözü edilen yavşak masum bi bit yavrusudur) ama onların da kendilerine göre özellikleri mükemmelliyetlikleri olabilir. Bir kere en önemli unsur, ziyadesiyle merak ediliyor oluşlarıdır. (Kurduğun cümleyi ulu rabbim uçan spagetti canavarına havale ediyorum peri.)

İşte ben bugün burada uzaylılarla ilgili en çok merak ettiklerinize cevap vermeye çalışacağım. Bak misal uzaylıların neden çıplak olduklarından başlayabiliriz. Görgü tanıklarının ifadeleri ve ele geçen uzaylı cesetlerinden hareketle biliyoruz ki, bu uzaylılar kocaman kel kafalı, kocaman üstü bi boyutta devasa gözlü, ince yarık gibi bir ağzı olan genellikle çok zayıf ve kısa boylu varlıklar. En ama en önemli özellikleri: Çıplak oluşları.

Küçük yeşil yaratıklardan tutun da, balkonumdaki bir saksıda medeniyet kuranına kadar bunların alayı böyle. Alayı derken elbette bunu yine bilimsel çerçeveden firar etmeden söylüyorum. Çıplaklar anacım. Her bi yerleri arsızca ortada. Görülecek pek bi şey de yok bu arada, onu da ifade edeyim.

Peki neden çıplaklar?

ÇÜNKÜ:

3. Galaksi çağında postgalaktik darbe ile yönetime gelen Tansuman'lı Büyük Orka'nın emri neticesinde vuku bulmuştur.

Şöyle ki:

Büyük Orka bir gün galaksi ahalisine hitap etmiş ve kısaca: "Soyunun!" demiştir. Soyunma emri galaksinin en ücra köşesindeki yıldız sistemlerine, sistemlerin gezegenlerine ve gezegenlerin, kulaklarına-gözlerine (ya da yerine ikame edilen organlarına) inanamayan sakinlerine ulaşmış ve mecburen uygulanmıştır. Çünkü Tansuman'lı Büyük Orka bildiğiniz manyaktır. Diğer manyaklardan tek farkı, galaksiyi yöneten manyak olmasıdır.

Söz konusu galaksinin arka sokaklarında, bir çıkmazda ikamet eden Güneş nam yıldızın Dünya isimli gezegenine bu bilgi ulaşmamıştır. Zaten bu gezegene henüz legal yollardan hiçbir şey ulaşmamıştır. Dünya ve üzerinde dolananlar, kendilerini evrenin merkezi olarak görmekten daha yeni vazgeçmişlerdir. Ve fakat, evrendeki tek zeka oldukları sanrısıyla başları beladadır. Onlar için diğer zekalar ham hayaldir. Düştür, kurgudur, yalan dolandır. Uzaylı diye yaftaladıkları hayal de, çırılçıplak bir hayaldir. El değmemiş bir hayaldir. Saf, yeni doğmuş ve her ne hikmetse yemyeşil bir hayaldir.

Evrenin cevap bekleyen sorularından biri de, işte bu çıplak hayal ile manyak gerçeğin nasıl olup da uyuştuğudur.

Buraya kadar tamam mı notu: Anlaşılmayan bir şey yoktur umarım?

Şimdi başka gerçekleri aydınlatmaya geldi sıra..

Gerçek 1: Uzaylılar sanattan anlamıyor!

Anlamıyorlar, evet. Ama bu gayet normal. Onların normallerine göre normal bir durum. Sanattan anlamıyorlar çünkü, sanat nedir niye yapılır falan hiçbir fikirleri yok. Sanatı bilmiyorlar! Karakalem çalışan tek bir uzaylı yok, yağlıboya resim sanatı? Yok! müzik yok:(

Nota bilgisi makam usul hak getire.. Dans yok, tiyatro yok. Bu kaçıncı sanat diye tartışacakları hiçbir faaliyetleri yok.

O yüzden canları çok sıkılıyor. Galiba canları çok sıkıldığı için uzay gemileri var ve galaksileri geziyorlar. Sinema yok!

Gerçek 2: Uzaylılar moda nedir bilmiyorlar!

Affedilir gibi değil ama bunlar hakikaten moda nedir bilmiyorlar! Can sıkıntılarının asıl nedeni buymuş gibi duruyor aslında. Sonra gelsin uzay gemileri, galaksi gezileri. Altı yerel zaman biriminde değişen bir şey yok, defileler yok, mankenler yok! Vöög yok!!

"Moda yok mu? o zaman uzayda yaşam yok"
Vöög tr

Gerçek 3: İnterneti bilmiyorlar!

Oha?
Olacak şey değil gibi duruyor değil mi okuyucu? Ama işte bilmiyorlar. Yok onlarda internet minternet.

Ama ben bunun hayırlara vesile olan bir tür cahillik olduğunu sanıyorum.Tabii burada söz konusu edilen uzaylılar, teknolojide hayli kayda değer aşama kaydetmiş bildiğimiz klasik uzaylılar oluyor. Uzay gemileri var, galaksi galaksi geziyorlar, ışık hızını çoktan geride bırakmışlar. Hatta ışınlanmayı bile bulmuşlar.. ama internet nedir ne işe yarar bilmiyorlar.

İçlerinden biri de çıkıp bunu icat etmemiş. Düşünememişler. Benzer bir şey de bulamamışlar. Yani siteleri yok, blogları yok, sözlükleri falan hiç yok. Ama uzay gemileri var. Facebook yok! Twitter yok lan?!

Belki de bu yüzden uzay gemileri var, galaksi galaksi geziyorlar ve hatta ışınlanabiliyorlar. İnternet yok çünkü. Ne yapacak bu kafalar? neyle uğraşacaklar?

"Uzaylılar için üzülüyorum, neler kaçırdıklarının farkında değiller"
--- Bir Facebook yorumu ---

Kapanış notu: Uzaylılarla ilgili aydınlatma faaliyetlerim devam edecektir.

Vitrindeki vicdanlar

2011-03-07T12:05:00.005+02:00

Her insanın bir vitrini vardır, bilirsiniz değil mi? Vitrin denilen mekan şu fani alemde her ne işe yarıyorsa, insanda da o işe yarar. O bakımdan uzun tanımlara gerek yok. İnsanların da vitrinleri vardır. Nokta.

Bazı insanlar vitrinlerine vicdanlarını koyarlar. Ve bunların içinden bazıları da vicdanlarını vitrinlerinde unuturlar. İşte bu tür insanlar, şu son gözaltılar başladığında "Durun bakalım iddianame çıksın okuyalım bakalım sonra konuşuruz" dediler. İşte bu insanlar "Canım yaa.. çok üzüldüm tutuklanmalarına. Keşke tutuklanmadan yargılansaydılar" dediler. Kraldan çok kralcı, yancıların şahı piri üstadı oldular.

Hiç kimse onların şu son birkaç gündür gösterdiği dokuz sekizlik kıvırma kıvrılma performansını gösteremedi. Çık açık açık tutuklamaları savun, çık açık açık bu adamlar gazeteci değil yahu bildiğiniz darbeci, oh pek güzel oldu, layığını buldular falan de. Ama hayır, bu kımıl kımıl insanlar vitrinlerinde sergiledikleri vicdanlarının sesini bile dillerine, kalemlerine aksettirmediler. Kalemleri fırdöndü oldu, dilleri dolandı durdu.

Özellikle referandum sürecinde ağzını "hayır" diye açan herkesi ama herkesi darbeci postal yalayıcı ilan ederken iki saniye düşünmeyenler, bilip bilmeden delile bilgiye belgeye bakmadan ahkam kesenler, şimdi bekleyelim bakalım diyor. Bekleyin o zaman. Bekleyin bakalım.

Beklerken şunu aklınızda tutun bi zahmet: Tezgahta unutulmuş domates gibisiniz, güneşli bi memleket sabahında açıkta bırakılmış kıyma gibisiniz, çorap teki canavarının bile tenezzül etmeyeceği çoraplar gibisiniz.

Kokuyorsunuz lan. Vitrine attığınız vicdanınız da kokuyor

Mutluymuşuz?

2011-03-04T23:51:00.003+02:00

Aslında içimden geçen iki şey var, ve ikisi de beni mutlu edecek şeyler değil. Çok çok geçici bir tatmin sağlayabilirler, o kadar. Şeylerden biri "eli bele atıp bayramlık ağzı açma" formatı. Buna ben format diyorum, siz ne derseniz deyin. Sonuç değişmez. Formatın en kayda değer özelliği milyon yıldır deneniyor oluşu. Her ırktan her beşeri hayattan her renkten her tenden ve her bi değişik alemden insanlar tarafından test edilmiş, ediliyor ve edilecek olması. Evet, işte bu özelliği nedeniyle benim de aklıma gelen ilk yol oldu.

Eli bele atıp bayramlık ağzı açınca insan evladı bi ferahlıyor. Çantada heybede zulada sotede ne varsa ortaya döküp bi hafifliyor. Sonra dönüp arkasını toplamasa da olur. Güzel, pratik ve faydalı bir format bu. Zorunlu kalmadıkça kullanmak istemem gerçi, ama böyle durumlarda ilk aklıma gelen bu oluyor.

Böyle durumlardan kastım: Bloguma dokunan ellerin acilen taşa dönüşmesi. Ama böyle hakikaten tüm ihtişamıyla alacaksın elini atcaksın beline ve yetti be! yetti ulan! diye gireceksin mevzuya. Sonrası artık allah ne verdiyse esasına göre yolunu bulur.

Tatmin garanti, mutluluk hayal.

Diğer yol, ironinin bokunu çıkarmak. Bak misal bugün haberlerde duydum devlet bir araştırma yaptırmış ve Türkiye halkı mutlu çıkmış? İşte bu seçenek de aynen bu araştırma gibi bir şey. Mutlu olursun ama tatmin olamazsın. Ya da o şeydeki gibi biri çıkar ve gelirsem oraya alayınızı datmin ederim der. Bu durumda zaten bize bunu söyleyen ve söylemekle de kalmayıp yapan birileri var. Var ki, araştırma şey diyor: Mutluymuşuz lan? Blogun mu kapandı? Mutlusun. Eylemler değil artık düşünceler mi yargılanıyor? Mutlusun. Hatta bu seçeneğin paketinden iki joker de çıkıyor. Gerekince kullanıyorsun. Bunlardan biri "her işte bir hayır vardır", diğeri de "vardır bir bildikleri" Bazı paketlerden bir de bonus çıkıyormuş: "niye beni almıyorlar da onları alıyorlar ha?"

E işte seni de alıyorlar allahın malı demek istiyorsan şayet, ilk seçeneğe dön.

Arkadaşım: Yani pire için yorgan yakılıyor saçmalık olmuyor da, benim şu yazdıklarım mı saçmalık? Duydum lan kafandan geçeni! Aha buraya kadar okudun ve ne saçmalıyor bu kadın dedin.

höff lan höff.. Bu hafta yetiştirmem gereken bi şeyler vardı. Günde neredeyse 20 saat yazdım. Beynim aktı gitti. Geri gelmeyi de reddediyor. Canım sıkkın mıy da mıy.
Mutluymuşuz la?

Nasıl ayrılmalı?

2011-02-22T21:20:00.004+02:00

"Beni hangi sokağın köşesinde ekti bilmiyorum. Bir iki adım önden gidiyordum, simitçiyi gördüm 'gel simit alalım' dedim, sesi çıkmadı. Durdum simitçinin yanında 'istiyosun di mi?'diye sordum. 'Buyur?' dedi simitçi.

'Yok ben arkadaşa..' dedim. Ee?? Nerde arkadaş!? Yoktu, bırakıp gitmişti beni.
'Ben bi simit alayım' dedim, simitçi güldü biraz. Elimde sıcak, çıtır bi simitle kala kaldım. Bir başıma.

Bir daha da ondan haber alamadım. Aramadı, aramadım inadına. Çok efendi terk etmişti beni. Yani, şimdi böyle diyorum tabii. Üzerinden kaç mevsim geçmiş, kaç simit.

Şimdi diyorum ki, işte böyle terk edilmeli sevgililer. Konuşup anlaşarak, arkadaş kalarak ayrılmanın eski havası kalmadı. Kavga gürültü düzeyli çemkirme desen vakayı adiyeden. Baktın olmuyor, bütün yan sokaklar senin. Sap birine çek git. Kalan, anlayacaktır."

Taliban stayla

2011-02-22T08:54:00.004+02:00

Ali Bulaç, Orhan hocaya destek mi vermiş ne olmuş tam anlayamadım. Demiş ki: "Cinsel açlığın yaygın ve kadına ulaşmanın zor olduğu durumlarda, sürekli olarak uyarılan erkek, -haram gibi normlara sahip değilse- fırsatını bulduğunda kendisini uyaran -tahrik eden- kadına yönelir, rıza ile karşılık bulamazsa duruma göre saldırır. "

Tahrik tahrik nereye kadar arkadaşım demek istemiş herhalde. Biz de insanız bizim de canımız var diyor herhalde. Yalnız bu "haram gibi normlara sahip değilse" notu da şahaneymiş. Höff yani.

Yahu bir gün de şu memlekette akıl sağlığına ziyan işler olmasa. Hoş bu beyan, N.Ç. davasında çıkan sonucun yanında terapi gibi kalıyor. 13 yaşındaki kızın “ahlaki farkındalık” içinde olacağını öngörüp 28 er kişinin tecavüzüne “e ama o da istedi” açıklaması getirmesi.. evet tam olarak bu, her türlü takdirin üzerinde. Ne güzel memleket değil mi?

Güzel ahlakımız paçalarımızdan damlıyor. Adalet duygumuz öyle gelişmiş ki, tüm bu olan bitenden anladığımız şey, ibretlik hikayeler devşirmek. Yarınlara ibret öyküleri biriktiriyoruz.

Bak bir daha yazayım şuraya: Adalete güvenemeyecen de neye güvenecen? 13 yaşında bir çocuğa tecavüz eden insan evlatlarında aramadığı ahlaki farkındalığı o el kadar çocukta arayan adalete nasıl güvenecen? 28 kişinin tecavüzüne uğrayan 13 yaşındaki çocuğu ahlaksız ilan eden adaletin ahlakını seveyim ben.

Sakin olun, bi yere oturun, klişe geliyor: Eğer bu ahlak ise, ben ahlaksızım kardeşler. Gururla buradan ilan ediyorum ki, ben ahlaksızın önde gideniyim. Bayrak sallayanıyım.

Peki bi şey soracam: Biz bu güzel kafayla mı tacizleri tecavüzleri engelleyeceğiz?

“Kadın dekoltesini orasını burasını açmasın, tahrik oluyor erkek milleti. Hayır bir de bunu sürekli yaparsan hangi irade hangi can dayanır? Ne olur o zaman? Tacizin tecavüzün alasını görürsün sakın şaşırma. Bak kime diyorum? İyi dinle iyi! Sonra gelip bana ağlama tecavüz falan diye. Makul değil. Ahlaki farkındalığın olacak. Zaten bu farkındalık bi sende olsun yeter. Şeytan bir, sen iki kadın! İşiniz gücünüz tahrik kışkırtma bi şey bi şey.”

Yani bunun sonu Taliban stayla. En temizi anacım. Adamlar bi şey biliyorlar da yapıyorlar değil mi? Batının ahlaksızlığını alacağımıza Taliban’ın ahlakını alalım bence. Farkına vara vara tepe tepe kullanırız.

Nasıl kötü oldum?

2011-02-18T20:16:00.005+02:00

"Birkaç aydır fesat bir insan oldum. Aklım fikrim yalanda dolanda. Kafam sadece şerre çalışıyor ve gözlerimin içi gülüyor."

Kötülük fenalık ve fecilik (hatta rezillik ve edepsizlik) kağıt üzerinde kalınca, itirafı da işte bu kadar kolay ve üstten bakmacı 'ben aslında öyle değilim ki'ci oluyor.

Tam burada bir satır alta geçip kendime alttan alttan bakmak ve "nah değilsin!" demek istiyorum, ve diyorum. Kim tutacak beni?

Bazen kendimi ciddi anlamda nimetten sayılan kuru fasulyeye benzetiyorum. Beni al koy akşamdan suya, sabaha işleme hazır olurum. Sakin ve olabildiğince pamuğumsu ve yumuş. "Yine de al beni sar beni ve sonra sor beni, açılsın çenem ve düşsün yerle yeksan, dinle beni duy beni, için şişsin. Kafan kazan gönlün yan yan yengeç stayla firarlarda. Kaç kurtar canım efendim kendini, şimdi kim çekecek onca hava civa."

Çok eski bir öyküden yola çıkıp (galiba beş altı yıl önceydi) ya roman olsun bu ya da senaryo diye bi şeye başladım ve bilin bakalım ne oldu? Evet doğru tahmin kıdemli okuyucu: Üşendim bıktım ve bıraktım. Yarım kalan her şey için zamanında bir de destan yazdığım için sırasını şevkle savanların iç huzuruyla arkasından ağlamadım.

Sonra bir gün her halimi benden beter bilen bir arkadaşım (1 arkadaş eğer 1 ise yeter de artar bile) bana "bitir la şunu" dedi. Ben de ona "napcan?" dedim, o da bana "sen bitir, ben de yardım edeyim sonra bakarız" dedi. Mevzu şu ki, benim burnu kaf dağından su içen, roman olabilecekken olamayan öyküm bu aralar "millet entrika olmazsa dizi falan izlemiyo şekerim" iteklemesiyle dizi senaryosu oluyor. Oluyor hakikaten. Ben olabilemez sanmıştım ama bi baktım bölüm bölüm sahne sahne çıkıyor ortaya. Karakterlerim tiplerim ve kim olduğunu bilmediğim anlatıcı dış ses ile oluyor. Eğer benim bu oluyor dediğim şeye, görüşeceğimiz yapımcılardan biri de olur derse çekilir, izleriz birlikte.

Olmaz lan manyak mısınız derlerse, eh zaten kurgusunu bitirmişim, bölümler tamam, sahneler diyaloglar hazır kıta.. oturur yazarım bi zahmet, roman olur. Böylece döngü tamamlanır ve ben ilk aklıma koyduğum haliyle ortaya bi şeyler çıkarmış olurum. Sonra da yayınevi vs.. aman neyse ney işte, bakarsın olur. Hayır yani eğer bu şekil bi şey olacaksa iyi tarafı, entrika falan olmayacak. İyiler iyi, kötüler kötü olmayacak. Zaten iyi de yalan, kötü de. Yok. İkisi de yok. İnsanlar var, ruhları emanette insanlar var.

Ben bu aralar 1 arkadaşımla birlikte çok fena feci kötüyüm. Nihohahha diye gülüyoruz. Evet varmış hakikaten böyle bi şey. İnsanın şirazesi fesatlığa kayınca gülüşü de yamuluyormuş meğer.

Şunu anladım: Bende bu potansiyel varmış. Yani kafayı biriyle bozsam ve katline ferman buyursam, helvasına fıstık katsa mıydık rahmetlinin diye düşünürken yakalarım özümü mezarına güller koyarken.

İşte böyle okuyucu.
İşte ben böyle kötü oldum. Çok kötü, çok fena çok sinir çok beter böcek ve çok ama çok zehirli bi şey oldum. Gülüşüm göz süzüşüm dudak büzüşüm değişti. Oysa belki de ben, ben oldum.

Ayşegül senaryo yazıyor notu: Evet doğru, eğer bir karakteri konuştururken belli bir oyuncuyu düşünüyorsan daha rahat su gibi yazılıyormuş.

Sade yaşam ve köy tavuğu

2011-02-15T15:53:00.002+02:00

Sade yaşam benim hedefim ve hedef tahtam.

Şu saatten sonra, ulaşmak istediğim son durak gibi dursa da tam olarak bu nedenle kendime öfkelenmeme ve hedefime saldırmama yol açıyor. Sade yaşamın genel kabullere uygun tariflerini gözüm görüyor, aklım alıyor, gönlüm de eyvallah diyor ama zamanın elden geçirdiği algılarımda bir sorun var sanırım, bazen bu sade yaşam kurgusu bende ört ki ölem hissiyatı yaratıyor, olmuyor.

Asosyalliğimin nirvanasına erdim, ötesi yokmuş, gördüm. Şimdi dönüş yolunda attığım ekmek parçalarını topluyorum el yordamıyla, halim budur. Ve bu garip boşlukta fark ettim ki, sade bir yaşamı marazi bir tutkuyla istemişim. Marazi olan bir şeyin sade olamayacağını anlayamadan.

Aklımda kalsın: Listelenen, maddelenen bir şey sade olabilir mi? "Sade yaşam reçetesi" gibi bi şey varsa şayet, maddelerinde sadeleştirme yapabilir miyim?

Gelelim köy tavuğuna. Sade yaşamla aralarında bir bağ var gibi duruyor. En azından benim algılarımda var bu bağ. Olsun da zaten?

Peki bir köy tavuğu nedir:

Kişilikli hayvanlardır.
Bi kere, çoğunun bir adı vardır. Huyu suyu birbirinden farklıdır. Bahçe tavuğu olarak ömür tüketenler biraz daha tedbirli, hafiften ürkektirler ama, bunların sabahın köründe kendini köy yollarına vuranı vardır ki.. işte onlara ciddi anlamda sempati ve galiba biraz da saygı duyuyorum.

Köyün ana yolunda ineklerle birlikte salınmalarına bayılıyorum. Trafik aracı olarak adlandırılabilecek her tür tekerlekli makineden zerre çekinmemelerine bitiyorum. Son saniyede büyük bir lütufta bulunurmuşcasına yol vermelerine söyleyecek söz bulamıyorum. Şöyle yan gözle umursamadan bi bakarak yolun asıl sahibinin kim olduğunu belirtmelerine hasta oluyorum.
Garip bi şey ama, uzak kalınca da özlüyorum.

İnançsızlık ve ifade özgürlüğü

2011-02-15T10:44:00.004+02:00

İnançsızlık söz konusu olduğunda ifade özgürlüğünün hali ne oluyor acaba? Yani ben misal çıksam ve günde beş vakit "Tanrı diye bi şey yok kendinizi kandırmayın, din de bildiğiniz masal" desem, günün sonunda benim ifade özgürlüğüm kendini nasıl hisseder?

Aslında sorunun cevabını hepimiz bu memleketin çocukları olarak biliyoruz değil mi?
Penguen dergisinde yayınlanan bir karikatürün sebep olduğu tartışma (çok kibarım, olan bitene tartışma demekle kendimi aştım) bir kez daha gösterdi ki, bizler ifade özgürlüğünü sadece kendimiz için istiyoruz.

Bu karikatürde bir ifade var: "Allah yok din yalan"

Beğendiniz mi? Muhtemelen beğenmediniz. Peki bu beğenmediğiniz ifadenin beyanından incindiniz mi? İnancınıza saygısızlık olarak gördünüz mü? Hatta hızınızı alamadınız ve bu karikatürü çizenin de yayınlayanın da cezalandırılması gerektiğini mi düşündünüz? Hatta belki de içinizden birilerinin eli ayağı titredi sinirden. Hani bulsanız bu adamları bir kaşık suda boğacaksınız.

Değil mi?

Eğer öyleyse, devam ediyorum:

"Bir karikatürde yazan bu sözün neresinin inanca saygısızlık olduğunu merak dahi etmiyorum.

Bu ülkede yaşayan insanların vergileriyle iş gören bir kurum var: Diyanet işleri. Burada işler bir mezhebin meşrebine göre yürüyüp gidiyor. Burada işler öyle bir hale geliyor ki, kurumun başındaki zat çıkıp "Cemevleri ibadethane değildir. Cemevlerinin mabet gibi gösterilmeye çalışılması, tarihi tecrübeye ve bilimsel kriterlere uygun düşmez" diyebiliyor. Ama aynı yetkili kişi, hangi bilimin şu mabettir bu değildir işiyle iştigal eylediğini söylemiyor. Neresinden baksan bakakalıyorsun.

Bu ülkede okullarda ZORUNLU din dersleri veriliyor. Bu ülkenin devlet televizyonunda ramazanından kandiline bayramından seyranına her mübarek günde tek yanlı bir yayın yapılıyor. Bu ülkede işler öyle bir hale geliyor ki "inancımıza saygı duyunuz" sözü, kıçı başı ayrı ayrı oynayan bir tür joker olarak hemen her yerde ve her durumda kullanılıyor.

Bu ülkede insanlar öyle sindiriliyor ki, iki aykırı laf etmek isteyenler bile söze "ben de müslümanım ama.." diye başlamak zorunda hissediyor kendini. Hoş bana sorarsan bundan daha salakça bi şey yok.

Arkadaşım bu ülkede, inanacak kadar kayda değer bulmadığı, değer vermediği bir şeye neden saygı duyulması gerektiğini sorgulayanlara kafası bir türlü basmayan tonlarca insan var. Senin inanma özgürlüğüne, o inancın hiçbir tarafına saygı duymadığı halde, saygı duyan insanlar var merak etme. Ama şunu merak et bi zahmet: Sen inanmayanların inanmama ve bunu tıpkı senin gibi gayet rahat bir şekilde ifade etme özgürlüklerine saygı duyuyor musun? Yoksa her inançsızlık beyanını keyfinden yedi tül dansı yapan jokerinle mi kışkışlıyorsun?"

Belki de öncelikle şunu kabul etmemiz gerekiyor: Bir toplumda, belli bir inanca sahip olanların sayısı çok ama çok fazla olabilir. Büyük bir çoğunluk ispatı sadece "ama ben öyle inanıyorum" olan bir kurallar bütününü tek mutlak, tek doğru olarak görüyor olabilir. Hatta bununla da yetinmeyip bu gayet emin oldukları inançlarını devletlerinin okullarında zorunlu ders olarak verebilirler. Benim iradem dışında çocuğuma inançlarının kurallarını esaslarını son derece doğal, son derece normal bir şey yapıyorlarmış gibi, dayatabilirler. Hatta sınavlara sokup not bile verebilirler.

Eğer bir toplumda bunlar yapılıyorsa, o toplumun kendini "ben ne halt yiyorum?" diye sağlı sollu bi sorgulaması gerekir. O toplumun öncelikle içselleştirdiği her iki yüzünü de avucuna alıp bi zahmet düşünmesi gerekir. Ve o toplumun, doğduğu andan itibaren bir inancın taaruzu ve tahakkümü altında yaşayan üyelerinden bazıları çıkıp "allah yok din yalan" dediğinde (her nerede der ise desin) dellenmemesi gerekir.

Çünkü, o insanları sabah akşam günde beş vakitten başlayarak, okulda sıralardan alarak ve yaşamının her alanında, devletinin televizyonunda, mahallesinde iş yerinde her türlü güç odağında tepe tepe kullanarak maruz bıraktığı inanç dayatmasının eğer bir ifade özgürlüğü olduğunu (hiçbir utanma belirti göstermeden) söyleyebiliyorsa, evet bi zahmet, dellenmeden başkalarının inançsızlığını da hiç değilse bir karikatürün saklı köşesinde görmeye tahammül etmesi gerekir.

Değil mi?

Çakma sevgili

2011-02-14T11:31:00.003+02:00

Sevgililer günü hakkında kapsamlı bir çemkirme düşünüyordum ama ne oldu biliyor musunuz? : Üşendim :)

Onun yerine bir anımı gayet efendice anlattığım eski bir yazımı günün önemine binaen şuracığa iliştirmek istedim. Buyurunuz efenim:

"... Televizyonda program yapanların önünde sonunda başına gelen şey, kaçacak bi delik bulamadığımdan gelip beni buldu. Programın (kendi halinde bir kadın programı) yayınlanacağı gün sevgililer gününe denk geliyordu.Vve haliyle bizim de bu gayet anlamlı gün için program olarak kayda değer bir şeyler yapmamız gerekiyordu. Hatta birkaç şey. Yaptık da: “O gece nasıl makyaj yapabilirsiniz”, “Sevgi yüklü hediyeler” vs. Bir de, o gece için önerilen bir mekan. Şık, romantik, şöyle sevgiliyle baş başa yemek yenecek, birbirinin gözlerinde ve sözlerinde derin anlamlar bulunacak bi yer. Yapımcımız tam da böyle bir mekan bulmuş, çekim için gün ayarlamış amma ve lakin çekimin yapılacağı saati pek de göz önüne almamıştı.

Sabah saat 10’da ekibi toparlayıp çekime gittim. Ekip dediğim kameraman, ışıkçı ve ben. Yapacağımız iş güzel lezzetli bir yemek tarifi çekmek, mekanı tanıtmak ve sonunda “bu gece alın sevgilinizi, eşinizi buraya gelin.. o özel adama sizin de bir sürpriziniz olsun” türü (şimdi okuyunca iğrendim ama hakikaten böyle bi şeyler söylemişiz) bi şeyler söylemekti.

Yemek tarifini çektik, sabah sabah boş masaları çektik. Manzara fena değildi, bir kadeh kırmızı şarabın ışıltısında Boğaz’ı çektik. Geriye çekecek bir şey kalmadı.

Bu tür yemek tarifi çekimlerinde adet olduğu üzere, hazırlanan yemeği şık bir sofrada ve mümkünse birileri tadına bakarken görüntülemek gerekiyordu. Ama o koca mekanda o saatte sadece birkaç çalışan bulunuyordu ve bunlardan hiçbiri kadın değildi. Sevgililer gününde "hadi alın sevgilinizi” nidaları eşliğinde bir masa dolusu erkek izlettirmek pek adil olmayacaktı. En önemlisi, vakit yoktu. Akşama kadar bitirmemiz gereken başka çekimler vardı ve ekip arkadaşlarım pratik çözümler konusunda çoktan uzman olmuşlardı.

Manzaraya en hakim olan masa düzenlendi, yemekler içkiler mumlar dizildi. Elimde bir kadeh, karşımda o mekanın bir çalışanı ile manalı manalı bakışıp duruyorum. Arada kadeh tokuşturup gülümsüyorum. İki laf edip sinirden gülme krizlerine giriyorum ve çekim tekrarlanıyor. Sonunda kabus bitiyor. Karşımdaki sevgili benden beter bir durumda. Adam kıvranıp duruyor “yav şimdi benim hanım bunu izleyecek” diye. Yani, el mahkum izleyecek tabii. Çalıştığı yerin 'televizyona çıkacağını' beyan etmiş zaten. Hanım izleyecek.

Sonra ne oldu bilmiyorum. Hanımı izledi mi, eşini sorgu suale çekti mi hiçbir fikrim yok. O günlerde 6 yaşında olan oğlumun karşısında bu çakma sevgiliyle ilgili kapsamlı bir ifade verdiğimi hatırlıyorum bi tek..."

Geçmişe not: Neden el kadar çocuk senin salak ötesi programını izlemiş ki!

Ama'sız sevebiliyor insanlar

2011-02-10T21:50:00.002+02:00

Biraz zaman geçsin, ben de kafamı bi toplayayım öyle yazayım istedim. Hoş sıra yazmaya geldiğinde bunu isteyip istememek pek bi şeyi değiştirmiyor. Ama nedendir bilmem bu sefer galiba sonucu değiştirdi. (Ne demek istediğimi ben anladım okuyucu, istersen sen de anlamış ol ve kurcalama beni.)

Defne Joy Foster’ın ölümü hakkında bi ton şey söylendi yazıldı ama malum, hiçbiri Hıncal Uluç’un o “nefret söylemi” kadar ses getirmedi. Hayır şimdi o seslere bir nefes de ben eklemek istemiyorum, ve lakin, daha birkaç yıl önce torunu yaşındaki mankenlerle boy boy ilginç pozlar veren bu yaşlı adama “sen nerede, kimin kucağında ve nasıl öte aleme geçiş yapacağını biliyor musun amca?” diye sorup kaçıyorum. Dilerim layığını her iki alemde bulur.

Tamam peki onca zaman bekledim ki çemkirmeyeyim diye. Kötü söz söylemeyeyim diye. O yüzden anlatmak istediğim mevzuya doğrudan dalacam, fonda Ahmet Kaya “Söyle” diyor, “yağmur çamur değmedi yüreğime..”

Biliyor musunuz, ki muhtemelen biliyorsunuz, insanlar sevebiliyor, aşık olabiliyor. Evlenebiliyor, çocukları oluyor, onları belki de şu alemdeki her şeyden herkesten çok daha fazla sevebiliyor. Biliyor musunuz, ki muhtemelen gayet iyi biliyorsunuz, aşklar bitebiliyor. Tutku yok olabiliyor, canlar yanabiliyor. İnsanlar ayrılabiliyor, ki, muhtemelen sizler bunu da çok iyi biliyorsunuz.

Peki şunu da biliyor musunuz: İnsanlar ayrıldı diye, artık birlikte yaşamıyorlar diye, artık aşık değiller diye birbirlerini sevmekten vazgeçemiyorlar. VAZGEÇMİYORLAR. Çocuklarının annesini babasını sevmekten, iyiliğini istemekten vazgeçmiyorlar. Oluyor böyle şeyler biliyor musunuz?

Ben biliyorum. O kadar şanslıyım ki.

Defne’nin eşi için “yaşayan ölü” demiştin Hıncal, sana bi şey söyleyecem: Biliyor musun, ki muhtemelen bi nane bilmiyorsun, bazı insanlar birbirlerini kayıtsız şartsız, önkoşulsuz, antlaşmasız, olduğu gibi.. elemiyle kederiyle, günahıyla sevabıyla, öyle olduğu gibi, bildiği gibi, dokunduğu hissettiği ve anladığı gibi sevebiliyor. Kuralsız, tabusuz, bağsız bağlantısız, ve yeminsiz sevebiliyor.

Çok üzgünüm Hıncal, geçmiş olsun sana, bazı insanlar, bazen insanlar ama’sız sevebiliyor.

Zaman / Zaman

2011-02-09T08:41:00.007+02:00

Artık 5 karelik görüntüleri bile algılayacak kadar eğitilmiş ve gelişmiş bir göz hafızası ile kalıplanmış hız odaklı hayatımızın, bir an önce geçmesi için programlanan boyutudur zaman. Yani o bir cep telefonu, bir msn hizmeti.

Artık posta arabalarıyla taşınan ve bir cevap gelsin diye aylarca beklenen söz değil. O zamanlar zaman neydi peki? Sevgiliye hal hatır sormuşsun misal, cevabı 3 ayda gelmiş. Şimdi "nbr" diye yazıp yollasan, taş çatlasa kaç dakikadır "ii" cevabını alman?

Hızlanmış, kısaltılmış, budanmış anlar. O kadar koşmuş ki zaman, artık yorulmuş. Nefes nefese. Elimizden kayıp gidiyor ve giden her dakikanın nasıl geçirileceği programlanıyor. Modernizmin suçu mudur bu haller, yoksa hediyesi mi?

Ara sıcak notu: Şu andan sonra söylenecek her söz, abuklayan her anın anısına adanmıştır. öhöm.

İnsanın bir gün zamanın her anına hükmedeceğine inancım tam. Bir gün gelecek ve insan zamanın öncesine ve sonrasına ulaşabilecek. Muhtemelen bu ulaşma faaliyeti zamanı izleme şeklinde olacak. Nasıl olacağı konusunda hiçbir fikrim yok,

ama olacağını

biliyorum. Çünkü bunu düşünebildim. Ben ya da başka insanlar eğer bu
ve benzeri zaman izleme türü etkinlikleri düşünmüşse, bu iş olacak demektir. Ama ne zaman olacak işte onu bilmem mümkün değil. Bir gün olacak. Ama o günün hangi takvimin hangi günü olacağı da meçhul. Kaç dakika süreceği, kaç saatini geceye kaçını gündüze ayıracağını bilmemiz de imkansız. Zaman zaman insanların aklına eseni yaptıkları ama o esintili aklın yaptığı ettiği her şeyi bir an sonra unuttuğu ve hiçbir zaman hatırlamadığı

da vakidir. İşte o an'ın zamanı gözleyeceğimiz bir gün'ün herhangi bir anına denk geleceğini bugün şu an tüm gerçekliğiyle görüyor olmam ise, zaman gözlemcilerinin iş başında olduklarının ispatıdır diye düşünüyorum. Zamanın izlenilebilen bir seyirlik olduğunu ama her durumda izlenme oranının çok düşük olduğunu kim inkar edebilir? Akıcı olmayan anların yarı tıkalı bir giderden akıp gidemeyen su

gibi akıp gidememesini izlemenin hiçbir çekiciliği yoktur. O yüzden zaman izleyiciliği mesleğinin çok ama çok sıkıcı olması nedeniyle pek tercih edilmediğini söyleyebilirim. Ancak kazancı ve sosyal hakları ve zamanın herhangi bir döneminde tatil yapabilme hakkı nedeniyle eleman bulabildiklerini de belirtmeliyim. Yıldız tarihi 20764 masal değildi demek için zaman izleyicisi olan gençler biliyorum. Çok sıkıcı aslında. Z
a
man
.

Hiçbir şey eskisi gibi değil

2011-02-05T21:20:00.002+02:00

"... 'Eskisi gibi değil' dedi, sonra susup yüzüme baktı. Bekledim ki devam etsin, neymiş eskisi gibi olmayan? Hiçbir şey söylemeden yüzüme, elime, ellerine, ayağını dayadığı sandalyeye ve üzerindeki gazeteye baktı. Gözlerini gazete ile karşı kıyı arasında bir yerde yakalayıp sordum 'eskisi gibi olmayan ne?' diye.

'Eskisi gibi değil. Hiç kimse hiçbir yer, hatta sen bile eskisi gibi değilsin. En çok da ben! Ben eskisi gibi değilim. Eskiden neydim, nasıl biriydim hatırlamıyorum bile. Sanki belleğimi bi kitabın arasında unutmuşum, kitabı da kumsalda. Aklımda sadece dalga sesleri kalmış. Ve şimdi, o sesler bile eskisi gibi değil! Hatırlar mısın, hani eskiden bütün dünyamız tek bir caddeydi. Sokakları, hanları pasajları kuytuları karanlıkları falan vardı ama hepsi aynı yerdeydi. Dünya düzdü, bir ucundan öbür ucuna.. dümdüz bir dünyamız vardı. Kaybolmazdık, birbirimizi aramazdık bile! Bilirdik nerede olduğumuzu. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi değil. O dümdüz caddede bile kayboluyorum artık.'

Yüzüne baktım. Dik dik yüzüne baktım. Eskiden o yüzde gördüğüm her ne varsa, hepsi yerli yerinde mi diye yüzüne gözüne saçına baktım. Eskiden baktığım gibi baktım. Canım yana yana baktım, hatırladığım her kıvrıma, her beneğe, her çizgiye minnet duyarak baktım. Anlamak için değil, unutmak için baktım.

'Boşver' dedi. 'Yerinde sayan ne var ki? Aynı kalan, hiç değişmeyen dönüşmeyen ne var ki? Boşver! Sen bakma bana.. iyi ki hiçbir şey eskisi gibi değil'..."

Bi' tanemiz, medyamız

2011-02-04T12:26:00.005+02:00

"Bizim medyamız" diye bir şey var, farkında mısınız? Yani bu medya ahalisi bize paket olarak teslim edilmedi, sipariş falan etmedik bir yerlere. Ağaçta yetişmiyorlar, denizden gölden falan çıkmıyorlar.

An itibariyle olabildiğince geyiğe sarıp saçmalamak istiyorum. Bir zamanlar içinde olup aynı haltları yediğim medyanın şanına yakışan bir yazı yazmak istiyorum. Ama zerre içimden gelmiyor. İçimden gelen: Üşenmek ve layığımız budur kardeşlerim demek.

Neyse mevzuyu kısa keseyim. Birkaç yıl önce bi şeyler yazmıştım medyayla ilgili. Matah bi şey değil ama Defne Joy Foster'ın ölümü hakkında Twitter'da yazdıklarıyla Cüneyt Özdemir aklıma getirdi. Bir de bugün Hıncal Uluç "aykırı yazar" olarak memleket ortalamasına selam çakan bi şeyler söyleyince, aklımda kalmasın burada bi yerde kalsın dedim.

...

Bazen çizgi film kahramanlarına özenmiyor değilim, özellikle hiç ölmedikleri için. Kafaları kırılıyor, bilmem kaç parçaya bölünüyor, parçaları dağa taşa yayılıyor ama bir bakmışsınız: Hop! Yine bir aradalar. Hiç dağılmamış gibi. Şimdiki çocuklar daha şanslı aslında, onların ölmeyi bilen kahramanları var. Ben Tom ve Jerry kuşağının “dağılsa da bin parçaya: Ölemeyen” faslında kalmışım. ‘Acı yok’ kuşağıdır bu, acıları “aha şimdi toplayacak kendini” diye izler.

Sonra bir zaman gelir ‘Acı var mı?’ kuşağı çıkar ortaya. Çıkar çünkü, artık soranı vardır. Adam acı çekmese de sırf kırmasın diye “he valla çok acı çektim” diyesi gelir soranına, ısrarla soranına. Soran sadece cevabı alsa, hani bir kendi duysa, duysa ve umursamasa o bile ehveni şerdir. Ama yetinmez sadece duymakla, başkaları da duysun ister. Ne zamandır bu faaliyetin adına ‘Habercilik’ deniyor bilmiyorum ama, bizim medyanın halleri epey bir zamandır ‘Acı var, izleyin lan!’ şeklindedir.

İnsan evladı acı çeker acı da insanı çeker kendine. Her neyin teması acı olmuşsa, bir romanın, filmin, şarkının vs. bilin ki o tema yanında bir “çok” getirmiştir: Çok izlenmek, okunmak, dinlenmek vs. Çünkü acı çeker insan, acı da onu çeker kendine. Kimi izler diğerinin acısını haline şükreder. Kimi paylaşır ya da hiç umursamaz öteler acıyı yok ettiğini sanarak. Bebeklerin top yatağın altına gittiğinde, o topun gerçekten yok olduğunu sanmaları gibi. (Top gitti, yok oldu, zaten hiç var olmamıştı ki?? Aaa kırmızı arabam burdamıışş!!)

Bizim ellerin medya ahalisi, medya ahalisi olmak için mektepler devirirken insan acısından çok izlenme devşirmeyi öğrenmemiştir. Hatta ayıplamıştır bu işleri. Yazıktır günahtır demiştir. Bilir insan evladının haleti ruhiyesini, okumuştur çünkü ama sıralarda dirsek çürütürken hep ayıplamıştır, “etik bulmamıştır mirim!” İyi de bu insanlara ne olmuştur da mesleklerini yapmaya başladıklarında ‘Acı var mı?’ olmuşlardır? Hatta "Acı yoksa da biz yaratırız icabında!" ya dönüşmüşlerdir? Haydi bilinmeze havale edip rahatlayalım cümleten: Haleti ruhiye meselesi, biraz hırs biraz para biraz şöhret biraz akil adam olma telaşı biraz ateş bolca duman.
Velhasılı: Bizim ellerin medyası.

Yalnız bu arada olan bizim ellerin bütün ahalisine olmuştur, es geçmemek lazım gelir: Topyekun topumuzu yatağın altına kaçırmışızdır. O misal bakarız her şeye, ol misal yaşarız.

Ben artık çizgi film kahramanlarına özenmiyorum, çünkü hepimiz çizgiyiz. Parçalanıyoruz, yolunuyoruz, dağılıp gidiyoruz ama ölmüyoruz.

Aşka ve ölüme dair notlar

2011-01-29T14:44:00.008+02:00

ÖLÜM

"... Ölüm nedenini bulmak için elimizden gelen her şeyi yaptık amirim. Maalesef sonuç olumsuz. Tıp, teknoloji ve cümle izan bu fasılda çaresiz kaldı. Hatta size şu kadarını söyleyeyim, ama lütfen bu aramızda kalsın, resmi rapor olarak işleme konmasın: Galiba merhume öldüğünün farkında değil.. Evet biliyorum bu size garip geliyor ama sizi temin ederim ki kafam güzel değil, aksine olabildiğince bozuk ve bıkmış. Bakın izah etmeye çalışayım: Size kesin bir zaman veremem ama muhtemelen 1 ile 5 yıl arası bir süre zarfında ruh bedeni aniden, bir anda öyle püf! diye terk etmiş. Ve bu o kadar ani bir terk ediş olmuş ki, beden mevzuya aymamış, -mış gibi yapmaya devam etmiş. İşte burada biraz hatlar karışıyor amirim. Bana sorarsanız hani gaza bi yüklenirsiniz, araba gider soluğu yettiğince.. hatta bırakın bu arabayı bayır aşağı, hiç durmaz gider öyle bi yere çarpana kadar. İşte bu mevta bize geldiğinde durum buna benzer bi şeydi efendim. Çarpmış bir yere durmuş gibiydi. Karşısına bir şey çıkmış gibiydi. Gibiydi diyorum çünkü malumunuz, bedeninde en ufak bir hasar yok. Darbe yok, iç kanama yok, hiçbir şey yok. Benim de, ölüm nedeni şudur budur diye yapabileceğim hiçbir izahat yok. Size sadece bu bedenin ruhunun hayli zamandır firarda olduğunu söyleyebilirim..."

AŞK

“gemliğe doğru denizi göreceksin sakın şaşırma”
Orhan Veli.

Gemlik’e doğru giderken karadan karadan, bir anda dönersin bir yana karşına pat diye çıkar deniz. Bilmeyen beklemeyen şaşırır, çok da hoşuna gider. Öyle tın tın gidiyorsun bir yolda, manzara hep aynı. Yol kenarındaki ağaçlar, uzaktaki tarlalar, köyler, tek minareli masal gibi köyler. Yanından gelip geçen onca şey. Onca aynı şey. Çoğu zaman çok güzel bazen sadece güzel olan onca şey.

Sonra birden bire hiç beklemezken, ummazken, dönüp bi bakıyosun: Deniz!

Bir bakmışsın karşında aşk! Aşk işte. İyi bi şey.

Ama birileri seni alsa karşısına bir vakit (çok da iyi niyetli olsa, hani şaşırıp da bi kaza yapmayasın dikkatin dağılmasın diye) ve dese ki: “… doğru aşkı göreceksin, sakın şaşırma!”

Neylersin?

Aşık olur musun? Olmazsın inan, valla olmazsın. Şaşırmazsın bile.

Seni şaşırtmayan şey, aşk değildir zaten. Aşık olmak Gemlik'e doğru denizi görüp şaşırmaktır zaten, uyarısız, işaretsiz. vs.. vs.. öylee pat! diye.

YİNE mi SEN notu: Bak yine milletin kafasına girip senli senli konuşmuşsun Pericim. Bin kere söyledim sana yapma bunu iyi bi şey değil diye:/

Benden bir not: Bugün çok güzel bir hediye aldım. Artık kendimi her an çekip gidebilir falan değil, epey bi kalıcı hissediyorum.. Piktobet, çok teşekkür ederim :)

Hayat ne ki?

2011-01-22T22:38:00.002+02:00

Hayat,
yaşamak değil, bunu biliyorum.

Hayat öğretiyor çünkü. İster ezberine al öğren, ister hem anla hem öğren. Hoş anlaşılsa da bi naneye yarayacağını sanmıyorum, yaşayıp gidiyoruz çünkü. Yaşayıp gitmeye itirazım yok, hem zaten eskisi kadar karşı çıkmıyorum yaşamın bir armağan olduğunu düşünenlere. Martının yaşamı da martıya armağan. Ama sor bakalım martıya, hayatından memnun musun diye, sesi soluğu çıkmaz. Havada kaptığı simit parçalarını hatırlasaydı belki (eh işte misal) belki hamsiden hallice derdi. Ama anıları yok ki onun, bir hayatı yok ki.

Hayat hatırlanan her bi şeyin toplamı, ve geriye kalanı. Bu geriye kalanlar da işte üç beş hikaye. Eşin dostun ardından anlatsın, ansın diye. Güzel hikayeler bırakmak lazım azizem..

Hayat ölmeden önce bitmesin bir de. Bellek anılarına sahip çıksın, kalp atarken firar etmesin sağa sola. Hatırlayarak ölmek lazım bir de, hayatı.

Yemişim hayatını notu: Anneannemi pek bi sık anmaya başladım bu aralar. Müşerref hanımcım 9o küsur yaşında, 90 küsur yıllık hayatının kayda değer bi bölümünü hatırlayamayarak uçtu gitti. Hatırladığı gudik bi şeylerin arasında olduğum için ben de onu hatırlayarak kanatlanmak istiyorum. (Evet yahu bildiğin kanatlanmak)

Muhteşem münafık!

2011-01-14T10:44:00.003+02:00

Necip milletimizin duygusal zekası ormanda on kaplan gücündedir, ve bundan kuşku duyanları iki cihanda da azap beklemektedir. Cihanların ikincisinin takdiri bizi aşar ve lakin ilki için sussak faidesi namevcut, söylesek gönül trip atıyor. Haspam!

Mevzu şu ki, cihan denilince aklımıza cihan padişahı sultan Sülüman ha..tövbe estağfurullah! Görüyor musunuz iki haftada ağzımızı nasıl alıştırdılar “sülüman” demeye? İşte o vahim tehlikeyi bundan daha iyi anlatan başka ne olabilir?

Değerli zevat, benim bu yazıyı yazmak üzre niyet etmemle yazıya başlayıp sürç-i lisan eylemem arasında kaç tık geçmiştir? Sayfalarca yazsam anlatamayacağım bir tehlikeyi, şuuraltıma arsızca kondurulan sülüman ile yine bizzat kendim ifade ettim sanıyorum.

Ancak durum böyle kısaca geçiştirilecek kadar basit değil ne yazık ki. Ceddimize yapılan ağır hakaretlerin elbette ki bir karşılığı olacaktır. Hepsine sırasıyla temas edeceğim. Öncelikle şuuraltımıza bir nakkaş azmiyle işlenen sülüman’dan söz etmek istiyorum.

Efendim akli melekeleri yerinde olan ve tıpkı polis olmak için belirlenen en az 70 iq şartını haiz her vatan evladı gayet güzel anlayacaktır ki: Şuuraltı bir milletin gizli hazinesidir. Hazinenin boşaltılıp yerine sahtelerinin konulması halinde, milletin iflası yakındır.

Şimdi bizim hazinemizde bir cihan padişahı KANUNİ SULTAN SÜLEYMAN vardır. Halifedir ve hatta velidir. Biz bu mübarek zatı alıp, yerine sülüman’ı koyarsak ne olur? Ben söyleyim ne olacağını: Sonumuz olur!

Yedi cihanın sultanı muhteşem Süleyman’ın yarı ömrü yatakta halvet ile geçecek ha? Elin cariyesi koskoca padişaha sülüman sülüman diyecek ha? Bre densizler! Muhteşem Süleyman o muhteşem sıfatını yatakta mı haketti sanırsın? Elbette ki gücü kuvveti şanına yakışır olmalı ve lakin, bre Allah’tan korkmaz kuldan utanmazlar! Size mi düştü sultanın performansı? Ne haddinize iki cariyeye gıybet mevzusu ediyorsunuz, aman da çok güçlüydü çok yakışıklıydı diye! İmansızlar sizii..

Yapılan eleştirileri okuyorum, elim ayağım titriyor yeminle. Yok belgesel değilmiş bu film, bir tv dizisiymiş. Yok bizim millet amma duygusalmış, yok efendim anası anneannesi babaannesi ve karısı ecnebi olan bir adam benim nasıl ceddim oluyormuş! Lan dingil! Sana ne benim ceddimin sulbünden menşeinden? Baban belli mi sen ona bak! Rus peşinde telef olurken düşün sen soyunu sopunu! Muhteşem münafık!

Belgesel olmadığı faslına gelince.. Neyin belgesel olduğunu neyin olmadığını anlayacak kadar görgümüz bilgimiz vardır hamdolsun. Herkes kendi işine baksın. Bizler eğer Çakır’ın cenaze namazını kılıyorsak, Kurtlar Vadisi ile hamamın namusunu kurtarıyorsak elbet bir bildiğimiz vardır. Şuuraltına bir sen mi hükmedecek bre izansız!

Ayrıca bu vesileyle şunu da belirtmek isterim ki: Hamam deyip geçmeyeceksin. Sen de geçmemişsin zaten, gözümüzden kaçmadı. Dizinin kayda değer bir bölümü hamamda geçer inşallah… geçmiş maşallah geçmiş! Bak yine şuuraltım su koyverdi, yoksa ne işi var hamamın la haremde? Haremin ne işi var padişahla? Padişahın ne işi olur hamamla? Şuuraltı tecavüzcüleri sizii.. Yıkılın karşımdan!

Rakı Balık ve çocukluğum

2011-01-13T07:25:00.003+02:00

Eminönü'de balık ekmek yemeden öte aleme gitmemek lazım, o kadar da iddialıyım. Çocukluğumdan bana kalan tatların başını çeker bu balık. Bazen, anneannemin köftesiyle yarışır. Sıralamada peşinden renk renk macunlar gelir, bir de Ambarlı'da bir dondurmacı vardı zamanında, onun dondurması. Ambarlı'da sahile çadır kurup yaz tatili geçirmişliğimiz vardır, dondurmacı o demlerden emanet kalmış belleğime.

Galiba ilk rakı balık muhabbetine ben bi karış boyumla o kamplarda şahit oldum. Gündüz denizde kıyıda sandalda döne döne yanan yüzen insanlar, akşam faslına mangalları yakıp balıkları atınca üstüne, bana gün doğardı. Bana ve bütün çadır çocuklarına. Mangal başında babalar, salata telaşında anneler ve kimsenin yokluğunu fark edemediği çadır çetesi veletleri.

Haydin yemeğee haydin yemeğee! diye dört koldan çağrılana kadar tavaf ederdik uzak diyarların börtü böceğini ve hatta saklı gizli kayalarını, boş evlerini, ağaç kovuklarını, kıyıya çekilen sandallarını, ağlarını, çakıl taşlarını. Çadırların az bi geri adım atıp meydana yol verdiği yerde toplanmış bulurduk bütün büyümüşleri. Bir iki masa atılmış olurdu kenara, masaların üstü tarihin ilk açık büfeleri. Rakı da rakı hani! Çok duydum ben bu haniyi, çok.. Buzların içine yatmış, buzlar çakırkeyf, yıldızlar şahit. Sol omuz melekleri günah defterini açmış, kanatlarını batan güneşin kanına bulamış, bekliyorlar kayıt düşmeyi.

Kısmetimize düşen ekmek arası balıktı, biraz salata. Rakının kokusuna, her gece fasıl heyetine dönüşen birileri eşlik ederdi. O birlerini biz gündüzleri ana baba abla abi diye tanır severdik, ama geceleri başka bi şey olurdu hepsi. Ne dönülmez akşamın ufku unutulurdu, ne akşamın olduğu yer, ne de bir ihtimal daha var.. Onların sesinden söylerim hala daha hepsini.

Şimdi kim ne halde bilmiyorum. Eminönü'de balık ekmeğin keyfi ne alemde, Ambarlı'da rakı balıkla sabahı eden çadır kampları kuruluyor mu yine, bilmiyorum. Sesler kalmış sadece, 'kimseye etmem şikayet..'

Pişmanlık duymak bir ihtiyaçtır

2011-01-07T22:14:00.007+02:00

Amaç:

"İyi insan" olmak.

Neden pişmanlık?

-Pişmanlık duymak bir ihtiyaçtır.

-Zaman zaman pişman olacağımızı bildiğimiz işler yapmanın, sözler söylemenin ve gereksiz yerlere girip çıkmanın kayda değer bir zararı yoktur.

-Yediğimiz haltlardan pişmanlık duymak, ruhumuzu yücelten, bizi 'iyi insan' olma yolunda emin adımlarla yürüten faydalı bir faaliyettir.

-Pişman olmuş bir insan kadar yüzüne nur inmiş, eli öpülesi bir varlık az bulunur.

-Yaptığı hiçbir şeyden pişman olmadığını söyleyenler, eşine az rastlanan türde iç bayıcı yaşam formlarıdır.

-Bu bakımdan, pişman olabilmek için şartlar zorlanmalı ve torunlara anlatılacak kalibrede hikayeler yaşanmalıdır.

Neden "Pişmanlık Noktaları"

-Önerilen pişmanlık noktaları size, bir şehir rehberi gibi yol gösterecek ve ruhunuz için elzem olan pişmanlıklarınızı yaşamanıza yardım edecektir.

-Bu noktalarda sadece kısa bir süre duraklamak, 'kendine acıma', 'kendini haklı çıkarma', 'kendini kutsama' ve 'kendime melek diyebilir miyim acaba?' aşamalarını tamamladıktan sonra süratle uzaklaşmak gerekir.

-Dikkat edilmesi gereken şey, bir pişmanlık noktasına defalarca uğramamaktır. Tadı damağımızda kalan bazı noktalar birkaç kere ziyaret edilebilir ancak önerilen, o tadın damak hafızasında kalması ve tekrarı yoluna gidilmemesidir. Çünkü suyu çıkmış pişmanlıklar kadar insanı doğduğuna pişman eden şey az bulunur ve bunun da ruhumuza gereksiz bir azap vermesi dışında hiçbir yararı yoktur.

Önerilen "Pişmanlık Noktaları"

-Bu bağlamda önerilen ilk pişmanlık noktası, lanet edip ayrıldığınız sevgilinize geri dönme kararıdır. Bir süreliğine sizi mutlu edebilme potansiyeli bulunan bu dönüş, kararı verirken harcadığınız zamandan daha kısa bir sürede mutlak bir pişmanlığa dönüşecek ve size hayatınızın en trajikomik pişmanlığını yaşatacaktır. Bunu yaşamadan "Ben de bu alemde yaşadım len!" demenin bir manası yoktur.

-İkinci nokta, mümkünse bir Beyoğlu barıdır. Popüler olmayan izbe bir bar tercih edilmeli ve iç kıyan bir müzik eşliğinde susuz rakı içilmelidir. Çevredeki insanların klonlanmış türevleri ortaya çıkmaya başladığında mayi tüketimi kesilmeli ve tadına varılacak pişmanlık için geri sayım başlamalıdır. Bu deneyimin en ilginç yanı, sadece ruhunuzun değil bedeninizin de pişmanlık nöbetlerinden payına düşeni almasıdır. Arzu edilen sonuç, size bir sonraki seans için "Zıkkım iç!" dedirtebilmesi ve midenizin, huzurlu bir geleceğe dair umutlarını pekiştirmesidir. Ancak özellikle birinci pişmanlık noktasına uğramayı adet edinmiş olanlar için bu sonucu beklemek, abesle iştigaldir.

-Bir diğer pişmanlık noktası 'intikam saati'dir. Zaman içinde kendinizi bir meleğe dönüştürmenin ilk adımı olan bu nokta, her ne kadar 'intikam meleği' formatından yola çıksa da, sonuçta melek melektir ve intikam ateşiyle yanan bir ruh için de bu tür kavram tartışmalarına girmenin gereği yoktur. İntikam seçenekleri elde edilmesi düşünülen pişmanlık derecesine göre gözden geçirilir. Tercih edilen seçenek keyifle uygulanır ve pişman olmak üzere beklenir.. Beklenir, beklenir ve sonunda o temiz kalbiniz derin bir pişmanlık duygusuyla sarsılır. Tanrım o ne müthiş bir duygudur! İntikamınızın türüne göre saatlerce hatta günlerce hissedilen bu pişmanlık emin olun ki ruhunuz için, çamur banyosunda gençleşmek isteyen bedenlerin aldığı haz ile yarışabilecek yegane yoldur.

-Önerilmeden geçilmeyecek pişmanlık noktalarından birisi de 'anlat açılırsın' formülüdür. Bir tür günah çıkarma ya da psikolog kanepesine uzanmaya benzeyen bu öneri, yakın arkadaşlardan uzak akrabalara ve hatta chat muhabbetlerine kadar uygulama olanağı bulunabilen nadide bir rahatlama yöntemidir. Sonucunda size sağlayacağı mız mız pişmanlık duygusu garantidir. Çenenize vurmuş olan bozuk sinirleriniz bir parça düzelir, ancak kafa şişirme kapasitenizle yüzleşmenizin yarattığı pişmanlık hissi baki kalır. Böyle bir pişmanlık duymanın tek faydası "Allah'ım ne kadar saf, ne kadar içi dışı bir şeyim ben böyle!" deme keyfini size yaşatmasıdır.

Sonuç:

Pişmanlık duyabilmek için, çeşitlemesi yapılacak bir çok yaşam deneyimi bulunabilir. Önemli olan, teması ne olursa olsun pişmanlıkları 'oh sefam olsun' tadında yaşayabilmektir. Her ne kadar sefası sürülen bir şeyle, pişman olunası bir şey yan yana gelemeyecekmiş gibi duruyorsa da, zaman zaman buluşan bu ikili şiddetle tavsiye edilir. Ruhumuzun gelişimi ve 'iyi insan' nitelendirmesine tez elden kavuşabilmemiz için hemen her konuda "Pişmanlık Noktaları" tespit etmeli ve bunların bir acil eylem planı çerçevesinde değerlendirilerek uygulaması yapılmalıdır.

Sonra noolmuş notu: hahha ya ben bunu yazdığımda bir reklam ajansında metin yazarı olarak çalışıyordum. Bi yandan da resmi bi takım kurumlara, işte belediye valilik vs gibi bi takım yerlere abuk sabuk proje sunumları yapıyorduk. böyle bir sunum tekniği vardı kullandığımız, bana da epey bi gelmiş olacak ki hafiften üşütüp yazmışım böyle bi şey:/

2011-01-07T09:19:00.006+02:00

Mutluluğun ders notları

2011-01-06T00:46:00.003+02:00

“Evet ben mutluyum” dediğimizde, mutluyuzdur.

Belki çok istediğimiz bir şey olmuştur, belki bir hastalıktan kurtulmuşuzdur. Belki de çok özlediğimiz birine kavuşmuşuzdur ya da sadece hava güzeldir, aynadaki aksimiz gözümüze bir hoş gelmiştir falan falan..

Mutluluğu sürekli yaşayan ama gerçekten, yaşamının her anında göğsünü gere gere “ben mutluyum kardeşim!” deme zevkini tadan kaç insan evladı var acaba? Hani 'aptallık en büyük mutluluktur' savıyla biçimlenen mutluluk değil demek istediğim. Harbi mutluluk!

Yok değil mi? En azından benim çevremde artık öyle insanlar yok. Tamam kabul ediyorum, yaşam şartları, ülkenin hatta dünyanın durumu, bir merhabayı bile birbirinden esirgeyen insanların varlıklarını sürdürmeye çalıştıkları kentler ve daha bir ton nedeni var bunun.

Ama bazen düşünüyorum ve diyorum ki kendime, acaba bizler cevabını asla bulamayacağımız sorular üretmeye başladığımızda mı kaybettik mutluluğu?
'Mutluluk nedir?' ile başladık, o kadar çok tanım ve reçete ürettik ki sonunda “yok be abi, bu durumda ben kesin mutsuz bi şey oluyorum” deyip rahatladık.

Daha çok mutlu olmak için, daha sağlıklı olmaya karar verdik. Haksız da sayılmazdık çünkü sağlık her şeyin başıydı. Ama sonra, yemeden içmeden kesildik. Mümkünse sadece otlarla beslenen, bilmem kaç tür mineral katkılı sudan başka bir şey içmeyen garip bir canlı türüne evrildik. Şöyle batan güneşe karşı iki kadeh devirdiğimizde suçluluk duyar olduk. Hele yanında bir de mezenin dozunu kaçırmışsak, bunalımlara girdik. Ama asıl hüsranı bu malzemeye bir de sigara yakışır dediğimizde yaşadık. İki duman arası kahrolduk, ölüp ölüp dirildik.

Geleceğimizi düşünüp imkanları el verişli, parası bol bir işimiz olsun istedik. Çocuklarımızı bu tür mesleklere yönlendirdik. Sonra saatleri saya saya tükettiğimiz ömrümüzün son baharında resim kurslarına yazıldık, korolara katıldık. Bazen yeteneğimizin olmadığı yerde imdadımıza hırsımız yetişti. Olmazı olur yapmaya çalıştık, olmadı. Ve her olmayışın nedenini, kendimizden başka her yerde ve herkeste aradık. Dev aynaları serdik egolarımızın önüne, kesmedi, sihirli aynalar yarattık. Her şeyi bildik ama bir kendimizi bilemedik.

Aşık olduk, aşkı yaşayamadık. Kadın erkek bir imzanın derdine düştük. Hayırlı kısmetler dilenmişti bizim için, bulmaya odaklandık. Kaç sevda yanaştı kıyılarımıza kim bilir, ama “ya sonra?” kazınmış ya ruhumuza, haliyle korktuk, kaçtık. Günler, aylar ve yıllar sonrasını düşündük de “peki ya şimdi?” demeyi akıl edemedik.

'Yapılacak işler' listesiyle büyüdük, formüllerle yaşamaya çalıştık, sorguladık, sorduk, irdeledik, özlü sözler okuduk, haplar yuttuk hayata dair. Başa çıkamadığımız anlarda iki dakika delirip, ciddi anlamda mutlu olmayı başardık. Kimse inanmadı mutlu olduğumuza, tedavi edildik.

“İyilik, sağlık” diye diye, ölüp gittik. Geriye sorularımız kaldı. Şu dünya üzerinde, bir gün gelip de öleceğini bilerek yaşayan tek canlı türü, bizlerdik. Belki de bu yüzden çok mutsuz varlıklardık. Sonsuzlukta var olabilmek için 'mutlu olmanın bilmem kaç şartını, yollarını, sırlarını' ürettik, tükettik.

Bedenlerimiz doğaya karıştı gitti. Bizi biz yapan ruhumuzdur dedik ama o ruhun yaşamasına izin vermedik. Neyi zorladığımızı ben anlayamadım. Altı üstü üç günlük şu yol filminde biz nerede kendimizi yitirdik? Çok mu değerliyiz? Çok mu zavallıyız?

“Tanrıyı güldürmek istiyorsanız, plan yapın” demiş Albert Einstein.

Merhumun cümle aleme dilini çıkardığı o malum fotoğrafını, bu ‘özlü söz’ünün uygun bir yanına iliştirelim ve “ya sonra?” demelere devam edelim.

Godot'yu Beklerken

2011-01-04T08:37:00.009+02:00

Samuel Beckett'in "Godot'yu Beklerken" (en attendant godot) adlı oyununda beş kişiyle karşılaşırız: Estragon, Vladimir, Pozzo, Lucky ve Çocuk.

Estragon ve Vladimir Godot'yu bekleyen iki garip insanoğlu, Pozzo ve Lucky karşılarına çıkan birileri ve Çocuk da Godot'dan haber getiren bir ulaktır. Oyunun geçtiği mekan büyük bir olasılıkla tepsi gibi düz bir tepe ve o tepedeki tek ağacın çevresidir. Mekan ıssız, zaman ise konuşmalardan anladığımız kadarıyla 20.yy.'ın ortalarıdır. Godot'yu bekleyenler kimi zaman bulundukları yeri ve zamanı unutan, kimi zaman çekip gitmek isteyen ama bunu yapacak cesareti içlerinde bulamayan, ancak yine de neden beklediklerini tam olarak bilemedikleri halde beklemeyi kendilerine iş edinenlerdir.

Vladimir, Estragon'a göre belki biraz daha aklı başında gözükür. En azından Estragon gibi unutkanlık sorunu yoktur. Hatta zaman zaman düşünmeye bile teşebbüs eder. Estragon Pozzo'nun sıyırıp attığı kemiklere saldırır, Vladimir ise buna yüz vermez. Ancak sonuçta ikisi de sefil yaşamlarına bir anlam kazandırmaya çalışan, bunun için de kendilerine Godot'yu beklemeyi amaç edinen iki insandır. Mekandaki o tek ağaç belki tüm "Dünya", belki de neden içinde olduklarını çıkaramadıkları "Yaşam" dır.

Oyundaki zaman kavramının belirsizliği ağaçtan bize yansır. Dün ile bugün arasında geçen, saatler de olabilir, yıllar da. Eğer Estragon ile Vladimir'e İnsan ırkının genel özelliklerini yüklersek, onları tek tek kişiler olmaktan çıkarıp daha toplam bir varlığa dönüştürürsek, zamanın belki de sayısız yılları kapsadığını düşünebiliriz.

Ne de olsa insanlar genellikle bir şeylerin olmasını beklerler. Yıllardır, yüz yıllardır, hatta bin yıllardır. Ayağa kalktıkları o ilk andan beri hep, neden ayağa kalktıkları da dahil olmak üzere yaşamı, yeryüzünü, yıldızları sorgulamış ve ne kadar bilgi sahibi olurlarsa olsunlar, aslında ulaşmak istedikleri bilginin kıyısına bile varamadıklarını hissetmişlerdir. Durum böyle olunca da, tüm varoluşların sırrına ermek için hep birinin ya da bir şeylerin gökten inip açıklama yapmasını beklemişlerdir. Ölümü tanımışlar ama daha varoluşu bilemeden, yok oluşu kabule yanaşmamışlardır.

Estragon ile Vladimir'in karşılaştıkları Pozzo onlara, toprakları üzerinde bulunduklarını söyler. Pozzo bir toprak ağası olabilir ya da daha geniş anlamıyla bir efendi. Pozzo'nun sermayeyi temsil ettiğini düşünürsek diyebiliriz ki Pozzo aslında iktidara sahip olan egemen sınıftır. Ben Pozzo'yu Devletle eşleştiriyorum.

İnsanların bir araya gelip doğaya ve kendilerince düşman ilan ettikleri başkalarına karşı oluşturdukları bir aygıt olarak görüyorum devleti. Birlikte olduklarında bir üst yapıya ait olduklarını hissettiklerinde, uğrunda yaşayıp ya da ölebilecekleri bir amaç edindiklerinde, insanların kendi varoluşlarını yok oluşlarını pek de umursamadıklarını düşünüyorum. Devletin insanların yaşamlarına anlam kazandıran bir yanı var. İsyan etmek istediklerinde bile buna zemin hazırlayan ve yıkıp, yerine yine bir benzerini getirme sürekliliği sağlayan başka bir yönü de.

Peki, Pozzo eğer Devlet ise ya da gerçek iktidarı ellerinde bulunduran egemen sınıflar, Lucky ne oluyor? Oyunda Lucky, efendisinin yanından ayrılmayan bir köle gibi. Aşağılanmayı kaldırıyor hatta Pozzo'ya göre, terk edilmemek için tüm bunlara seve seve katlanıyor. Ancak diğer yandan, efendisini çileden çıkarabiliyor. Eskiden onu eğlendirirken, oyalarken ve düşündürürken şimdi ağzını açmıyor. Açtığında da kafalar karışıyor, sinirler geriliyor. Efendisinin yükünü o taşıyor, hizmetini görüyor ve belki de, efendi ile diğerleri arasındaki iletişimi sağlıyor. Yani, ona eskiden anlattığı hikayeler, oradan buradan duyup getirdiği haberler ya da eğlenip dinlensin diye yaptığı her şey aslında efendisiyle, hükmettiği ahali arasındaki köprüyü oluşturuyor.

İktidarlara egemen olan sınıfların sahip oldukları ideolojik aygıtlara denk düşüyor Lucky. İstenince güdülen halk için dans ediyor, istenince düşünüyor. Ancak ucu elden kaçınca gevşeyen ipler gibi, gün gelip de işlevini yitirmeye başlayınca efendi tarafından gözden çıkarılabiliyor. Tabii yerine yenisi konmak koşuluyla. Lucky'nin o tek söylevini ben, belki biraz komik olacak ama bizim medyanın bu günlerdeki haline benzetiyorum. Baskıdan kurtulunca "konuşmaya başlayan" ancak, her şeyi aynı anda yılların sabırsızlığıyla söyleyip bitirmek isteyen, rüştünü ispat etme isteğiyle, efendiye karşı kusur işlememe dürtüsü arasına sıkışıp kalan bir hali var.

Pozzo'nun zamanın bir yerinde kör olmasıyla, Lucky'nin de dilsiz olması, temsil ettiklerini düşündüğüm sistemlerin yapısına aykırı olmasa gerek. Egemenlerin zaafa düştükleri anlarda, onları ayakta tutan, bir sonraki bahara çıkaran birileri hep olmuştur. Ya uyguladıkları korku dozu yüksek baskı metotları, ya da geleceğe yönelik teklif edilen pay almalar, rüşvetler. İdeolojik aygıtlar sistemin bu gününü pekiştirirken, yarınını da kotarma görevine ve gücüne sahip değiller mi? Biri kör olduğunda diğerinin dilsizliği veya sağırlığı sürpriz mi sayılmalı?

Tüm bu karmaşanın ortasında bir şekilde dünyaya gelmiş olmanın dışında bir suçu ve aslında pek de bir işlevi bulunmayan insanoğlu ise, içinde olduğu ne alınır ne de satılır bu durumuna bir anlam vermeye çalışıyor. Ne yapıyor? Sığınacak bir kuytu arıyor, elinden tutacağı bir veli ve dayanacağı bir ağaç.

Estragon ile Vladimir'in bekledikleri Godot, aslında Tanrı mı? Eğer öyleyse bu Tanrı'dan neden Pozzo'nun ve Lucky'nin haberleri yok? Dahası, neden Pozzo'yu gördüklerinde onu Godot sanıyorlar? Godot eğer Tanrı oluyorsa, ondan haberler getiren Çocuk bir tür peygamber olabilir mi? Ya da bir melek? Öyleyse bu nasıl bir elçi ya da melek ki, yalan söylüyor? Çok iyimser bir yaklaşımla Çocuk için diyebilirim ki, o bir gelecek umududur. Ancak bir çocuk söylediğinde yalan sayılmayan şeyler söyler ve tüm saflığıyla der ki: "Ümit etmekten vazgeçmeyin."

Belki de Godot, hepimizin içinde zaman zaman belirip yok olan "çekip gitme" isteğini bastıran bahanelerin toplamıdır. Ayağa kalkan ama aslında kendi ayakları üzerinde duramayan insanoğlunun, varoluşunun ve yok olacak olmasının acımasız gerçeğiyle yüzleşmesini önleyen bir tür supaptır.

Sonuç olarak bence "Godot'yu Beklerken" bir insanlık öyküsüdür. Absürd tiyatronun bir örneğidir. Bu oyunu izleyenler, salondan ayrılırken pek de mutlu sayılmazlar. Hoşça bir-iki saat geçirip, sıkıntılarını unutmamışlardır. Yoğun bir söz ve mimik bombardımanına uğramış, silkelenmiş ve biraz da hırpalanmışlardır. Çoğunun aklında, o bildik sorular şekillenmiştir: "Ben kimim?", "Burada ne işim var?", "Nasıl yani?!"

Oyunun bir başı ya da sonu olduğunu kimse iddia edemez. Her an, bittiğini sandığımız noktadan başlayabilir. "Saçma" kavramına açıklama getirmenin bir yoludur bu, tıpkı insanoğlunun halleri üzerine edilecek ciltler dolusu sözler gibi.

---------

Elzem not: Eski ama çok sevdiğim yazılarımı bu ne idüğü belirsiz blogumda toplamak istiyorum. Godot'yu Beklerken de böyle bir yazı. 1999 yılında Radyo-Tv'de okurken bir dersin ödevi olsun diye yazmıştım. İlk olarak Düşle'de yayınlandı yanlış hatırlamıyorsam. Sanatlog ve Dipnot.tv'de var bir de. Benim bildiğim bunlar, tabii, arşiv blogum liladee dışında. Ama galiba birleştirecem iki blogumu, bakalım, niyet bu en azından..

Ateistler, güçlü insanlar

2010-12-30T23:40:00.003+02:00

Ateistlerin çok güçlü insanlar olduklarını düşünüyorum. Sağlam insanlar, kafaları yürekleri sağlam. Ben onlardan değilim, nedenini anlatacam şimdi.

Giriş olsun mevzuya: Hiçbir dine inanmıyorum. Bu inanmama halinin adı sanı nedir, zerre umurumda değil. Yeni bir durum da değil üstelik. Böyle cümlenin tam işaret ettiği yere gayet rahat odaklanarak beyan ederim ki, altı yaşından beri halim budur. Altı yaşımın yaz aylarında beni, ailede herkes Yasin okuyor Kuran biliyor diye Kuran kursuna yollamışlar. Aynı gün ben bi daha gitmeyecem diye dönmüşüm eve. Döndüm, düzeltiyorum. Hocaya neden başımızı örtüyoruz?diye sordum, o da Allah emri dedi. Ben de neden Allah saçlarımı göstermemi istemiyor dedim.. vs vs.. Bu sorunun malum, makul bir cevabı yok. İnanç meselesi. Ben inanmadım.

Kuran'ı farklı çevirilerden defalarca okudum, bil de öyle konuş diye. Aklıma değil ama bazen içime sinen çok sözü olduğunu gördüm. İnsanız ya sonuçta, bir yerinden yakalıyor. Ama yüz elli yerinden bırakıyor o ayrı. O da benim edepsizliğimden olsun hiç mühim değil. Yine aynı gönül ve vicdan rahatlığıyla beyan ederim ki, evet ben hiçbir dine inanmıyorum.

Allah fikri de pek yakinim değil. Dil alışkanlığı, içine doğduğum kültür alışkanlığı, sosyolojik müslüman mıyım neyim bilmiyorum belki de bunun alışkanlığı, aman allahım diyorum, allah layığını versin he mi diyorum, ve lakin, allah belanı versin! dememeye azami dikkat gösteriyorum. Bela okumayın derdi anneannem.

Tamam ateist faslına geliyorum. Benim için bi galaksi ruhuna inanmak çok kolay. Hatta bi uçan spagetti canavarına bile gayet ciddi inanacak potansiyelim mevcut. Uzay 1999 diye bi dizi vardı ben çocukken, Ay çekip gidiyordu, ayrılıyordu Dünya'nın yörüngesinden. Üzerinde bi ay üssü kurmuşlar, içinde bi ton insan var. Onlar da mecburen çekip gidiyorlardı. Uzay boşluğunda bi tür uzay gemisine dönüşen aydede ile alemlere akıp, maceradan maceraya koşuyorlardı.

Evrenin, yaşamın ve akla hayale gelebilecek ya da gelemeyecek her şeyin yaratıcısı olan tanrının şu kıytırık gezegendeki az bi zeka sahibi canlıların saçıyla başıyla uğraşabileceğine inanmayan ben, aydedenin uzayda fink atabileceğine inandı. Ve galiba, galaksi ruhuna iman edişimin de aslı astarı budur. Başladığı yer.. bak imanın kaynağı bir tv dizisiydi diyorum, hesap et.

Öyle ya da böyle, bir tanrı fikrine hiçbir zaman karşı çıkmadım. Aksine (ve gayet açık ki şu saatte, firari aydedenin hatrına) çok da romantik geldi bana. Çok da gizemli. Bilinmeyen bir varlık!

Belki ben de bu gizemli varlığı hayal dünyama havale edip mesut bahtiyar yaşar giderdim ama bir gün babam öldü. Yatağında öldü, en son benim haberim oldu. Söyleyememişler. Neyse, ben onu bi kez daha görmek istedim ama yok bırak yapma falan dediler. Dinlemedim. Babam beni alnımdan öperdi, ben de onu alnından öptüm. Soğuktu. Ve galiba biraz da beyaz. Kanı çekilmiş, soğumuş. Orada, yatakta yatan biri var, babama benziyor, ama sanki o değil. Can çekilmiş. Ya da ruh. Bi şey bırakıp gitmiş onu.

Yok be yahu, yani buradan işte ruh var şu bu falan o mevzulara girmeyeceğim. Ne bileyim ben. O an şuna inanmak istedim: Babam bedenini burada bıraktı, başka bi yere gitti ve orada çok iyi. Sarı gelin'i dinliyor, bi kadeh rakı, annem yine ıspanaklı böreğini yapmış, bi şekil yollamış.. hatta yok ama bundan çok daha keyfi yerinde, çünkü koskoca bir semaver çay demlenmiş, babam da bir sigara yakmış falan filan..

Ben onun yok olduğa inanacak kadar güçlü olamadım. Galaksi ruhuyla birlikte alemlere aktığını düşünmek bana daha iyi geliyor. Bak daha annem giderse ne halt yerim bilmiyorum. Asıl babam naapar onu hiç bilmiyorum. Sonra bi ara gidip görmek istiyorum o ayrı.

Ateistler benim asla olamayacağım kadar güçlü, sağlam insanlar. Kaçacak sığınacak bi şey aramak yerine..
Neyse ne işte. İyi insanlar.

Platonik aşk

2010-12-29T10:31:00.003+02:00

Şöyle bi şey: Koskoca bir bahçe düşünün, bahçede çayır çimen var, çalılar var, kaktüsler menekşeler akşam sefaları kasımpatılar var. Hatta üç ayrı renkte açan gül fideleri ve tek başına bi köşede küsmüş oturmuş lavanta bile var. Ama hepi topu iki adet ağaç var, başka ağaç yok. İkisi de bahçenin bir köşesine dikilmişler, karşıdan görüyorlar birbirlerini. İşte bir ilkbaharda ağaçların dalları yepyeni yapraklarla dolmaya başlamışken, yapraklardan biri karşı ağacın dalında daha yeni açmış bir yaprağı fark ediyor...

devamını, bahçenin kıdemli gelinciğinden dinleyelim:

"Günlerden bir gün, hani sonbaharın geldiğini anladığınız o ilk an vardır ya, işte öyle bir anın yaşandığı o ilk gün, ağaçtan düşen ilk yaprak yere doğru inerken durakladı. İstediğinden değil, ona kalsa, düşmek şöyle dursun sararmayı bile istemezdi. Ama ne var ki, doğası gereği önce sararması sonra da yere düşmesi gereken bir yapraktı. Belki daha tam sararmamıştı ama o bela rüzgara yenilip gitmişti işte.

Rüzgarın onu dalından alıp da efendice yere bırakacak hali yoktu. Ağacın gövdesini turladı önce, sonra tam yere değecekken, yine havalandı. Belki kendi dalına kadar uçacaktı. Belki karşıdaki ağacın bir dalına takılacaktı. Keşke öyle olsaydı! Nasıl isterdi bunu.. nasıl! Taa bahardan beri, gözünü açtığı o ilk andan beri karşı ağacın dalındaki "o" yaprağı gördüğü andan beri, nasıl da istiyordu uçup gitmeyi.. ne olurdu sanki aynı ağaçta olsalardı?

Ama o zaman da, belki onu hiç görmezdi. Oysa şimdi.. artık belki de o ağacın o dalındaki o yapraktan, sonsuza kadar ayrı kalacaktı. Görmeyecekti bile. Yağmurları hatırladı. Ama en çok, o ilk yağmuru. Tek bir damla kalmıştı üstünde ve o tek damla, ışıl ışıldı. Belki de onu hep böyle hatırlamalıydı.

Yere indiğinin farkına varamadı bir süre, takılıp kaldı düştüğü yere. Çevresine bakındı. Bir karıncayla burun buruna geldi. Ucundan çekiştirildiğini hissetti, yerinden kıpırdamadı ama.. o kadar dönüp durmalardan sonra hiçbir yere gitmeye niyeti yoktu zaten. Karınca da vazgeçti sonunda. Tam 'nerdeyim ben?' diyordu ki, gözüne ilişen o renkle irkildi.

Aynı rüzgara hayır diyemeyen başka kim olabilirdi ki? Hiç bu kadar yakın olmuş muydu ona? Nasıl da zarif bir sararmaydı bu? Hey tanrım! Tıpkı o ilk yağmur damlası gibi, o sessiz duruşu gibi, onu gördüğü ilk an gibi.. o ilkbahar gibi.

Yanında, ama sonbaharda."

Aşık deve notu: Ne yani foto diye sararmış yaprak mı koyacağıdım?

Hatalıyız ezelden

2010-12-27T19:03:00.004+02:00

Sosyal paylaşım mekanlarına takılan memleket evlatları, nasılsınız anacım iyisiniz işallah? Taşına toprağına cümleten gurban olduğumuz memleketimizin muhteşem kurumu diyanet'in başındaki şahane zat neler buyurmuş okudunuz mu acabağ? Okuyup da nedamet getirdiniz mi, yoksa ağlarına yakalandığınız o zehirli o irin kuyusu o yapış yapış ziftli bataklıklarda iyice dibe vurdunuz mu? Ahlakımız şeyoluyo lan farkında mısınız?

Ey bu vatanın muhterem anaları, bacıları teyze ve halaları, yengeleri ve nineleri.. Günlük dayak, taciz, küfür ve tecavüz istihkakınızdan memnun musunuz? Biliyoruz ki her gün içinizden ancak bir iki tanesinin ol sebeplerden öldürülme şansı oluyor. Sabır edin canlarım şekerlerim bi danelerim, sabır eyleyin noolur. Memleket delikanlıları amcaları dayıları babaları dedeleri ve abileri, sizlere layık olabilmek için gece gündüz demeden çalışıyor, uğraşıyor. Çok seviyolar sizi lan.. yeminle bak. Öyle çok seviyorlar ki, ölürem kızlar naz eylemen yani. Bi kadir kıymet bilin. Efendi ölün, temiz ölün.

Şişşt delikanlı! Yakışıklı şey, senden naaber koç? Her birinizi törenle merasimle duayla düğünle pipilerinizi keserek erkek eyledik. Dosta düşmana aç da göster diye diye -özür dileriz ama- galiba biraz deleyledik. Bak yazık kıyamıyorum alayınızı manyak ettik demeye ama anla sen. Erkeksin senn ERKEKSİN SENN!! diye diye, iki gramlık etini kutsaya kutsaya, seni bir ince zarın zebanisi eyledik.

At senin avrat senin silah senin şan senin. Anandan başka bir kadına saygı duymamayı- aç kulağını iyi dinle- ne yazık ki, çoğunlukla yine analardan öğrendin. Yahu çok kadın sevdin, çok aşık oldun ama o kadını ancak anne olunca koyacak bi yer buldun. Ama bi yamuğunu görünce yine affetmedin be civanım? O nasıl iş? Bendeki soruya bak sen! Kızını, evladını yahu ötesi var mı daha, çocuğunu bebeğini kınalı kuzusunu namus belasına öldürebilen biçarelerden söz ediyoruz salağım! Ya ne olacağıdı?

Tamam çok güzel anladınız, şahanesiniz.. Evet sinire kestim. İçimden iki şey aynı şiddetle birbirini ite kaka geliyor: Ya olabildiğince çemkirecem, bağıracam çağıracam ve bi boka yaramayacak. Ya da alayına boşverip keyfime bakacam, yine bi boka yaramayacak.

Eh ama en azından şurada dökülüp bi parça hafifliyorum yav az şey değil.
Pöff hakikaten.

Panayır yeri gibi olmak istiyorum

2010-12-20T20:52:00.002+02:00

Arada bir blogumu açıp öylesine bakıyorum. Ben bunu zamanında neden açmıştım ne yapacaktım da şimdi hatırlamıyorum falan diye mal mal ve aynı zamanda gayet ciddi yüzüne yüzüne bakıyorum. Cevap yok!

Alenen sallamanın adına bazen kurgu, bazen de hayal gücüm şahanedir benim demekten hiç çekinmedim. Yazdıklarımın neresi gerçek neresi yalan neresi minare neresi kılıf.. hiç bilemedim. Bilmek de istemiyorum. Başından beri emin olduğum tek bir şey var bu fasılda: Bu blogun bir tarzı teması şusu busu yok. Yahu iki etkili etiket bile dikemedim ucuna. TRT’nin eski müzik programlarını hatırlatıyor anasını satiim.. “her telden her gönülden nameler” haha..

Tamam madem öyle şöyle bi aklıma esenler sıralaması yapayım:

Memleket: Yine panayır yeri gibi. Son bombaları şuraya not diye eklesem hep beraber gül gül bi haller oluruz. Olalım, ekliyorum..

Not 1) RTÜK başganı zat "homoseksüellik milli ve manevi değerlere aykırıdır” demiş. Şimdi bu söze gülmek bile ağır iltifat olur, ben kendisini sevdiği delikanlılara şiirler yazan Osmanlı sultanlarına havale ediyorum.

Not 2) Enerji ve bi şi daha bakanı sakallı zat "işçi gerekirse 16-18 saat çalışacak” demiş. Tayyip bi ara hatırlatsa keşke köleliği belki İslam kaldıramadı ama insan evladı bi şekil halletti o işi çoktan. Aman noolur kimse kölelik kalkmadı aslında şekil değiştirdi şu oldu bu oldu diye gelmesin rica edecem. İşin o taraflarına hiiç girmeyelim. Girmeyelim çünkü bu nazenin blogcum bu işler için uygun bi yer değil. İncileri dökülüyor, o bakımdan.

Not 3) Başka bi bakan kişisi de öğrenciler kendini yerlere atıyor, aslında polis pamuk şekeri yi yavrum yi demiş. İşte bu efendiyi doğrudan uçan spagetti canavarına havale ediyorum, kara deliklere gelsin işalaa.

Kahveperisi: Memleketten hallice hahahh.. Ya aslında keşke panayır yeri gibi olsam. Birileri ya da bi şeyler beni hizaya sokmaya çalıştığında delleniyorum. Çocukken dellenirdim, yaramaz derlerdi. Az bi büyüyüp dellendiğimde edepsiz oldum. Bu gitti böyle bi zaman, sonunda beni teneşire havale edip külliyen rahatladılar. En ergen hissiyatımla sesleniyorum: Beni rahat bıraktığınız ölçüde rahatsınız..

Gelecek program: Özüme dönecem şekerim hiç merak buyurmayın. Şimdi böyle program falan deyince fark ettim, ne zamandır medya anıları tv falan bi dalmamışım. Telafi etmek lazım, hem zaten galiba bak şimdi aydım, blogun sebebi hikmeti de buydu galiba.

Bir fotoğraf, çok söz

2010-12-15T15:53:00.003+02:00

15 aralık 2010 / odtü

Sex and the City

2010-12-09T21:10:00.006+02:00

Edepsiz not: Aslında bu yazı daha çok üşenmekle ilgili, ona göre okuyun sonra hanimiş sex and the city? olmasın.

Bazen, anlatmak istediklerimi anlatamıyorum. Aslında çoğu zaman canım bir şeyler anlatmak istemiyor. Üşeniyorum. Bu huy yeni yeni peydahlandı bünyemde. Aklımda ve dilimde sözlerle şuraya oturup (ve daha fenası, misal yakın bir arkadaşımla oturup) hiçbir şey söylemeden kalktığım oluyor. Çok oluyor hem de. Neden böyle oluyor diye bi düşüneyim dedim, baktım ona bile üşeniyorum.

Bazen yakın arkadaşlar sen bi şey anlatmasan da anlar halinden. Mimiklerini bile ezberleyen, kaşından gözünden destanlar indiren birine neyi uzun uzun anlatacaksın ki? Hoş anlatmaya kalksan itiraz etmez ve, o anlatsa sen nasıl dinleyeceksen, o da öyle dinler. Akıl fikir sorarsan belki cevap verir. Sormadan söyleyeni de zaten arkadaş diye yanaında gezdirme bence.

An itibariyle: Neden böyle sen sen diye kendimi senin yerine koyup adına konuştuğumla ilgili hiçbir fikrim yok.

Peki madem canım bi şey anlatmak istemiyor, o zaman ben de canıma bi şey anlatırım. Şimdi lütfen hayalinizde en ceberrut hocanızı canlandırın, ve onun işaret parmağını. Sağ el ya da sol el fark etmez, bu fasılda hayal gücünüzü serbest bırakın. Ama değişmeyen imge şu olacak: Bu parmak size doğru yukarı aşağı gittikçe artan bi ritimle sallanacak. Hazır mısınız? Başlıyorum o zaman:

"...Üşenmenin sonu nedir biliyorsun değil mi evladım? Hayatta hiçbir şeye üşenmeyeceksin. Yorgunluk tembellik nedir hiç bilmeyeceksin. Sen sana ayrılan vakti çok fazla mı sanıyorsun? Ne kadar az zamanın var aslında, biliyor musun? Öleceksin evlatcım. Öleceksin ve sonra istemediğin kadar dinleneceksin. O zaman her neye üşenmek istiyorsan hepsine birden ister tek tek, ister toptan toptan üşenirsin. Tamam mı güzel çocuğum, anlaşıldı mı? Duymuyorum sesini.. Duymuyorum! Sen harekete geçene kadar da sesni görmeyeceğim ve duymayacağım..."

Cevap olarak: Çok da fifi diyebilirsiniz, keyif sizin. Ya şuna ne demeli: "Ey kör anla bu yer bu gök boş! Bırak onu bunu gönlünü hoş tut hoş. Şu durmadan dağılan alemde hepsi hepsi bir nefestir, gerisi boş!" (Ya evet ne acı değil mi, kazık kadar kadın Manga dinliyor.) Pardon ama. (Cevabım yine fi ve fi.)

Yahu neyse, bugün hayli saçma bi şeyler yazmıştım, böyle dandirik bi vtr gibi olsun bu yazı, insert atayım şuracığa:

Yazının başlığı: Erkekler Sex and the city izlesin

Açıklama şeysi: Arkadaşım ben de biliyorum şu dizinin anlattığı kadınların yaşam tarzının, koşullarının burada kaç kişiyi ilgilendireceğini, ya da hitap ettiğini ya da neyse ne işte. Ama bi şekil de olsa yakın geliyorsa, bir tarafı uyuyorsa hedef kitle saflarında göz atılabilir.

Sex and the city’nin bütün bölümlerini bi daha bi daha izleyip şöyle bir karara vardım:(Ki, benden önce muhtemelen bi ton insan evladı aynı karara varmıştır.)

Bu diziyi ergenlikten delikanlılığa yeni terfi etmiş erkekler şifa niyetine izlemeli. Ders olarak izlesinler diyorum. Hatta ellerinde bir defter olsun, not tutsunlar. Dizi aman da aman pek şahane bi şey olduğu için değil, kadınlar hakkında 120 yıl boyunca eşeleyecekleri saçma sapan ve son derece basit “ne ki şimdi bu”lara, yarım saatte cevap bulabilecekleri için.

Bu diziyi bir de benim akranlarım izlesin, kafalarını dağlara taşlara vurmak için. Lan ne gereksiz hissiyatlarla, ne salak sorunlarla ne gudik dertlerle yıllarımızı çarçur etmişiz diye. İzlerken insan kendini pek bi akıllı hissediyor, o ayrı. Mesela yazar ablayla sevgilisi birlikte bir düğüne gidecekler, abla hediye almış, isitiyor ki üzerindeki karta ikisinin de ismi yazılsın. Sevgili “Büyük” yakışıklısı ise mıy mıy ediyor, adı falan yazılmıyor. Ve dikkat buyurunuz lütfen: Bu hadise yazar ablamız için nasıl moral bozucu, nasıl irdelenesi incelenesi üzerinde kafa patlatılası ve diğer üç kadınla saatlerce konuşuşası bir dert oluyor, anlatılır gibi değil. Yaşanılası hiç değil.

Ama şu var ki, bu familyadan gelen pireleri, devasa develere döndürme aşamalarından geçenler için bunu söylemek kolay. O develerle bi şey olmadığını, sevdaların yollarında düzdüğümüz kervanlarla anladık değil mi canlarım? (Burada canlarım’dan kasıt, canımın içisi hem güzel hem akıllı hem zeki hem ve hem olan bütün yetişkin kadınlardır.)

Diziyi zinhar izlememesi gerekenler ise 17-27 yaş aralığında pimi çekilmiş elbombası ambiyansını haiz genç kadınlardır. Bu kadar da net söylüyorum. Nedenlerini anlatmayı ise son derece gereksiz buluyorum.

Yazı bitti dağılın notu: Evet yahu bitiremedim ne yapayım. Ve bu sefer üşenmedim de. Ne söylemişim, ne anlatmaya çalışmışım diye dönüp başından okudum, yazık lan dedim kendi kendime. Konuştum öyle bi zaman, işte bu salak muhabbetin bi yerinde üşendim devam etmeye.

pööff:/

Düşünce okuyan alet: Canın çok sıkılabilir!

2010-11-30T10:44:00.003+02:00

Düşünebilmek, insan ırkının belirleyici özelliğidir malum. Birer telepat olana kadar bu fasılda özgürüz. Herkes kendi aklınca ister peri gibi, ister zebani gibi ve hatta isterse kukumav kuşu gibi düşünmekte özgürdür diye, ezberden kısaca aktarılabilir.

Ama bence düşünce özgürlüğü: Kallavi bir çağ yalanıdır. İfade özgürlüğü de bu yalanın yardakçısıdır.

Çünkü,
özellikle son 20 yılda Dünya'da insan evladına neyi nasıl algılayacağını, nasıl bakıp nasıl göreceğini, ne yiyip ne içeceğini, neyi nerede hangi şekilde giyineceğini, neleri dinleyip neleri beğeneceğini, kaç beden olacağını, imajı, markayı, sloganı.. vs. vs. nasıl düşüneceğini belleten, insanlık tarihinin en despot, en zalim öğretmeni vardır. Ki, biz buna piyasa diyebiliriz misal. İstersek sermaye diyelim. Dini yok, milliyeti yok. Hedef kitlesi aynı colayı içiyor, aynı kotu giyiyor, aynı hamburgeri yiyor, hatta aynı şekil çevreyi koruyor, aynı küresel ısınmaya kafası bozuluyor, aynı kutup ayılarına dertleniyor. Sonuç: Bir sistem dahilinde isyanlarda.

Dolayısıyla düşüncede özgür falan değiliz. Kalıplanmışız, kodlanmışız, alt metin, satır arası, ana mesaj vs. yüklenmişiz. Artık ifade özgürlüğümüz de bize verilmiş. Biz aldığımızı sanıyoruz ama basbayağı elimize verilmiş. Çünkü biz düşüncelerimizi ifade ettikçe, yazılımı kopyalıyoruz.

Ben mi çok karamsar oldum bilemiyorum ama bu aralar bana hikaye gibi geliyor düşünce özgürlüğü. Bir tür sanrı gibi.

Bu arada, bir de şöyle bi şey var: Haber biraz eski olabilir ama icat yeni. ABD'li güzelim bilim insanları düşünceyi %80 oranında okuyabilen bir alet geliştirmişler. (Şurada ayrıntıları mevcut)

Bu ne demek oluyor, hemen arz edeyim: "Hoşçakal özgürlük"

Her türden ve her telden müdahaleye, baskıya ve baskılanmaya rağmen insanın 'ne düşünürsen düşün' özgürlüğü var gibiydi. Aslında bu bildiğimiz anlamda bir özgürlük değil elbette. Kafanın içinden geçenlere o kafanın sahibi bile müdahil olamıyor çoğu zaman. Ama işte sanki olabildiğince özgür olunan son sığınaktı koca kafalarımız.

İfade özgürlüğüne burnunu sokan çok oldu malum, ayıptır'dan başlayıp günahtır'a kadar sınırsız bir "SUS!" baskısıyla kilitlendi düşünceler. Yasalarla temize çekilip arada bir havalanmaya çıkanları oldu, adına ifade özgürlüğü dendi. Ama şimdi bu nerede ne amaçla kullanılacağı muğlak 'gelişme', son sığınağı tarumar edecek kapasiteye sahip, ve onun sahibi de: İnsan!

Sınırlı sorumlu düşünce özgürlüğü bile hayal olabilir, masal olabilir, yalan olabilir. Geçmiş olsun cümlemize.

Evet notu: Evet bu aralar sadece memleket değil, cümle alem salaklıkta sınır tanımadığı için, aptallığı övünülecek bi meziyet olarak gördükleri ve yücelttikleri için, cehalete övgüler düzüldüğü için ve okuyan bi parça kafasını çalıştırmaya çalışan, kendini geliştirmek isteyen insanlara elitsiniz siz ahahaa diye salyalı yaftalar yapıştırılıp kafa göz dalındığı için... evet şekerim, ziyadesiyle karamsarım.

Temenni şeysi: Geliştirsinler bu aleti ve okudukları her düşünce diğerinin aynısı olsun. Okuyan alet de depresyona girsin, insan kafasının tıpkı basıma evrimine nalet etsin ve dayanamayarak kendini imha etsin. Dinimiz amin.

İnsanlığın devrik cümleler ile imtihanı

2010-11-19T20:21:00.004+02:00

İnsan evladı bu fani aleme sınav için gönderilmiştir, aynen kabul ediyorum. Sınavın mahiyeti nedir ne değildir öyle tam olarak bilmiyoruz. Yani sorumlu olduğumuz bazı kitaplar olduğu söyleniyor. Ben de kutsal twitlerin yalancısıyım, geçen @allahcc demişti kitabın tamamından sorumlusunuz diye. Kitap derken galiba bir de açıklama getirmişti işte hıristiyanlar ve museviler kitaplarının ilk bölümünden, müslümanlar tamamından sorumlu diye.. Ama sonuç değişmiyor ve tam olarak nelerden sorumlu tutulacağımız bilinmiyor. Rivayet muhtelif.

Bunlardan biri de insanlığın devrik cümleler ile imtihanı. Bu rivayete göre her fani kul hayatının bir döneminde derdini cümleleri beşer beşer devirerek anlatacakmış. Kimileri bu sınavdan salimen çıkarken, kimileri de devirdikleri cümlelerin altında kalacaklarmış. Sonra da mızıldanacaklarmış "kimse beni anlamıyor:((((" diye.

Rivayetin fena feci kısmıysa şöyle bi şey: Bazıları sadece devrik cümlelerin oynaşı olmakla kalmayacak, bir de bu cümleleri tren misali kıç kıça bağlayıp dağ tepe aşıracakmış. O kadar uzun ve o kadar devrik cümleler kurarak, tarifsiz anlaşılamamalarını ve bunun bünyelerinde yarattığı tahribatı ve ruhlarının aslında araflarda telef olduğunu vs vs. anlatacaklarmış ki.. görüldüğü üzere, tanımı bile mümkün olamayacakmış.

Özet ve beklenen çemkirme: Sekiz paragraf yazı yazan ve sekizinde de ilaç için bir tane düzgün cümle kurmayan arkadaşım: Hakikaten anlaşılmazsın, bu fasılda gayet haklısın. Anlaşılmazsın, çünkü: Öyle senin özüne vehmettiğin gibi derin duyarlı duygusal acılı hazanlı bi şey bi şeyli değilsin. Şu alemde görüp göreceğim en düz adamsın, en düz kadınsın. Anlaşılmıyorsun, çünkü çok ama çok sıkıcısın. O kadar sıkıcısın ki insanlara ayıp ediyorsun.

Haberler ve hava durumu: Hiçbir alakası yok, öylesine salladım.

Örnek olabilir gibi duruyor, deneyecem: "susuzluğumu sessizliğime susturup incindiğimi fısıldadım köşe yastığının uykusuna... aldı beni düşlerimin kıyısından emanet etti gündoğumlarının sessizliğine, kırıldım... tenimdeydin oysa, oysa her anımdın ve her sessizliği yanan canımın... uzatsam ellerimi kumsalın deniz özleminden, dökülse tek tek kum taneleri incinen geceye..."

(Ve bu böyle sekiz paragraf daha devam eder)

Essah mı resmi açıklaması: Tamam biliyorum ivrenç ama dayanamadım. Böyle yazılar okuyunca aklımdan geçene ve yüzümüm aldığı şekle en şükela örnek buydu yeminle.

Üç nokta imtihanı: Örnek metni yazarken fark ettim ki, bu cümleler üç nokta olmadan devrilemiyor. İnsan evladının devrik cümlelerle imtihanının barajı bu oluyor galiba. Bu fasılda rivayet şunu diyor: Sen istediğin kadar cümle devir, ama o cümlelerin sonunda üç adet nokta hizaya girmediyse önünde sonunda sınavı geçiyormuşsun! hahah..
Ama üç nokta laneti peşini bırakmıyorsa sınavdan çakıyormuşsun. Böyle tepe üstü tepe sersemi tepe tepe çakıyormuşsun.

Neyse boşver notu: Çok fena gıcığım:/

Erkeklerin kenar süsleri

2010-11-15T19:04:00.004+02:00

Bir şiyirimi paylaşmak istiyorum.
Tamam, dalga geçmek isteyen peşinen geçsin bekliyorum.
..

Suya bırak kendini,
bırak su taşısın biraz da seni.
Alsın götürsün bir başka kıyıya.
Neyin varsa, suda kalsın.
Su gibi,
aksın, gitsin.

..
Buralara bi yerlere kalpler çiçekler ya da gözlerden süzülen yaşlar iliştirmem gerek gibi geliyor bana. Yok ama kafa bulmuyorum aklıma eski hatıra defterleri geldi, hatta bırakın hatıra defterini herhangi bi ilkokul defteri bile iş görür. Ama kareli olmayacak, düz olabilir ya da çizgili olsun en iyisi. Sol yanında bir çizgisi olurdu boydan boya sayfa sonuna kadar. O çizgiyle sayfanın artık olmadığı yer arası bizimdi hani? Kenar süslerini o boşluğa bi güzel yerleştirirdik? Hatırlayan yok muğ?

Ben sıralı çiçeklerimi ve sonra sınıfın bateri çalan tek çocuğu Ayhan'a aşık olduğumda çizdiğim kalpleri, sonra yaralı yamuk kalpleri, sonra siyah kalemle çizilmiş yıldızları kareleri ve ecişleri bücüşleri.. evet hepsini hatırlıyorum. İlk şiyirimi de hatırlıyorum. İşte şu yukarıdaki de son şiyirim. Arada kalan bi şey yok. Başka şiyir falan yok. Şiir hiç yok, sormanız bile abes ahah..

Bu biraz da şöyle bi şeye benziyor: Eline fotoğraf makinesini alan elini sevdiğimin vatan evlatları hani martı simit ve yaratı sınırlarını zorlayarak bir de ince belli çay bardağı ekleştirip kare kare saçılırlar ya ortaya? Hepsi bi Ara bi Güler. Martılar güler üstlerine kargalardan nöbeti mecburen devralıp hani?

Ne alaka şekerim notu: Şurayı tıklayıp alakaya bi bakılabilir sonra. Ve lakin ben özet geçeyim alakayı: Neden fotoğraf çekiyorsun!

İşte bu "neden şiir yazıyorsun" ve "neden fotoğraf çekiyorsun"ları açıktan alıp mevzuya girebilirim sanırım, bi deneyecem: Erkeklerin kenar süsleri bunlar! hell yeah! hahha.. Ne var iki gözüm? Ben de bi tespit yapıyorum işte. Yaptım olucak falan değil, yaptım ve oldu pek güsel. Açalım o zaman: Derhal ve hemen memleketin şiyir yazan ve fotoğraf çeken nüfusundan dişileri eliyoruz. Sayıları çok değil. Girin şiir ve foto sitelerine bi bakın. Yakıcı ve yıkıcı çoğunluğu erkek. Cicilerini sergiliyorlar. Martılarını denizlerini sandallarını sergiliyorlar. Yaşlı dedelerin ninelerin yüzlerini ellerini, güneşin doğuşunu batışını yağmuru çocukları kaçan topları sessiz kimsesiz bankları çekmişler çekiştirmişler.. sergiliyorlar. (Bir de bunların üzerine şiyir basanı falan var ki, nasıl güzel bir kafaları var ifade edebilmem mümkün değil.)

Kenar süsünüz bunlar, azizim. Çerçeveniz özünüze vehmettiğiniz yetenek, bunlar da piyasaya arzınızın kenar süsleri. Şey gibisiniz: Hani Avrupa Yakası diye bir dizi vardı, Gaffur vardı bir de? "Nasılım?" derdi hani.. "Nasılım?"

Tam olarak bunu diyorsunuz aslında o kenar süzlerinizle:
"Nasılım?"

Çoh afedersiniz ama bi boha benzemiyorsunuz. Martılardan sandallardan simitin susamından o yaşlı dedenin elinden yüzünden utanın he mi ehehh..

Geçti sinirim notu: "Bu yazıda birbiriyle alakasız ve saçma ve olmasa da olur kabilinden kaç şey var?" Bayram tatili sorusu hahahh..

Anneannemin UFO'su

2010-11-11T21:34:00.005+02:00

Hayat, anların, anıların, kısa ve uzun hikayelerin toplamı..

Giriş: Ahkam kesmeyecem don't panic reca ederim. Anneannemi andık bugün, ondan söz edecem, biraz da hiç hatırlamadığım dedemden. Evet mevzu sıkıcı gibi, ama napaalım ki hayat da aslında fena halde böyle bi şey: Sıkıcı..

Gelişme 1: Anneannem iki yıl önce bugün 93 yaşında ölmüştü. Kocaman bi hayatı olmuştu, çok yaşamış çok şey görmüştü. Bu "çok şey"e bir adet UFO da dahildi.

Anneannemim UFO'su: (1 yıl öncesinden alıntıdır)

"...Anneannem bunlardan birini gördüğünü söylerdi. Aslında gördüğünün adı onun için hiçbir zaman 'ufo' olmadı. Çok sıkıştığında "omo" dediği vakidir ama her daim 'ışıklar içinde dönüp giden şey' demek ona çok daha kolay gelirdi. Çocukken Erzurum'da çayır çimende oynarken görmüş bu ışıklı şeyi. Geçen yıl 93 yaşında ölen bir kadının çocukluğunda ve o dönemin Erzurum semalarında gördüğü bir şey bu. Daha bırakın kasabasını köyünü, şehirde bile elektrik yok gibi bi şey. Açıkçası tam olarak emin değilim var mı yok mu diye. Ama en azından gökyüzünde ışıklı bir şeylerin olmadığı kesin.

Çocukluk anılarının çok net hafızada kaldığını geçen her yıl test edip onaylıyorum. Eskiden gülerdim anneannemin haline, çok eski olayları, insanları, yerleri falan ayrıntılarıyla hatırlardı ama misal iki gün önce evine gelen birini külliyen silerdi kafasından. Bu kadar net hatırladığı bir şeyin gerçek olmama ihtimalini ben hiç düşünmedim. İlk dinlediğimde de çok sevdim, şimdi fırsatını bulup her anlatışımda da çok seviyorum.

Anneannemin zamanından yıllar ve yıllar sonra Saros semalarında gördüğüm ve gözlerime inanmadığım 'ufo'ya bin türlü açıklama getirdim. ama benim için, 'ışıklar içinde dönüp giden şey' hiçbir zaman bir masal olmadı..."

Gelişme 2: Evet bu büyük bi gelişmeydi. Dedemin ben iki yaşındayken anneme yazdığı bir mektubu okudu teyzem. O yıllarda teyzem annemin yanında kalıyormuş, mektup da onda kalmış ve işte bin yıl sonra.. vs. vs.. Dedem mektubu yazdıktan tam iki gün sonra bir trafik kazasında ölmüş. Duygusal bi şeyler var burada ama ben o faslı geçmek istiyorum, aslında mektubu da geçecem ve şöyle bi şeye gelecem: Mektubu saklayan teyzem taa çocukken tuttuğu bi hatıra defterini bulup çıkardı. Defterine ilk yazıyı babasının yazmasını istemiş. Dedem de bu vazifeyi hayli ciddiye almış ve yarı baba yarı öğretmen olarak (evet dedem de annem ve babam gibi öğretmenmiş) güzel bir metin hazırlamış. Yani bu "güzel metin" çok saçma oldu ama öyle işte ne yapayım.. Çok güzel yazmış yahu inanılır gibi değil.

Sonuç: Hatıra defterine "hayat anların, anıların toplamıdır" diye yazmış dedem. Yani bi ton şey yazmış ama ben en çok bunu sevdim. Şimdi bana masal gibi gelen bir zamanda yazmış, sanki ilk defa o söylemiş gibi yazmış. (Ki, ilk ben söyledim sanıyordum, ne kadar cahil ve aptalmışım.)

Her neyse notu: UFO diyorum UFOOoo o?